Arda - Berk Akalın

Tebrikleeeerrrr....

2012-01-26T09:30:00.001+02:00

Berk daha sadece 6 küsur kiloyken belimi incitip 21 seans fizik tedavi almaya hak kazandığım için kendimi tebrik ediyorum...

Armada AVM'nin önündeki beyaz Range Roverı gördükten sonra gaza gelip 5 tane piyango bileti aldığım ve amorti bile tutturamadığım için kendimi tebrik ediyorum...

32 yıllık hayatım boyunca sadece 3 kez gözümde kanlanma, şişme, iltihap durumları olduğu ve bunların hepsini son 2 ayda çıkarabildiğim için kendimi tebrik ediyorum...

Köpek balıkları kış uykusuna yatmaz diye bilmiş bilmiş Arda'yla inatlaşıp, internette araştırdıktan sonra, 4 yaşındaki bir cücenin maskarası olduğum için kendimi tebrik ediyorum... (Meğer köpek balıkları da kış uykusuna yatarmış... Allahım daha neler öğrenicem şu hayatta acaba??!!)

Sütümü artırsın diye içtiğim fenugreek (çemen otu) tabletlerinin, süt arttırmaktan ziyade iştah artırıcı ve ağırlık çalışan sporcular için kas gelişimini destekleyici bir ürün olduğunu öğrendiğim halde içmeye devam ettiğim için kendimi tebrik ediyorum..

Baktım 64 kiloda takıldım kaldım, 58'e inmek için, akıllılık edip diyetisyene gittiğim için kendimi tebrik ediyorum...

Diyetisyenin, emziren kadınlar için verdiği diyeti tam uyguladığımda, eskisinden daha çok miktarda ve daha sık yediğim için ve bu yüzden diyeti daha da zevk alarak uyguladığım için kendimi tebrik ediyorum... (Ah bir de tatlıyı haftada 3 gün ile sınırlandırmasaydı...)

Arda'lara kreşte karne niyetine verdikleri gelişim izleme formunda, oğlumun aslında yapamadığı şeylere yapıyor, yaptığı şeylere yapamıyor diyen gözlemcileri eleştirdiğim, eleştirirken ağladığım ve dolayısıyla artık kreşte "gıcık ve duygusal kadın" olarak tanındığım için kendimi tebrik ediyorum...

Berk'e uyku düzeni sağlamak için uyguladığım şşş-pat yöntemi, yatır-kaldır yöntemi, E.A.S.Y. yöntemi, kafadan mantığıma uyan Burcu yöntemi...vb gibi yöntemlerin karışımının oluşturduğu yöntemle, 6. gün sonunda hala gündüz uykularını düzene sokamadığım için kendimi tebrik ediyorum...

Tam "Hah Berk bu gece iyi uyudu çok şükür!!!" dediğim anda, Arda'nın "Annneeeee yanıma geeeelllll, koykuyoyuuummm" sesine rağmen sükunetimi koruyabildiğim ve son 2,5 aydır günde sadece 3,5-4 saat uykuyla gayet zinde kalabildiğim için kendimi tebrik ediyorum...

Nihayet doğumdan sonraki 2. ay sonunda anne sütümü zulalamaya başlayabildiğim ve sırf bu yüzden istikrarlı bir şekilde her gece saat 4 buçukta süt sağmayı başarabildiğim için kendimi tebrik ediyorum...

Tebrikler bana.... Kendimle gurur duyuyorum!!?!#!!?#

2 Aylık Doktor Kontrolü

2012-01-21T15:26:00.000+02:00

Öncelikle şunu belirterek yazıma başlamak isterim. Arda 5 aylıkken doktorumuz Alev Kutlu'ya gitmeye başladık. O yüzdendir ki 5 aylıktan önceki doktor kontrollerimize ait bilgiler yoktur ne bu blogda, ne de benim bilgisayarımda. Alev hanım benim akrabam değil, tamamen bir arkadaşımın referansı ile gitmeye başladık ve ilk 4 ay içinde değiştirdiğim 4 doktordan sonra Alev hanım öylesine muhteşem bir doktor olduğunu bana kanıtladı ki, sonrasında ondan vazgeçemedim.

Bunu neden açıklama isteği hissettim diye soracaksınız. Kulağıma gelen bazı duyumlar ve son kontrolümüzde Alev hanım'ın bana bahsetiği bir olay canımı çok sıktı. Evet ben burada doktor kontrollerimizi açık açık yazıyorum, bu bilgiler elbette internetten bulunabilir ama hepsini bir arada bulmak, araştırmak çok zaman alacağı için ve ben geriye dönüp baktığımda unutabileceğim bilgileri hatırlamak babında bunları yazdım. Asıl amacım sadece budur, yoksa Alev hanım'ın reklamını yapmak, ya da buna kendimi zorunlu hissetmek gibi bir durumum söz konusu değil. Zira her gittiğimde her hasta gibi ben de tıkır tıkır ücretimi öderim, ya da Alev hanım benim çok yakın bir arkadaşım, akrabam da değildir ki reklam yapma ihtiyacı hissediyim. Ya da kendisi için çok özel bir müşteri de değilimdir ki bana özel davranıp, diğer gelenleri başından savsın.

Burada paylaştığım bilgiler de belki zamanla değişebilir ya da gidilen muayenelerde aynıları birebir kişilere söylenmeyebilir. Bu tür durumlarda bir doktora ASLA "Siz ikili oynuyorsunuz!!" denilemez. Ya bir kere ben bu tür kaba bir cümleyi en nefret ettiğim kişilere bile söyleyemezken, insanların nasıl bu derece çirkin üsluplarla konuşabildiklerine inanamıyorum. Bu yazmış olduğum doktor kontrolleri yazılarından bir sürü insanın faydalandığını biliyorum, bunlar hem gelen yorumlardan, hem de özelime gelen maillerden belli. Lakin arada saçmalayan, kendini bilmez insanların benim yüzümden de Alev hanım'ı incitmelerine ASLA izin vermem. İşte bu yüzden daha önce yazdığım tüm doktor kontrolleri yazılarımı kayıtlardan kaldırıyorum. İsteyen olursa özel mailimden bana ulaşabilirler, çünkü bu postlar bu blogda taslak halinde ve benim bilgisayarımda kayıtlı kalacaklar.

Alev hanım, 2 aylık doktor kontrollerini de diğerleri ile birlikte yayınlamaya ve paylaşmaya devam etmem hususunda hoşgörülü davrandı aslında ama ben bu tür kişilere onun kadar hoşgörülü davranamıyorum maalesef. O yüzden artık blogumda doktor kontrolleri yazılarım yok. Belki müsait bir zamanımda facebookta bir grup oluşturabilirim ama şu anda böyle birşey yapmayı da düşünmüyorum açıkçası. Zaten zamanım da yok.

Neyse... Sonuç olarak; Berk lokumu 2 ay 1 hafta itibariyle 6,1 kg, 59,6 cm'lik boyu ile maşallah ki %80'lik dilimde yola devam ediyor. En büyük problemimiz olan uyku sorunumuz hakkında çok detaylı bilgiler verdi yine Alev hanım. Eve gelir gelmez uygulamaya başladım. Çok büyük konuşmamak lazımmış. "Ben bebeğimi asla ağlatmam" diye bilmişlik taslayan ben, gerçekten en doğrusunun bu olduğunu, yine sözleri bana kanun olan doktorumuzdan duyduğum anda, 180 derecelik bir dönüşle, bu yöntemin en ateşli savunucusu oluverdim! Alev hanım bunun sadece kısa bir süre süreceğini ve sonuçta onun için çok daha sağlıklı ve iyi olacağı konusunda beni ikna ettiği için bunu uygulamaya karar verdim aslında. Yoksa gaddar bir anne değilim, ve öyle ferber yöntemindeki gibi de çok ağlatma durumum yok.

Bu 2. ay bitimi ve 3. ay içindeki dönem, bir dönüm noktası imiş bebekler için. Uyguladığımız birçok şeyi, dün itibariyle değiştirdik biz. Bir de en önemli konu, Berk'in de Arda gibi alerjik bünyeli olduğu. Zaten cildindeki dermatitlerden anlamıştım; tecrübeliyim yaa Arda'dan... Dün itibariyle diyetimden yumurta beyazı, süt ve fındık çıkmış bulunmakta. Ah keşke bu tür saçmalıklar olmasaydı da, 2 aylık bebeği olan ve hamile olan herkes Alev hanımın bilgilerinden faydalanabilseydi.. İnanılmaz bu insanlar... Gerçekten inanılmaz...

Resimler Arasındaki 7 Farkı Bulun!!

2012-01-17T13:25:00.002+02:00

(Bu fotoda 7 değil 27 fark da bulabilirsiniz!!! İnatçı lokum aslında göğsümde uyumayı çok sevmesine rağmen bir türlü bu kıyafetle yüz üstü poz vermedi!! Ha bu arada Berk'e de yeni ciciler aldım, alıyorum. Şimdi ileride bu blogu okur da hep abisinin kıyafetleriyle görürse, kızmasın... :) )

2 Aylık Olduk Bile...

2012-01-12T12:50:00.001+02:00

"Zaman çok çabuk geçiyor. Daha dün gibi doğumu...." gibi klasik sözler etmiycem diye oturdum bilgisayar başına ama daha iyi ifade eden cümlelerim yok kelime hafızamda. Zamanın, özellikle de Berk'in bu dönemlerinde hızlı geçmesine çok seviniyorum, gaz sancılarımız bitince daha yavaş geçebilir!! :))

Ayın 11'inde 2 ayımız doldu. Her ayn 11'inde pasta başındaki fotolarımıza alışın!! :) İlk 12 ay böyle geçecek, aynı Arda'ya yaptığımız gibi... 2. ay kutlama fotomuzu koymazsam da olmaz tabii..

Berk garibi 1. ay dönümünde de 2. ay dönümünde de aşı oldu. İlki çok zorlamamıştı da bizi, bu sefer 3 tane birden olunca, ağlama sebebinin gaz sancısı mı yoksa aşı huzursuzluğu mu olduğunu anlamak zor oluyor. Aşı demişken; aşılarımızı (özel aşılar hariç) sağlık ocağında yaptırıyorum. Doktorumuz Alev Hanımın da en taze aşıların sağlık ocaklarında olduğunu söylemesinden sonra, içim daha da ferah açıkçası. Zaten özellikle hamileliğimden beri neredeyse her ay aile hekimimiz ve hemşiremiz beni cepten arar, bebişim hakında bilgileri kaydeder.

Bu arada geçenlerde Berk bizi çok korkuttu. Emzirdikten sonra tam altını değiştirirken, böğürmeden, ağlamadan yani hiçbir tepki olmadan, ağzının kenarından balgam şeklinde kan geldi. Ben panik halde hemen annemle babamı çağırdım diğer odadan ve hemen telefona sarıldım doktorumuz Alev Hanım'ı aradım. Ağlamaktan derdimi anlatamayınca mesaj yazdım sonra hemen beni geri aradı. "Neden ağlıyorsun ki, bu küçük bebeklerde olabilen, normal bir olay" dedi. Sebep sordum; "göğüs çatlaklarından dolayı kanlı süt olabilir, bu kan mide özsuyu ile birleşince balgamlı bir hal alabilir ve o şekilde balgamlı kusmuk çıkmış olabilir" dedi ama buna pek ihtimal vermedik. O gün sabah burnu tıkalı olduğu için (ki doğduğundan beri burnu tıkalı olduğu için okyanus suyu sonrasında pompa ile sık sık burnunu temizlerim) bol okyanus suyu ile biraz güçlü çekmiş olabilirim pompayla dedim. Sonra banyo yaptırırken de burnuna biraz su kaçtı diye ekledim. İşte o zaman sebebi belli oldu, burundaki kılcal damarlar çatlamış ve kan genizde birikerek balgam şeklinde ağızdan çıkmış. Tabii ki kontrol edelim ve özellikle de kakasına dikkat et kanlı mı değil mi diye dedi Alev hanım. Kakası ertesi gün simsiyaha dönebilir, bu çok normalmiş ama önemli olan kanlı olmaması imiş.

Sürekli takip ettik ve doktorumuzun dediği gibi ertesi gün kaka simsiyah oldu (kan yuttuğu için olurmuş!) ve çok şükür bir daha o kötü olay tekrarlanmadı. Benzer bir olay başına gelen annelere-babalara özellikle bu durumumuzu yazdım, zira sizin de başınıza aynısı gelirse, benim gibi oturup ağlamayın! Sakin olun ama takip edin.

Allah kimseyi....

2012-01-09T10:10:00.003+02:00

Babamız yine 7 günlüğüne yurt dışında görevliydi. Bu, bizim 2 çocuklu olarak ilk ayrı kalışımızdı. Ee tabii hemen annemi aradım, 2 bebeyle beni bırakmayın, gelin nolur diye :) Geldiler sağolsun.. Gelmeselerdi zaten yemiştim ayvayı, zira Berk bebek yeni düzen geliştirdi; akşamları 22:00'de başlayan ağlamalarımız gece 00:00'da kesiliyor. Sonrasında mız mız bir şekilde gece 01:00'e kadar uyanık kalan lokum abi, şanslıysam tam gece 1'de, şanssızsam 1 buçukta uyuyor. Sonrasında da 1,5-2 saatte bir uyanış. Ama emmek için değil, gaz sancısıyla. Eee uyanmışken emziriyorum da tabii, bir umut belki 2-3 saat uyur diye.. Benim hala umudum var.. :) Ama yok yok eskisi kadar da sızlanmıyorum artık... Aslında sızlanmayı sevmem ama ilk 40'ımız içinde nasıl zorlandıysam, ben bile sızlanmışım işte. Bu aralar ise normal bir bebek haline döndü Berk. Günde toplam 4-5 saat falan ağlıyor. O kadar da olcak yani değil mi?? En azından aylar geçtikçe şu gazdan kurtulacağımızı biliyorum.

Önceden geceleri uykuya dalmakta zorlanıp, gündüzleri ise hiç uyumuyor diye sızlanan benim şimdiki sızısı, gündüzleri uyuyup geceleri uyumaması. Ya yok mudur bu işin tam çözümü?? İlla ikisinden birinde uyuması için seçim mi yapmak gerek?? Tamam ben yaptım; geceleri uyusun bari, gece uykusuzluğu daha zor... Keyifli zamanlar başladı, tam 53 günlükken ilk bilinçli gülücüğünü atıverdi bize. Sabahları ise tadından yenmiyor. :) Güller açıyor o topaç suratta. Farkındalığı var mı şu anda bilmiyorum ama, Arda yanına gelip onu sevince, onunla konuşunca, agu agu diye abisiyle de konuşmaya başladı. Bundan en mutlu da Arda tabii.. "O da beni çok seviyor" diyor :)

Arda cephesinde ise durumlar şöyle: Ne zaman Berk'i emzirsem ya çişi geliyor, ya ona su getirmemi söylüyor, ya beraber uyuyalım diyor, ya, ya, ya... Gerçi hakkını yemiyim, kardeşini o kadar çok seviyor ki, rahatlıkla Berk'i ona teslim edip kısa süreliğine mutfağa, diğer odalara falan gidebiliyorum. Hele bir de oğlum kardeşinin salıncağını sallayabilir misin ben gelinceye kadar dersem, büyük bir görev sorumluluğu ve bilinciyle, en sevdiği çizgi filmi bile bırakıp ustalıkla söyleneni yapıyor.

Bu geçtiğimiz hafta babası olmayınca, evdeki harala gürele oyunlar, aktiviteler de olamadı tabii. Ben sevmiyorum, beceremiyorum öyle hareketli oyunlar oynamayı. Babası gibi at olup Arda'yı sırtımda taşıyamıyorum, ilk taşımada zaten, fıtıklı belim kırılır sanırım!! Onun yerine sayıları çalıştık, bol bol kitap okuyup kitaplarda anlatılanların resimlerini yaptık, kartlar hazırladık. Bunlardan da zevk alıyor Arda, orası ayrı ama babası kadar eğlendiremiyorum onu bu da kesin. Allah kimseyi anasız, babasız, kimsesiz bırakmasın...

Gelirken sana ne alıyım dedi babası; her seferinde kocaman bir itfaiye arabası istedi. Merdivenleri yerinden çıkmıycak ama hareket edebilecek olsun. Anladım neden ısrarla bunu istediğini. Geçenlerde bir arkadaşımıza misafirliğe gittiğimizde, oğlu aynen de bu özelliklere sahip itfaiye aracıyla oynamasına izin vermemişti Arda'nın. Yavrucaazımın içinde kalmış demek ki...

Eşim ben Hindistan'da nereden bulurum böyle bir şey!! Yerime sen al, ben veririm ona dedi. Buldum hemen bir tane, hatta istediği özelliklerin kat be katı var.. Eeee kıydık birazcık paraya tabii ama üzüldüm arkadaşının o oyuncağıyla oynayamamanın onda yarattığı huzursuzluğa... Aklıma 5 yaşımdayken deliler gibi istediğim o kırmızı puantiyeli elbise geldi. Hala içimde uhdedir o basit elbise. Annem beğenmeyip, ona göre daha güzel bir elbise dikmişti bana, o kırmızı puantiyeli elbise çok sıradan gelmişti ona çünkü. Ama hep içimde kaldı o elbise benim.

Çok şükür geldi eşim. Ben yine her yurt dışı görevi dönüşünde olduğu gibi, THY müşteri temsilcileriyle baya muhabbeti kurdum 444'lü numarada. Sürekli, rötar var mı, uçak indi mi, sağ salim inecek mi...vb diye beyinlerini yedim. Dün akşamki ve bu sabahki THY telefon kayıtlarında, sürekli benim sesim var.. :))

Eşim geldi, mideyi bozmuş elin sömürge memleketinde. Gelir gelmez banyoda iyice dezenfekte olduktan sonra sevdi çocuklarını; "Allah kimseyi sevdiklerinden ayırmasın" dedi...

100. Gün Etkinliği

2011-12-31T12:20:00.003+02:00

Arda'nın kreşinin 100. gün etkinliği vardı Perşembe günü. Eee yeni yılla da birleşince ortaya çok güzel etkinlikler, gösteriler, oyunlar, yarışmalar çıkmış. Ağzından laf bile alamadım bu sefer, sır gibi sakladı neler yapacaklarını.. Öğrenebildiğim tek şey; izleyicilerin kafasına yukarıdan şekerlerin düşeceğiydi :)

Aralık ayının son haftası çok yoğun geçer bizde. 28 Aralık eşimin doğum günü, sonra yeni yıl derken, bu sene bir de bu etkinlik çıkınca her günü iple çeker olduk... Gerçi yeni yıl için doğal olarak çılgınca kutlamalı, eller havaya tarzında bir planımız yok, Berk Paşa gece yine bir sürpriz yapar da uyumaz diye tavuk gibi onunla birlikte uyumayı düşünüyorum bu gece şahsen... Ama elbette masamız donatılacak, noel ağacımızın ışığı yakılacak ve bol bol yemek yenilecek....

Berk Bebek saflarında hayat eskisi gibi... 40'ımız çıktı ama ne bir peri geldi sihirli değneğini değdirdi üzerine, ne birşey değişti düzensizliğimizde. İsyanlara başladım artık, neden hep benim çocuklarım böyle huysuz, huzursuz ve gazlı oluyor diye. Resmen açıklıyorum burdan, ister bana kızsınlar ister kıl olsunlar; kız analarını kıs-ka-nı-yo-rum. Arada istisnaların olduğunu da biliyorum tabii ki, ama kesinlikle şu bir gerçek ki; erkek bebekler kızlara oranla daha zor büyüyor, daha çok zorluyor. İşte yine böyle isyanlardayken ben, "sağlıklı olsun da Burcu, gerisi geçiyor, bitiyor" dedi bir arkadaşım. O zaman da pişman oluyor, kötü hissediyor insan kendini isyan ettiğine. Belki de bardağın boş olan kısmını değil de dolu olan kısmını görmem gerek benim de.. Yoksa böyle hayat geçmez...

Yeni yıldan istediğim az birşey var benim. Öncelikle ailemin, sevdiklerimin sağlığı, huzuru, mutluluğu. Sonra da Berk Bebeğe birazcık uyku özellikle de gündüz uykusu ama mümkünse kendisi tek başına, memede değil, pışpışlanarak değil, ayakta sallanarak değil. Bir de lütfen daha az ağlasın, lütfen, lütfen, lütfen...

Uzaylı Kafası Yapma...

2011-12-25T11:28:00.001+02:00

Hastalığımızdan dolayı 2 hafta kreşe gidemedi Arda. Eve öyle alışmıştı ki, böyle zamanlarda kreşe tekrar geri döndürmek hep çok zor olmuştur bizim için. Öyle; "gideceksin, yapacaksın" tarzı bir yaklaşımla Arda'ya hiçbirşey yaptıramayacağımızı da çok iyi bildiğimiz için, hep uyguladığımız yöntemi uygularız; ikna.

Kreşimizin aylık etkinlik programına, içimden dua ederek baktım o anda. Lütfen ikna edebilmem için ilgisini çekebilecek bir şeyler olsun diye. Bu sefer şansım yaver gitti. Etkinlik takviminde, "Bir uzaylı olsaydın bugün okula ne giyerek gelmek isterdin?" yazıyordu ve okul defterimizde de o gün için basit bir kostüm hazırlamamız isteniyordu.

Arda'ya ne giymek istersin diye sorduğumda antenli şapka dedi!!! Biz de evdeki mevcut malzemelerle antenli bir uzaylı kafası yaptık, ertesi gün de öğretmenlerimizden 100 tam puanı kaptık!! :)

Malzemelerimiz: Kafanın içine sığabileceği bir kutu, kutuyu kaplamak için renkli kağıtlar, antenler için 2 adet pipet, göz stickerları, meyveli yoğurt kapları (iyi ki bu kapları biriktirmişim :) )

Kutu, Arda'nın kafaya büyük gelip sabit durmayınca, bizimki işkillendi, zamanımız olmadığı için güzel bir çözüm bulamadım o kısıtlı sürede, o yüzden yalap şaplap bir çözümle, içine poşetler yapıştırdım ve Arda'nın kafa şeklini aldı ve kafada sabit kaldı.

Malum el işlerinde pek becerikli değilim, cümle alem bilir bunu. Ama kendi çapımızda eğlendik ve dahası pek de zorlanmadan bu "çirkin" şapka sayesinde zorlanmadan gitti kreşe.

Hasta, Yorgun ama Mutlu Kadın...

2011-12-19T22:23:00.000+02:00

Ne haftaydı Yarabbim... Ankara'da bir salgın, herkes hasta.. Arda'nın kreşinde okula devam edebilen öğrenci sayısı geçen hafta 7 iken, bu hafta 5'e düştü... Biz elbette o şanslı 5 kişiden biri değiliz!! :) İşin kötüsü Arda 2 gün sonra bana sattı hastalığını. Bir ateş ki ilaçlara yanıt vermiyor. Ben de, gece basan ateşleri, sonra birden bire üşümeleri, sonra ani terlemeleri, lohusalığım boyunca zaten sürekli yaşadığım al basmaları olarak düşünüp, hasta olabileceğim aklıma gelmeyince ve yanı başımdaki ateş ölçere elim gitmeyince, tüm gece ilaçsız, kafam kalkmadan, halsizliğimi uykusuzluğuma verip, geceleri nasıl emzirdiğimi, nasıl alt değiştirdiğimi bile hatırlamadan geçirdim gecemi. Neyse ki hafta sonu Eskişehir'den görümcemler ve kayınvalidem gelmişlerdi de, enfeksiyon uzmanı görümcem ateşimi farketti ve bilirkişilerin ellerine teslim ettim kendimi. Söylemeden geçemiycem, bu dünyada görümcesini benim kadar çok seven bir gelin daha var mıdır acaba???

(Hastayız ama ortamdan da geri kalmıyoruz...)

O günden beri evde maskeyle geziyorum. Arda'yı zaten Berk'in yanına yaklaştırmamaya çalışıyoruz. O da öyle akıllı ki maşallah, ben hastayım Berk'in odasına girmemem, onu öpmemem lazım, iyileşince öperim dedi tüm hastalığı boyunca...

Ee tabii 1 haftadır da kreşe gitmeyince, evin tadını iyice çıkardı. Hele bir de hafta sonu kuzenleri gelince Arda'nın pek yüzünü göremedik evde, beraber takıldılar :) Hafta içi de, fırsat bu fırsat dedik, yılbaşı kartlarımızı yaptık. Daha doğrusu malzemeleri ben koydum, gerisine hiç dokunmadım. Sadece iç kısmına tebrik mesajlarını yazdım o kadar. :)

Berk lokumu mu?? Çok şükür gece uykularımız ufaktan düzelmeye başladı. Geceleri yine 2-3 saatte bir elbette acıkıp uyanıyor, yine sürekli kaka yapıyor ve pişik olmasın diye geceleri de sürekli altını değiştirirken cin gibi uyansa da, bunu ilk memeyi emdikten sonra altını açıp 2. memeyi emerken uyumasını sağlayarak çözdüm. :) Lakin gündüzki hallere hala daha bir çare bulamadık. Sürekli memede olmak istiyor, salıncağında ya da yatağında öyle sesiz sakin hiç durmuyor, sürekli ağlıyor. Özellikle de akşamları saat 6 gibi bir gaz sancısı geliyor ki sormayın.. Kolik mi?? Hayır değil. Zira koliğin merkezini Arda'dan bildiğim için, durum o kadar vahim değil şimdilik!! Ama Allah bana şöyle yattığı yerde uyuyan, sessiz sakin duran çocuk vermiyor. Oysa hamileliğim boyunca birincisi böyle sus pus bir bebek, ikincisi de kel bir bebek rica etmiştim kendisinden!! Salaklık işte, tek bir şey isteyip, onun için dua etsene be şaşkın kadın, saçlı doğsa ne olacak çocuk?? Aklımı seveyim!!! Neyse, sağlıklı olsunlar da... En azından bu günlerin geçeceğini de biliyorum. Tecrübeyle...

Uykuuuuu, biraz uykuuuuu.. Bütün isteğim buydu.....

2011-12-12T00:01:00.001+02:00

Biri bu minik adama onun bir bebek olduğunu ve bebeklerin de günde en az 15 saat uyumaları gerektiğini anlatabilir mi acaba??? Bu çocuk uyumuyor!. Yok yok cidden uyumuyor. Günde toplasak 5 saati geçmiyor uykuda olduğu süre, geri kalan saatlerde de ya memede şekerlemede, ya mutfakta en sevdiği oyuncağın, aspiratörün yanında, ya kucakta, ya ağlıyor, ya pışpışlanıyor, ya ana kucağında sallanıyor, ya..., ya..., ya...

Ama uyumuyor. Uyumadığı gibi uyutmuyor da. Hiç abartmıyorum bu 30 günlük süre içinde "oh be dün gece çok iyi uyudum" dediğim 1 ya da 2 seferdir. Onlar da deliksiz 2,5 saat, delikli olarak toplamda 3,5 saat uyuduğum için. Abarttığımı sanıyor herkes, eşim bile.. Nitekim, geceleri hangi saatte odamıza bize bakmaya gelse, beni ya alt değiştirirken, ya emzirirken, ya ayakta sallarken, ya pışpışlarken görüyor. Tek göremediği uyurkenki halim. Çünkü uyumuyorum(z)!.. Artık gözlerim fazla mesai yaptığından olsa gerek, ikisinde de aynı anda arpacık çıktı. Ertesi güne arpacıklarımın ağrıları geçmişti ama bugün 3. gün olmasına rağmen, iki göz kapağım da olması gerekenin neredeyse 3-4 katı kadar şişmiş ve özellikle sol gözüm kapanmış durumda. Acınacak haldeyim, ama bana benden başka kimse de acımıyor...

Önceden hafta sonları gelsin diye iple çekerdim. Artık tam tersine, hafta içi olsa da bakıcı teyzemiz gelse, en azından bebeğin altını alacak biri olsa diye bakıyorum. 5 dakikalık işi bile başkasına yaptırmak bana kar geliyor çünkü. Yoruldum, çok yoruldum gerçekten... :(

Süt müt işlerine de canım sıkılıyor. Uyuyamadığım için sütüm yetmiyor. Aslında 2 saatte bir sağdığımda toplamda 2 göğüsten 100 cc çıkıyor ama normalde 1 aylık bebeklerin 2 saatte bir 90 cc mama ile doyması beklenirken, bizimki sürekli emmek istediği için, sürekli acıktığı için yetmiyor. İki meme bile emse saat başı acıkıyor. Saat başı acıktığı için, sürekli memede kalıyor, o memede kaldıkça süt üretimi azalıyor doğal olarak. Süt azaldıkça da doymuyor ve ağlıyor. Sonrasında da kurtarıcımız yine mamalar oluyor. Tracy Hogg kitabında böyle bebeklere "atıştırmacı bebek" diyor. "Atıştırmacı bebek", sık sık, azar azar yiyen, ama tam olarak hiçbir zaman karnını doyurmayan bebekmiş. Tam da bizim lokumu alatıyor bu tabir. Eşimin deyimiyle ise "cins bebek"!! "Böyle cinsler de hep bizi buluyor" diyor kendisi :))

Nette araştırmalarıma göre, bu atıştırma huyu ilk 6 hafta içerisinde önlenemezse, bu ileriki hayatı boyunca çocukta uyku düzensizliklerine bile sebebiyet veriyormuş. Bunu 4. hafta bitimimizde öğrendiğim iyi oldu. Zira bugünden itibaren artık 2 saatte bir, saat ile emzirmeye çalışacağım. Aralarda elbette ağlayacak, özellikle de yazılan ilk 3 günün zor olacağı, ama ağladığı zamanlarda da emzikle, pışpışlamayla..vb. zaman geçirmeye çalışmak. Bakalım, inşallah düzene oturtacağız...

Bu hafta sonu Arda, tam 2 hafta önce söylediğimiz şeyi hatırlattı bize. Sorumluluk duygusuna şaştık kaldık. "Hani Odtü'ye gidip kardeşimin göbeğini gömcektik??" dedi cumartesi akşamı. Birbirimize bakakaldık eşimle. Tamam dedik, yarın sabah gidelim ve sen göm. Öyle de yaptılar babasıyla beraber. Kendi göbeğinin tam yanına gömdüler Berk'in göbeğini. :) Aslında doktor olmalarını isterim ben ama hastaneye gömerseniz hastalıktan kurtulmazlar dediler, o zaman avukat olsunlar dedim, mahkemeye gömerseniz hapishaneden çıkamazlar dediler. Sonunda eeeeehhh dedik yine ne varsa mühendislikte var demek!!!! Arda'nınkini gömerken eşime, sakın dedim kimya mühendisliği bölümünün yanından bile geçme. Odtü Elektrik&Elektronik Müh. bölümü civarındaki toprağı eşeleyip 2 adet göbek görürseniz şaşırmayın, gıcıklığına da göbekleri alıp başka yerlere taşımayın!! :PP

Bu pazar günü 1. ayı bitti Berk'in. Arda'da ilk 1 sene her ay pasta kesmiştik ay dönümlerinde. Hep de aynı pozu vermiştik fotoğraf makinasına, önde minik bir pasta ve arkada biz :) Hak geçmesin dedik, ilk 12 ay Berk'de de aynısını uygulayalım. Berk'in yerine abisi üflesin, beraber yiyelim pastayı... Hep büyüdükçe düzene girer derler yaa, iyi oluyor bu ay dönümü kutlamaları. 1 aylık oldu bile, daha dün gibi doğumu oysa.. Ha düzene giren hiçbirşey yok o ayrı ama dur bakalım.. Hele bir kırkı çıksın, bir rüya perisi gelip değneğini değdirecek lokumumun üzerine, mışıl mışıl uyuyan bir bebeğe dönüşecek kendileri inşallah... Evet evet ancak rüya perileri yapabilir bunu... Ama rüya görebilmek için de uyumak gerekliydi değil mi??? Kısmet...

Yaşasın Biberonlar...

2011-12-06T19:00:00.000+02:00

Daha hastane odasındayken emzik tutuşturdum Berk'in ağzına. Arda'da emzik kurtarıcım olmuştu çünkü, tüm emme refleksini emzik karşıladığı için. Bıraktırmak da hiç de öyle korktuğum gibi zor olmamıştı.

Berk'in de emme refleksinin çok fazla oluşundan, bu sefer Arda'nın aksine emzirebildiğimden dolayı ve memeye fazla bağımlı olması sebebiyle bir yandan da "Ya biberon almazsa, 24 saat Berk'in yanında mı kalıcam!!??!!" tedirginliğimden dolayı, memeyi de bırakmadan biberonu da alması için dua ettim ve arada sırada biberonla da ya mama ya anne sütü verdim, veriyorum. İyi ki öyle yapmışım, zira lohusalığım eve tıkılıp kalarak geçmedi, geçmiyor. Yarı kırkımız çıkana kadar annem sağolsun hep yanımdaydı, hafta içi de bakıcı teyzemiz... Sıkıldığımda 1-2 saatliğine dışarı çıkıp kafa dağıttım bu sayede. "Ağlarsa biberonla mama/anne sütümden verirsiniz!" diyerekten, ya kendim için ya da hafta sonları Arda ile beraber çıkıp gezdim dolaştım/dolaşıyorum. Arda da memnun tabii bu durumdan. Her fırsatta Arda ile ilgilenmeye, onunla oyun oynamaya, evde faaliyet yapmaya çalışıyorum. Bu sayede hem Berk'i kıskanmasına fırsat vermiyor, hem de onun gönlünü alıyorum.

İşte geçen hafta sonu da öyle bir gündü.. Sevgili arkadaşım Umur'un Ada'cığının doğum günü partisine katıldık Arda ile beraber. Arda'dan çok bana iyi geldi bu buluşma.

Bu hafta sonu da, utana sıkıla Banu'cuğumun oğlu Sarp Ada'nın doğumunu hayırlamaya gittik! 8 ay geçti üzerinden gerçi, utana sıkıla telefonlaşıyorduk artık... Dedik; Ada askere gitmeden bir ziyaret edelim... :))

Tam hayalimdeki gibi oynadı çocuklar.. 3,5-4 yaş, bir çocuğun beraberce paylaşarak oynayacakları dönemmiş meğerse... Bir anne-babanın da maksimum rahata ereceği dönemmiş aynı zamanda...

3 erkek Mira'nın peşinde koştu tüm misafirlik boyunca. Aslında daha çok oğlan anaları Mira'yı kapmaya çalıştı. :) Hatta; "Sebeb-i ziyaretimiz Allah'ın emri peygamberin kavliyle..." diye başlayan bir cümleye de başladım ama baktım Banu'dan kız almak kolay değil, gerisini sonraya erteledim.. :)

Bu aralar Arda ile yaptığımız en eğlenceli aktivite renkli karton kağıtlardan ve stickerlardan kart hazırlamak. Öğretmenler gününde öğretmenlerimize hazırlayarak başladığımız bu aktivite, daha sonradan doğum günü için Ada'ya, babaya, anneanne ve dedeye, teyzeye...vb şeklinde çevresindeki tüm kişiler için devam etti. En kısa zamanda bir kırtasiyeye gidip yeni stickerlar ve süsler almam gerek, zira masa başı faaliyetlerinden ben de en az Arda kadar zevk alıyorum. Eee önümüzde de yılbaşı olduğuna göre, uzaktakilere birer yılbaşı kartı hazırlarız yine, geçen seneki gibi...

Bu da Berk İçin Olsun...

2011-11-29T13:40:00.000+02:00

Mendillerinizi hazırlayın... Zira, şimdiye kadar hazırladığım videolar içinde, beni tek ağlatan videodur bu...

Hoşgeldin Berk Bebek...

Düzelecek Düzelecek!!!

2011-11-21T11:00:00.003+02:00

Doğumumun tam da Arda'ların kreşte "çekirdek aile" kavramını öğrendikleri zamana gelmesi şans sanırım. Önceden "çekirdekçik aile"ymişiz. Arda'nın geçen gün "şimdi biz "çekirdek aile" mi olduk annicim" demesinden sonra niye ağladım onu da bilmiyorum!! Şu hormonlarım da bir düzelseydi...

Düzelecek düzelecek...

Arda ve Berk... Çok seviyor Arda kardeşini, şimdilik en ufak bir kıskançlık belirtisi yok. Zarar vermeye teşebbüs durumu yok. Eee aylardır bu konuya yatırım yapıyoruz ailecek, kreşcek, beklentim yüksekti zaten. Okuldan gelir gelmez, Berk'in kafasına dokunacağından dolayı hemen ellerini yıkaması gerektiğini söyleyip, soluğu banyoda alıyor. Temiz ellerle ona dokunması gerektiğini şu 10 gün içinde kaç milyon kez söylediysem artık, beynine iyice kazınmış durumda... Öpmek istediğinde, öncesinde benden izin alıp, kafasından daha doğrusu şapkasından öpüyor. Hiçbir izin isteyişinde de geri çevirmiyorum talebini. Arada yanında ben olmadığım zamanlarda yanaktan da 2 öpücük aldığını görüyorum ama görmezlikten geliyorum... Şimdilik Arda ile ilgili tek problemimiz, yaşsal olarak çok sesli bir dönemde olması. Evet Berk'i seste ve ışıkta uyumaya alıştırıyorum ama Arda'nın yaptığı ses öyle böyle değil.. Her oyunu çok sesli...

Düzelecek düzelecek...

Onun haricinde Berk ağlak bir bebek şimdilik. Dört gözle yarı kırkının, kırkının, 3 ayının...vb çıkmasını bekliyoruz. Hep derler yaa; yarı kırkı çıkınca değişir, kırkı çıkınca düzene girer bla bla bla... Arda'da hiçbirinde bir değişiklik olmamıştı aslında, sadece dönüm noktamız, koliğimizin bittiği 4,5. aydı. Yine de insan bir umut bekliyor işte... Ya tutarsa diye...

Düzelecek düzelecek...

Geceyle gündüzümüz karışık. Hadi bunu da geçtim de, uyanık olduğu her an memede olmak, memede uyumak istiyor. Emzirirken de aynı anda birsürü iş yapmaya alıştı bünyem. Sağ kolumda Berk'i emzirirken, sol elimle bu postu yazmayı bile başardığıma göre, bu minnağın bana da öğreteceği şeyler varmış demek!! Memeyi tutmasa bile sokuyor kafasını göğsümle koltuk altı arama, sıcacık orada olmak istiyor. Kulağa hoş ve sevimli geliyor değil mi?? Tabiii tabiiii!!! Bunu uyanık olduğu zamanlarda ve hatta uyusa bile tilki uykusundan uyanır uyanmaz böyle olsun istediği için, ben uyur gezer modda geziniyorum ortalıkta. Çünkü diğer zamanlarda sürekli ağlıyor, ama sürekli... Yırtınırcasına.. Güçlü bir ses onunki... 3 kiloluk bir bebekten beklenmeyecek cıngarlıkta...

Düzelecek düzelecek...

Hal böyle olunca göğüs uçlarımdaki yaralardan bahsetmeye gerek yok herhalde... Her emzirme zulüm gibi geliyor. Lansinoh, bepanthen, evicap, purelan, saf zeytinyağı...vb dönüşümlü olarak kullanıyorum ama, 1 saat bile boş bırakmadığı için Berk kuzusu, iyileşmek için zaman bulamıyorlar... O da düzelecek inşallah...

Düzelecek düzelecek...

Bugün 10 günlük doktor kontrolümüze gittik, kilo alımına bakmak için. 7 günde 240 gr almış Berk kuzusu. Bu 7 günde 30'ar cc'den toplamda 6 kez mama verdim sadece, gerisi anne sütü.. O mamaları da sırf göğüs uçlarım biraz toparlasınlar diye vermiştim ama biberondan yuttuğu gazlar, geceleri ev ahalisini uykusuz bırakıp, minnağı da ağrılar içinde kıvrandırdıktan sonra; yok dedim, artık mama yok. Süt varsa mama yok en azından...

Bir düzeni oturtabilsem, aslında çok da problem yok gibi çekirdek ailemizde şimdilik.. En azından Arda ile ilgili çok şükür herşey hayal ettiğim gibi ilerliyor. Biz Berk'in değil de Berk bizim hayatımıza adapte oluncaya kadar kaç fırın ekmek yememiz lazım?? İşte tüm sorun orda...

Ürün Önerileri... Yegane Tavsiyeler...

2011-11-18T08:45:00.000+02:00

Arda doğduğunda gerçekten çok tecrübesizdim, tecrübesizmişim daha doğrusu.. Emzirme ile ilgili her türlü videoyu izlemiş, her türlü kaynağı araştırıp okumuş, her türlü teorik bilgiyi biliyordum aslında. Ama emzirebilmek için, göğüs ucu problemlerinin olmaması gerektiğini, bebeğin iyi tutunabilmesi için uygun koşulların olması gerektiğini kimse bana söylememişti!!! :))

Sonuç olarak, gerek sütümün 5. gün gelmesi, gerek bu süre içinde Arda'nın hastanede de evde de normal bildiğimiz biberonlarla beslenmesi, gerek de göğüs ucu problemlerimden dolayı Arda beni emmeyi reddetti. Aslında tüm bunların birer çözümlerinin olduğunu geç de olsa öğrendim. Tek fark, Arda'ya evet 7,5 ay anne sütü verdim sağarak, biberonla ama bunun ne kadar zor olduğunu da her daim söyledim. Tamamen insan psikolojisini mahfeden, fiziksel ve kimyasal olarak insanı bunaltan bir durum.

2. hamileliğimde tüm bunları yaşamak istemiyorum dedim kendime. En büyük stresimdi doğumdan sonra yaşayacağım muhtemel olan bu sorunlar. Daha hamileliğimin başlarında önlemimi aldım. Ha belki yine emmeyecekti bebeğim, belki sütüm yine az olacaktı ama ben üstüme düşen görevi yapmış olacaktım ve kendimi suçlamayacaktım daha sonra.

Öncelikle hamileliğimin 3,5-4. ayında Philips Avent Niplette ile tanıştım. Kullanım şeklinde yazdığı gibi de gayet düzgün bir şekilde kullandım. Ve evet cidden işe yaradı. Bu ürünle ilgili daha detaylı bilgiye, Philipse mail atarak da ulaşabilirsiniz çünkü bu konuda hiç zaman kaybetmeden size bilgi yüküyle geri dönüyorlar. Ayrıca google'dan araştırınca da milyonlarca bilgi çıkıyor.

Bunun yanında, ilk doğumumda stresten olsa gerek (ki o dönem eşim askerdeydi ve acemiliğinin bittiği ve doğumum, kura ile nereye gideceğinin belli olacağı tarihe denk geliyordu) sütüm 5. gün sonunda geldi. O da bir ce-e yapıp gelmesiydi. Hiçbir zaman şırıl şırıl sütüm olmadı Arda'da, bir de emmeyince, pompa ile sağarak 2,5 ay sadece anne sütü, 5 ay da mama takviyeli verebildim sadece. Tabii bu 5 gün boyunca, doğum yaptığım hastanenin çalışma prensibi olarak direk biberonla verildi mama Arda'ya. Biberona alışıp meme emmemesi gibi bir sorunum olacağını da kimse bana daha önceden söylememişti!! :))

Bu sefer doğum yapacağım hastaneyi bir gün öncesinden ziyaret ettiğimde bu konuyu sordum. Kesinlikle biberon kullanmadıklarını, mama vermek gerekirse, enjektörle verdiklerini söylediler. Ben yine de önlemimi alıp Medela'nın çalma biberonunu zaten çoktan doğum çantama steril edip koymuştum.

Bu seferki doğumumda sütüm çok şükür anında geldi ama elbette yine tek başına yetecek miktarda değildi, zira, halen daha günde 1 ya da 2 kez mama takviyesi yapıyorum. Çalma biberonu kullandım ama meme ucu BENCE öyle kötü tasarlanmış ki, en azından benim bebeğim daha ilk günden emzik ve biberon almasına rağmen, çalma biberonun ucunu alamadı. O yüzden, ürünün mantığı çok güzel olmasına rağmen, pek de tavsiye edemiyorum. Bu konuda da Philips Avent'e öneri götürmek istiyorum. Siz de yapın anacım... :)

11.11.11-11:11

2011-11-13T17:23:00.001+02:00

Günümüz beliydi, hem hafta içi ya perşembe ya cuma istiyordum, Arda'nın kreşte olduğu bir günde, hem de olabildiğince geç sezeryan olsun istiyordum. Bir gün önceki son doktor kontrolümüzde, doktorum inşallah bu geceyi çıkarırsın demişti hatta, gönül ferahlığıyla doğuma girdim, SSVD yapamadım ama en azından bebeğimin çıkmak istediği tarihe de oldukça yaklaştım diye..

Saat sabah 9:00'da anestezi alacaktım, 10:10:30 gibi de doğum başlayacaktı. Kararımız bu şekildeydi. Ama 11.11.11 gibi özel bir günde ameliyathanelerin bu derece yoğun olabileceği de evet belliydi ama hastanede o gün tam 20 adet doğumun gerçekleşebileceğine de ihtimal vermemiştim açıkçası. Sonuç olarak rötarlı alındım doğuma.

Ameliyathanede, eşim yine yanımdaydı, bunun yanında biricik dostum Özlem de doğum fotolarımı çekmek için beni yalnız bırakmamıştı. Saat 11:00de beni ameliyata hazırladıkları anda, dışarıdan bir haber geldi. Anadolu Ajansından bir ekip, o anda hastanede saat 11:11de doğacak ilk ve belki de tek bebeği görüntülemek için gelmişler ve doktorumdan, benden ve eşimden izin istiyorlardı. 3'te 3 oybirliğiyle güzel bir anı olacağı gerekçesiyle kabul ettik. Ki zaten ben o anları hayal meyal hatırlıyorum.

(Foto Emre Eldemir'den...)

Sonuç olarak elimdeki fotoları - ki zaten çok fazla yok, yükleyemedim. Sağolsun Berk bebek canımıza okumaya başladı :) Ama şu linkteki haberden, haberin sonlarına doğru beni ve Berk bebeği görebilirsiniz. Konuşmayı daha önceden hazırlamış olsaydım herkese selam da gönderirdim ama, çok ani oldu :)) Vakit bulduğumda, herşeyi burada kayıt altına almak istiyorum, ama kısaca söylemem gerekirse, sezeryan dikişlerimin ağrısı ve Berk bebeğin pek de uslu olmaması haricinde, herşey tam da hayal ettiğim gibi gerçekleşti. Maşallah diyelim, totomuzu cimcikleyelim...

Bu arada Anadolu Ajansından birileri lütfen bana o fotoları ve videoları versin, lütfen lütfen lütfen... Oğlumla ilk buluşmamıza ait hiç fotom yok elimde :(

Tek Eksik...

2011-11-09T14:00:00.001+02:00

Beşiğimiz hazır, ıvır zıvırlarımız düzenli... (Hatta, Arda sabah uyandığında beşiği görüp şok olmasın diye, kurma aşamasını beraber tamamladık. Kardeşle ilgili her türlü sürece onu da dahil etmek sonrası için daha kolaylık sağlıyor bize...)

Kapı süslerimiz tamam... Hatta lohusa tacım bile :) (Naile; nezaketin, düşünceliliğin ve arkadaşım olduğun için teşekkürler... Berk'in kapı süsü Parti Saati'nden; Ayça, Bige iyi ki varsınız, iyi ki hep yanımdasınız...)

Bebek şekerlerimiz el emeği göz nuru... (Tabii ki yine Parti Saatinden...)

Doğum çantam hazır...

Aylar öncesinden adadığım mevlüt okutuldu... İç huzursuzluğum, doğum öncesinde manevi huzura döndürülmüş durumda...

Öyle ödem topladı ki vücudumdaki her hücrem, doğuma kadar hemoliz olmasalar derdindeyim!!!

Doktorum sadece bir telefon uzağımda... Doğum yapacağım hastane ise evime 5 km...

Kreşte herşey yolunda, kardeşin abiye getireceği hediye arabanın bagajında...

Anne, baba sabırsız, aileler, arkadaşlar heyecanda, minik abi ise bal kaymak...

Tek eksik; sensin bebeğim...

Son Hazırlıklar... Görüşmeler...

2011-11-02T22:49:00.001+02:00

37+3'lük, artık kaplumbağa hızından bile daha yavaş hareket eden bir hamile için yoğun günlerdi şu son 2 gün... Salı günü akşamı, doğumdan önceki son doktor kontrolümüze gittik. Ha bu arada, doktor kontrollerimize şimdiye kadar hiç Arda'yı götürmedik, doktora gittiğimizi ona hiç söylemedik, ultrason fotoğraflarını ona hiç göstermedik, zaten göstersek de anlamazdı yaa neyse!.. :) Çarşamba günü sabahtan da Arda'nın kreş müdürü ve öğretmenleri ile, geçen hafta talep ettiğim toplantımızı gerçekleştirdik.

Öncelikle doktor kontrolü... 37+3'te bebiş son 3 haftada beklediğimden daha az kilo almış. Muhtemelen doğum kilosu 3,2-3,3 kg civarı olacak dedi doktor. Arda 3,57 kg doğmuştu ve şu anki karnımın büyüklüğüne bakacak olursak en az 4 kg'lık bebek çıkar karnımdan diye beklerken biraz şaşırttı bu durum beni. Herşey gayet normal ve yolunda gidiyormuş. Berk bebek kafa aşağı dönmüş. Hatta bunu tam 2 gün önceki akşam yaptığına eminim!! Resmen içeride savaş çıktı sandım bir ara..

Doğum tarihi olarak da 39. haftanın içindeyken cuma günü alalım, SSVD için riske atmaya gerek yok, karnın çok büyük ve sezeryan dikişlerin çok gerilmiş dedi doktorum. Zaten karar verdiğimiz sezeryan tarihi de beklenen normal doğum tarihine denk geliyor neredeyse.. 11.11.2011... Arda'nın kreş durumları ve 39. hafta içinde olması bakımından bana da tarih uygun geldi. Tarihin, hani rakamsal bazda özel bir gün olmasına biraz takılmıştım, acaba hastane çok karışık olur mu, hemşireler bebeğimle ve benimle yeterince ilgilenir mi şeklinde tedirginliklerim vardı ama doktorum bu konuda herhangi bir sorun çıkmayacağına emin olduğunu belirtince ve ayrıca doğumun hafta sonuna gelmesini de istemediğim için kabul ettim.

Son 3 haftada ben hiç kilo almamışım. Sanırım hastalığımdan kaynaklıydı, pek birşey yiyememiştim zaten. Şu an itibariyle 58 kg ile başladığım hamileliğimi 74 kg ile devam ettiriyorum. Arda'da da zaten 18 kg ile bitirmiştim, o hesap olacak gibi görünüyor.

Bu sabah da kreşte kreş müdürümüz, kreş koordinaörümüz ve 2 öğretmenimiz ile toplantı yaptık. Öncelikle doğum öncesinde ve hemen sonrasında neler yapmalıyım(z), Arda'ya karşı nasıl davranışlar sergilemeliyim(z)...vb gibi konularda konuştuk. Madde madde halinde yazarsam daha açıklayıcı ve düzenli olur düşüncesindeyim:

1- Öncelikle Arda'nın kardeş konusunda kreşte hiç ters bir tepkisinin olmadığını, hatta kardeşle ilgili hiç konuşmadığını söylediler. Bu iyiye işaretmiş.

2- Arda'nın son zamanlarda hep kendi odasında uyuduğunu ama sabaha karşı 5:30 gibi kalkıp sessizce bizim odamıza gelip aramıza yattığını söylediğimde, onu hemen odasına geri götürmemiz gerektiğini, doğuma kadar buna alışması için yeterince zamanımız olduğunu söyledi kreş müdürü. Buna nasıl ikna ederim gecenin o uyku sersemliğinde bilmiyorum ama bu geceden itibaren bunu yapmaya çalışacağım.

3- Bebeğin beşiğini bu günlerde kurabileceğimizi söylediler. Lakin, bebeğin odamızda yatacak olmasından kaynaklı Arda'da ekstra bir kıskançlık olacağından çekindiğimi söyleyince, çok hoşuma giden bir yöntem önerdiler. Şöyle ki, beşiği Arda'nın odasına kuracağız, böyle olunca odada Arda'nın oynayabileceği oyun alanı iyice daralacak, hatta hiç kalmayacak. Bu durumdan da Arda hoşlanmayacağı için, Arda'ya bir teklif götüreceğiz; "Ardacım bu beşik odanı çok daraltıyor, sana oynayacak yer kalmıyor, istersen bunu bizim odamıza alalım orada kalsın!! Ne dersin??" Muhtemelen kabul edecek... Bu konuda onu ikna etmem benim için çok zor değil. Beşiği de yarın kurmayı düşünüyorum...

4- Müdürümüz dedi ki, büyük çocukların kardeşlerini kıskanmasının nedeni anne ya da baba değildir hiçbir zaman. Eve gelen misafirlerdir. Farketmeden buna sebep olurlar dedi. Bebeğe farketmeden daha çok ilgi göstermeleri, asıl olarak bebek için ziyarete geldiklerini büyük çocuğa hissettirmeleri buna sebep olur dedi. Bunun için zaten herkesin bildiği, klasik bir yöntemi evde uygulamamızı, Arda için oyuncak depolamamızı söyledi. Dediğim gibi bu ayrıntı aslında artık herkesin bildiği çok basit bir yöntem ama yine de yazdım işte buraya.. Bizim de stokumuz yeterince çok :)

5- Bunun yanında, bebek yeni doğduğunda anneyi, daha çok sadece emmek için kullanacağı için, boş kalan vakitlerde Arda ile ilgilenmemizi tavsiye etti eğitim koordinatörümüz. Hatta günün ya da haftanın belli saatlerini "Anne günü" ya da "Baba günü" olarak belirleyip rutine bindirmemiz, bu saatlerde; örneğin "Baba günü"nde babayla beraber biraz futbol maçı izleme, dışarıda gezme, evde boyama yapma...vb gibi faaliyetlerde bulunmasını ya da aynı şekilde "Anne günü"nde sadece anne ile birlikte aktiviteler yapıp, "Hmm evet annemin de babamın da bana ayıracak vakitleri var!" fikrini onun hafızasına yerleştirmemiz önemliymiş.

6- Kreş müdürümüz, muhtemel doğum tarihimizin Cuma gününe denk geldiğini öğrenince, pazartesi günü Arda'yı okula getirmeyin, biraz daha kardeşiyle vakit geçirsin dedi. Hafta sonuyla birleştiğinde 3 gün okula gitmedikten sonra Salı günü onu okula göndermemin çok daha zor olacağını söylediğimde de şöyle bir karara vardık; Pazartesi sabahı öğretmenleri beni arayıp telefona Arda'yı isteyecek. Telefonda Arda'ya "Bir seferlik olmak üzere bu gün okula gelmeyebilirsin ama yarın mutlaka seni okula bekliyoruz Arda." diyecekler. Salı günü için de Arda için kreşte "Arda Abi Oluyor" partisi düzenlenecek. Aslında bir parti değil de değişik, farklı bir gün geçirmeleri adına bir atraksiyon diyelim. Parti için saat 15:30'da kreşe pastaneyle anlaşıp güzel bir pasta göndereceğim ve belki henüz düşünmediğim birkaç sürpriz birşeyler hazırlayabilirim. Bunu da sırf pazartesi akşamından Arda benimle ertesi gün okula gitmemek için pazarlık yapmaya başlayacağı için yapıyorum. En azından elimde bir koz olsun; yarın senin için harika bir pasta yaptırıyorlar iş yerinde, çok eğleneceksin...vb gibisinden. Yoksa pastada mum olmayacak ya da doğum günü partisi gibi bir kutlama olmayacak.

7- Geçen haftadan beri aslında evde olduğumu, işe gitmediğimi bilmiyor Arda. Arda'yı kreşe bırakırken (evet rutini bozmamak adına halen daha ben bırakıp alıyorum), kreşteki herkesi de bunu bilmemesi gerektiği konusunda tembihledim. Çünkü evde olduğumu bilirse okula gitmek istemeyeceğini düşünüyorum. Bu 1 haftalık süre içinde sadece bir kez evden eşofmanlarımla çıktım. Ve Arda o gün, "İşe böyle mi gideceksin, müdürün kızmaz mı??" dedi. Şok oldum. Tabii her sabah full makyaj ve gayet etek-pantolon şeklinde gittiğim için dikkatini çekmiş olmalı. O günden sonra ben de rutinimi hiç bozmadan, her sabah 07:14'e kurduğum saatte kalkıp önce giyinip, makyajımı yapıp, kahvaltıyı hazırlayıp, Arda'yı uyandırıp, kıyafetlerini hazırlayıp, beraber kahvaltı yapıp, onu kreşe bırakmak için evden çıkıp, sonrasında da eve dönüp tekrar eşofmanlarımı giyiyor ve makyajımı siliyorum!! Kreş müdürümüze, bu rutinin doğumdan sonra da sürmesine çalışacağımı söylediğimde, benim aslında evde olduğumu bilmesinin, bunu o şekilde kabul etmesinin daha doğru olacağını söyledi. Çekincesi de evde olduğumu bir şekilde öğrenirse, bana olan güveninin sarsılacağındanmış. Bilmiyorum, belki doğum sonrasında evde olduğumu söylerim, belki de rutini bozmam. Bunu zaman ve koşullar gösterecek sanırım ama bana şu anda mantıklı gelen benim hep işe gittiğimi bilmesi...

Bunların haricinde gitmişken Arda ile ilgili bilgiler de aldım. Evet Arda'yı belki de herkesten çok ben tanıyorum ama aslında ev dışında da çok farklı olduğunu, benim de onun hakkında bilmediğim ya da keşfedemediğim, belki de farkedemediğim bir sürü özelliğinin olduğunu anladım.

Öncelikle öğretmenlerine teşekkür ettim, çünkü bana hiçbir zaman, sırf beni memnun etmek için, Arda harika bir çocuk, mükemmel, hiç bir sorunu yok demedikleri için. Bazı velilerin bu tarz eleştiriler karşısında bozulduklarını, bunu kaldıramadıklarını, öğretmenleri ya da eleştiren kişileri bozduklarını biliyorum çünkü. Bu yüzden onlara teşekkür ettim ve en ufak bir terslik, eksiklik, kötü ya da olmasında sakınca olan bir durum olmasında bana çekinmeden haber vermelerini ve bu sorunları el birliğiyle ve onların yöntemleriyle çözmemizden memnunluk duyacağımı belirttim.

Öğretmenleri, Arda'da son zamanlarda farkettikleri bir durumdan bahsettiler: Arda'nın çok mükemmeliyetçi bir çocuk olmasından kaynaklı, bir şeyi yapmadan önce o işe hep "ben yapamam ki", "ben beceremem ki" şeklinde olumsuz yaklaşması ve daha hiç denemeden kendini buna inandırması. Kendine olan özgüvenini desteklememiz gerektiğinden bahsettiler.

Aslında çok şaşırdım bunu duyduğumda, ki Arda gitarını alıp tek başına sahneye çıkıp, yüzlerce insanın önünde gitar çalan, özgüveni yüksek bir çocuktur, en azından ben böyle bilirdim. Ama biraz düşününce de evet bazı durumlarda da bu sorunun ipuçlarını bana vermişti dedim. Mesela geçen aylarda pijama giyme daha doğrusu giyememe mevzumuz vardı ki, Arda kreşte öğle uykusu öncesinde pijamalarını tek başına giyip çıkaramadığı için, 1 haftalık süreç boyunca kreşe gitmek istememişti. Evde her daim, "anne nolur öğretmenlerime Arda pijamalarını giyemiyormuş de!!" diye beni tembihlemesiydi. Ben evde, öğretmenleri okulda onu cesaretlendirerek 1 haftalık süreçte yardım etmiş ve sonuçta bunu başarmıştı ve bu sorun da ortadan kalkmıştı. Hatta o zamandan beri evde kıyafetlerini artık kendisi haricinde kimseye giydirtmiyor ve gururla "ben tek başıma gyindim baaaakk!!!" diye nispet yapıyor :)

Sonuç olarak, benim için ve elbette Arda için çok faydalı bir toplantı olduğu düşüncesindeyim. Bu post da olabildiğince uzun ve sıkıcı bir post oldu ama, belki faydalanan birileri olur :)

Geçsin Gitsin...

2011-10-24T09:00:00.001+03:00

Aslında dün sabah yayımlamıştım bu postu. Sonra Van’daki deprem haberi geldi. Suçlu hissettim kendimi, geri kaldırdım postu. Ben burada sıcacık evimdeyken, oradaki insanları düşündüm. Sanki her şeyin sorumlusu benmişim gibi, bir suçlu psikolojisine büründüm. Bir yandan da bencilce duygularım kemirmeye başladı içimi. Ben nasıl bir ülkeye, neyime güvenip de 2 çocuk yapabiliyorum diye. Ne zaman ne olacağımız belli değilken, neye güvenip de 2 tane savunmasız çocuğu hayata getirebiliyorum diye. Sırf onlar için, kendime iyi bakmak zorunda hissediyorum kendimi. :( Aşağıdaki de eski postum…

"Normalde öyle çok sık hastalanan bir yapım yoktur benim. Çoğu insanın ah çok hastayım, her yerim kırılıyor dediği türden hastalıklarda bile hastayım kelimesini kullanmam başıma geldiğinde, acı ve ağrı eşiğim yüksektir. Öyle çok mızmızlanmam yani. Ee doğal olarak ilaç kullanımım da azdır.

Hamileliğim süresince ve hatta öncesinde aldığım ağrı kesici sayısı sanırım 2 ya da maksimum 3 idi. Son 2 haftadır burun akıntısı ve bazen de tıkanıklığına karşı ilaçsız önlemler almaya çalıştım hep. Neyse ki halsizlik ya da başka bir sorunum olmamıştı. Ama doğum zamanım yaklaştıkça ve benim bu nezle-grip olaylarım bir azalıp bir artmaya başlayıp ama hiç tamamen geçmeyince, doktorumu aradım. Her an doğumum olabilir artık, ve ben böyle salya sümük doğuramam, Berk enfeksiyon kapar dedim. İlaç başlıyım mı?? Başlayabileceğim en zararsız ilaçları söyledi. Ve ben de içim biraz huzursuz olsa da başladım. Ha etki etti mi?? 2 gün oldu hala aynıyım, keşke hiç başlamasaymışım diyorum şimdi de...

Bu aralar Arda'nın gözünün içine bakıyorum resmen, hasta olmasın diye. Kreşte de salgın olabilir düşüncesiyle mesela salı günleri ve perşembe günleri göndermiyorum. Bana kalsa hazır bakıcı teyzesi de evde iken, hiç gitmesin ama bu sefer de doğum öncesi iyice eve alışıp sonrasında tekrar kreşe gitme durumlarında problem çıkarmasın istiyorum. Zaten kardeşi doğunca kreşe gitmesi için onu nasıl teşvik ederim onu düşünüyorum. Bunun için haftaya, yani doğum iznime çıktıktan sonra, kreş müdürümüz ve öğretmenlerimiz ile görüşmek için randevu aldım. Evde ne demeliyim ve aynı zamanda kreşte neler yapılmalıyı konuşacağız. Bu görüşmeden sonra da bunları ayrı bir post olarak yazacağım zaten.

Hamilelikte 36 haftam geride kaldı. Aslında SSVD (sezeryan sonrası vajinal doğum) istiyordum, en azından normal doğum olmasa da sancılarım geldikten sonra hemen sezeryana alınmak istiyordum, hadi bu da olmazsa bu sefer Arda'daki gibi zorunlu olarak 38. haftada değil de durabiliyorsa en erken 39. haftada alınsın istiyordum. Doktorumla görüştüğümde, karnımın çok büyük olduğunu, ama istersem riski alp SSVD yapabileceğimi söyledi. Ne gibi bir risk diye sorduğumda, rahim yırtlıması gibi risklerden bahsetti. Bir de zaten bebek normal haftasına göre daha kilolu olduğu için, normal doğumun da getirebileceği bazı sorunların da çıkabileceğini de ekledi. Son doktor kontrolüm haftaya olacak ve çoğu şeye o zaman karar vereceğiz.

Doğum çantam hemen hemen hazır gibi. Evde yapacağım hazırlıklarda bebeğin beşiğinin ve pusetinin depodan çıkarılıp temizlenmesi işlerim var. Onun haricinde kıyafetlerin yıkanıp ütülenme ve dolaplara yerleştirme işleri tamamlandı. Hatta önümüzdeki dönemlerde de kullanılmak üzere, Arda'nın bebeklik kıyafetlerinin ay ve yaş gruplarına ayrımını da hallettim şimdiden. İkisinin de kış bebeği olması bu bakımdan iyi oldu aslında. Berk için çok fazla kıyafet almadım ve bir süre de almaya ihtiyaç olmayacak gibi. Ben de ailenin 2. çocuğuyum, hep ablamın küçülenleriyle büyüdüm, hiç de sorun etmedim bunu, neden edeyim ki... Berk de etmez inşalah :)

Arda dün akşam yeni aldığımız kağıt makasıyla kağıttan şekiller keserken, Berk için de bir tane "hediye kare" kesmiş!! Geldi, "bunu kardeşim doğunca ona vercem çok sevinecek" dedi. Nerdeyse ağlıyordum, zaten bu aralar hormon seviyemdeki düzensizlikten olsa gerek, iyice dengesizleştim :) Ama anladım ki bu kardeş mevzuusunda, Arda'yı alıştırma sürecinde doğru yolda ilerliyoruz. "

Arda Abi Oluyor Partisi

2011-10-16T22:00:00.000+03:00

Aylar öncesinden Promoskoptan aldığım Eve Sığamadık Parti Evi'nde yapılacak bir parti fırsatını, bu sene kreş haricinde Arda'ya bir doğum günü partisi yapmayı düşünmediğim için, yine aylar öncesinden hamileliğimin tam 35. haftasını planlayarak, bir baby shower değil de yine Arda için bir parti yaparak kullanmaya karar verdim. Arda Abi Oluyor Partisi...

Akşamları evde Arda'yı uyuttuktan sonraki saatlerce üzerinde çalıştığım ve belki de şimdiye kadar üzerinde en çok uğraştığım bir videoyu da sundum partide. Burada da kayda almak, emeğime olan borcum...

Abi olmanın ne kadar güzel bir olay olduğunu, bunun kutlamalarla gerçekleşeceğini ona göstermekti amacım. Belki de sadece kendi içimi rahatlatmaktı, bilmiyorum... Sonuçta Arda, abi olmanın ne kadar güzel ve kutlanacak birşey olduğunu anladı mı bilmem ama partisinde deliler gibi eğlendiği ve benim içimin de rahatladığı kesin. Hem uzun zamandır göremediğim arkadaşlarımı da aynı saate, aynı yerde, topluca görme fırsatım da oldu ki, işte asıl en güzel kısım buydu...

(Berk Bebek ve 35 haftalık hamiş ben :))

Parti teması olarak internette bulduğum biri büyük biri küçük yunus balıklarını seçtim. Ayça ve Bige de sağolsunlar bana bir sürpriz yapıp aynı temaya uygun şurada görülen banner ve Arda için bir t-shirt yapmışlar. Ben şahsen acayip deşarj oldum ve çok eğlendim, çok rahatladım bu partide. Umarım herkes için de güzel geçmiştir...

Plans & Programmes

2011-10-13T23:30:00.000+03:00

O sabah Arda’yı kreşe ben bırakmalıyım yine, her zamanki gibi. Doktora gideceğimi söylemeliyim sonra ona. Bir iki gün öncesinden de kardeşinin gelmesinin çok yaklaştığını bir de. Sonra direk hastaneye gitmeliyim. Doğumum olmalı. Akşam babası almalı kreşten yine aynı saatte.. Ben full makyajımı yapıp, gerekirse birazcık daha fazla ağrı kesici alıp o şekilde çıkmalıyım onun karşısına, gülen yüzümle... Yoksa hiç hastaneye gelmemeli mi acaba?? İşte orası bir muamma…

Berk’in yatağının ayakucunda, kardeşinin gelirken Arda için getirdiği hediye olmalı sonra. Ellerini önce güzelce yıkaması kaydıyla, kardeşine azıcık dokunmasına teşvik etmeliyim, onunla beraber sevmeliyiz kardeşini. Minicik ellerini, kollarını, bacaklarını, ayaklarını görmeli sonra. Onun da doğduğunda aynı böyle olduğunu, ne kadar güzel bir bebek olduğunu söylemeliyiz ısrarla. Henüz dişlerinin olmayacağını biliyor ama yine de göstermeliyim ona kardeşinin minicik dişsiz ağzını, kaşıkla yemek yiyemeyeceğinin bir kanıtı bu aslında...Onun da büyüyüp abisi gibi olması için memeden süt emmesi gerektiğini... Berk’in, benim ve babasının ona ne kadar ihtiyacımız olduğu konusunu tekrar tekrar anlatmalıyım ona. Berk’i onunla beraber büyüteceğimizi açıklamalıyım. Berk ağladığında, “ah şaşkın şey, hiç ağlanır mı öyle, bak birazdan abinle ben altını değiştircez!!!” diye şaka yapmalıyım sonra. Anneanne, babaanne, dedeler, hala, amca, teyze, yeğenler, arkadaşlar…vb herkes, daha çok Arda ile ilgilenmeli. Şımarmalı ilgiden. Kardeşini sevmek istediği zaman onu kimse kısıtlamamalı, engellememeli, sadece beraber, yavaşça, onunla beraber...

Uyku vakti gelince babayla beraber eve gitmeli. O sırada doktor amcası gelip “hmmm bu gece annen burada kalmalı, Berk’e de ilaç vereceğimiz için burada kalsa iyi olur!!” demeli. Doktor amcalar herşeyin en iyisini bildiği için Arda nezdinde, doktor amcadan onu ikna etmesi için rica edilmeli. “Bu gece seni baba uyutacak, hemen uyuyup hemen uyan ki sabah bizi hastaneden almaya gel, sakın beni ve Berk’i burada unutmayın haaa!!!” demeli ki evin hastaneden daha güzel bir yer olduğu aklına yerleşmeli.

Yolda da evde de, iş yerinde neler yaptığı sorulmalı ona, eskisi gibi. Bebekten, hastaneden, doğumdan ziyade onun gününün nasıl geçtiğiyle ilgilenilmeli. Ertesi günün tatil olduğunu ama pazartesi günü yine iş başı yapılması gerektiğinden bahsedilmeli. Daha öncesinden de kreş yönetimiyle görüşülmeli ki pazartesi gününe kostüm partisi mi, başka bir eğlence mi, ekstradan öyle bir şey konulmalı programa. Kardeşini evde bırakıp gidebileceği kadar hoşuna gidecek bir şey… Nasıl olsa kreş yönetimi, bu sancılı süreçte Arda’ya ve bana tam destek olma konusunda söz verdi yaa…

Ertesi gün hastaneden beni ve bebeği almaya beraber gelmeliler sonra. Kalabalık olmamalı başka yanımızda. Cümbür cemaat, cıngıl mıngıl olmamalı hiçbirşey. Sakince halledilmeli tüm hazırlıklar. Eve bizi bıraktıktan sonra da babayla beraber parka, lunaparka ya da hava kötü olursa kapalı ama eğlenceli bir mekana gitmeli sonra. Evdeki düzenimiz kurulunca, herşey yerli yerine oturunca eve gelmeli. Çok sakin, çok güzel geçirmeliyiz o günleri...

Konu ile ilgili minik bir özlü söz: "Tanrıyı güldürmek istiyorsan, ona planlarından bahset!..." Umarım bana katıla katıla gülmüyordur yukarıdan…

Gidişat...

2011-10-06T19:30:00.000+03:00

İş haricindeki hayatım gayet durağan geçiyor bu aralar. İş hayatımsa gayet coşmuş durumda. Koca göbeğimi sallaya sallaya dolanamasam da artık, alt kattaki fotokopi makinasına ulaşabilmek için kullandığım asansörle pek bir haşır neşir oldum son zamanlarda.. Ama asansöre kadar yürümek bile ızdırap oluyor çoğu zaman. Geçtiğimiz hafta perşembe günü birdenbire karnım aşağı indi mesela. Tek farkeden de ben değildim bunu maalesef... Gören şaştı. İşyerindeki arkadaşlarım neredeyse "Berk"in ebesi olmak için birbiriyle yarışıyor!!! O kadar eminler ki daha doğum iznime bile çıkamadan işyerinde doğuracağıma!! Allah korusun tabii, şakası bile kötü..

Berk Bebek ile ilgili hiçbirşey yazmadığımı farkettim. Dahası işyerindeki arkadaşım Yasemin farkettirdi sağolsun :) Arda'daki gibi değilim bu seferki hamileliğimde; öyle bebekle konuşmam, karnımı sevme, okşama durumlarım falan yok. Artık inanmıyorum bebeğin beni duyduğuna, anladığına falan. Yok klasik müzikmiş bilmem neymiş.. Arda'da öyle ciddiye almıştım ki, oda arkadaşlarımı klasik müzikten kusturmuştum. Arda da karnımda kusmuş olacak ki klasik müzikten, gayet rock sever oldu zaten!!! :)

Evet adı Berk olacak bebişin. İlk benim fikrimdi, içinde 75367829 adet isim olan listemden, eşimin beğendiği tek isimdi daha doğrusu.. Adıyla yaşasın inşallah, sağlıkla... Berk'in kilosuyla, hamileliğimin gidişatıyla ilgili de bir istatistik tutmadım. Herşey haftasıyla doğru orantılı olarak gidiyor doktorumun söylediğine göre. 32. haftasında 2 kiloyu biraz geçmişti mesela. Yalnız şu var ki, Arda bu haftalarda bu kadar da hareketli değildi sanki karnımda, ve bu kadar güçlü tekmeler atmazdı. Berk bir dönüyor, Alllaaaaahhhhh yer yerinden oynuyor sanki, sarsılıyorum resmen. Bir uzatıyor ki ayaklarını, tekme tokat giriyor sanki bana!! Sanırım bir azman doğuracağım!!

Arda'dan haberler eh işte... Kreşe, pardon işe, gitmek istemiyor 2-3 gündür. Bir gün öncesi akşamından itibaren bizimle pazarlık ediyor gitmiycem diye, her gün sabah akşam onu ikna etmeye çalışmaktan sinirlerim zıplamış durumda. İsteklerini de ağlayarak yaptırma moduna ufaktan geri döndük sanki. Sabrım kalmadı artık bu duruma. Direk cezalandırıyorum; evde olduğumuz zamanlarda odasına kapatıyorum ve ağlaması bitene kadar odadan çıkmasına izin vermiyorum. Ceza yöntemini de önermeyen kişilere burdan sevgi ve saygılarımı iletiyorum! Mevcut hormon seviyemde bir değişiklik olursa, bu tür durumlarda ne yapmaya başladığımı da bilahare yazarım artık :)

Çiko

2011-09-17T18:00:00.013+03:00

Arda geçen hafta yeni kreşine başladı. Eski kreşimizden de memnunduk ufak tefek sorunlar hariç ama tam gün kreş maceramızı evimize daha da yakın ve daha kapsamlı bir kreşte devam ettirme kararı aldık. Kreş ortamına ve fikrine alışık olsa da Arda, ilk defa öğle uykularını ev harici bir yerde bizden ve dahası bakıcı teyzesinden uzakta uyuyacağı için tedirgindim. Ama boşaymış....

Şimdilik kreşte bir problemimiz yok. Arda her sabah "ben de annem babam gibi işe gidiyorum" diye evden çıkıyor :) Biz de hiç kreşe okul demiyoruz zaten. Bugün işyerinde ne yaptın, ne yedin, ne faaliyet yaptınız şeklinde konuşuyoruz. Tam bir küçük adam artık. Çok düşünceli, çok sevecen. İnsanlara, özellikle de sevdiklerine kıyamıyor hiç. Karnım büyüdükçe, kardeşinin ne zaman karnımdan çıkacağını ise daha sık sormaya başladı. Hiçbir zaman çok az kaldı demiyorum. Onun için "çok az" kavramı bugün-yarın demek çünkü!! Bir de haftalardır doktorların kardeşini ordan nasıl çıkaracağını merak ediyor ve öğrenmeye çalışıyor. Ne diyeceğimi bilmiyorum bu konuda ben de. Dersime iyi çalışmamışım meğer!! Doktora sorarız oğlum diye geçiştiriyorum. Çünkü küçük Emrah bakışıyla ve ağlamaklı bir şekilde; "doktorlar karnını mı kesecekler kardeşimi almak için?? Ama canın acırsa nolcak???..."vb. gibi sorularla kendini üzüyor. Benim canımın yanacağı fikri onu öylesine üzüyor ki, ne diyeceğimi bilmiyorum.

Bugün öğlen, kreş arkadaşı Ege ile birlikte çikolata atölyesine gitti. Onlar için gayet eğlenceli bir gün olmasına rağmen, biz anneler babalar biraz hayal kırıklığına uğradık açıkçası. Çikolata atölyesi denince böyle çikolataları sıfırdan yapacakları, kafalarında aşçı şapkaları, üzerlerinde önlükleri falan olacağı canlanmıştı gözümüzde.. Çikolata atölyesi denince meğersem, sıcak çikolataları sadece kalıplara dökmek akla gelmeliymiş!!! 4 parça çikolata bize biraz pahalıya patladı ama, bunu da denemiş olduk böylelikle!!!!

Ben de aslında çikolata sevmememe rağmen, sırf oğlumun kakaoya alerjisi var, o çok yemesin diye malı götürdüm!! Tamamen oğlumu düşündüğümden yani... :) Evet kakaoya, dolayısıyla çikolataya alerjisi var dedim. Daha doğrusu aşırı duyarlılık diyelim. Alerjik astımını tetikliyor bu tür gıdalar. Bebekken inek sütüne de alerjisi vardı ama doktor kontrolünde bünyesini alıştırdık inek sütüne ve inek sütü içeren gıdalara. Şimdi de bunu uyguluyoruz işte, az miktarda vererek bünyeye, inşallah 5-6 yaşından sonra kalmayacak alerjik astım diye bir sorunumuz...

Ding Dong

2011-09-06T23:01:00.001+03:00

Artık hamileliğim de iyice ilerlediği için, bir deniz tatili daha yapmak da istiyorduk, yine her bayramda olduğu gibi, bayramı ailelerimizle beraber geçirmek de... Şanslı mıyım nedir, her ikisini de yaşadık… Önce Eskişehir’e Arda'nın babaannesi, dedesini görmeye, bayramın ikinci gününde de Eskişehir’den 6-6,5 saatlik bir araba yolculuğuyla annemle babamın da orada olmalarını fırsat bilerek, yazlıklarına, İnkumu’na gittik. Hem tatilimizi yaptık, hem de öpülesi elleri öptük, cümbür cemaat bir bayram daha kutladık.

Hem haftalardır yollarda olmanın verdiği yorgunluk, hem hamileliğimin ilerlemesi sebebiyle biraz “off belim ağrıyor”, “ıyyy ayaklarım davul gibi şişti”...vb gibi bıdı bıdılar da etsem, alan razı, veren razı modunda keyifli bir yolculuk ve bayram geçirdik.

Bir sonraki bayramı hiçbir yere gitmeyip, evde kutlayacağımız için, ki doğumum ekstra bir durum olmadığı sürece tam da kurban bayramı tatiline denk geliyor, bu derece rahat gezebileceğim son dönemlerde olduğumun farkındayım. Malum, 2 çocuklu kimi görsem bana dehşet dolu anlar anlatmaktan, gözümü korkutmaya çalışmaktan farklı bir şey yapmıyorlar. Her seferinde de; “Hayır benim oğlum uslu bir bebek olacak, hiç zorlanmıycam!!” diyorum, ve işin garibi buna gerçekten inanıyorum.

Bu tatilde en büyük sürprizi Eskişehir’de yaşadım. Gerçi bir gün öncesinde içime doğmuştu, ki bu aralar içime ne doğarsa anında gerçekleşiyor, bu da oldu… Eskişehir Espark AVM’de Arda’yı, ve kuzenleri Burcu ve Duru’yu sinemaya Şirinler’e götürdük. Sinema salonunda topu topu 3 aile vardı. Bunlardan biri ördek ailesi şeklinde biz, (ki eşimi; biri 9, biri 5, diğeri 3,5 yaşında 3 çocuklu, üstüne hamile karısıyla beraber, alışveriş merkezinde boy sırasına girmiş ördek ailesi şeklinde gören insanlar, hepsi sizin çocuklar mı diye sorduğunda, hiç bozuntuya vermeden, “evet hepsi bizim!!” dedik!!) diğer 2 aileden biri de Elif-Rüya’nın annesi. :) Fırsattan istifade sohbet de ettik, Rüyacığımı da gün yüzüyle görme fırsatım oldu. Bu olaydan çıkardığım iki sonuç var: Birincisi dünya gerçekten çok küçük, ikincisi de evet hamileyken içime doğan her şey gerçekleşiyor!! :)

Yeri gelmişken, “Şirinler filmi ve Arda” başlıklı bir post yazmayı düşünebilirdim, Arda beklenenden daha farklı bir duruş sergileyip, totosunun üstünde 20 dakikacık olsun filmi izleyebilseydi!!! Tabii ki 10. dakikada koltukta fıkırdamaya, 15. dakikada “ben sıkıldım” demeye ve 19. dakikada kalkıp boş sinema salonunda çıkış kapısına doğru yürümeye başlamıştı... Çocukları bir filmi hiç kalkmadan izleyen ailelere imreniyor ve hayretler içinde kalıyorum. “Olamaz böyle bir durum!!” diye haykırasım geliyor içimden, çocuk denen canlıdan bekleyemem böyle bir şeyi ben, hiç yaşamadığım için, görmediğim için belki de.. Bundan sonra da göreceğime inanmıyorum zaten. Ama Arda’nın kardeşi konusunda çok iddialıyım, gerçekten uslu olacak… İnşallah yani… Hamileyim yaa, içime doğuyor!! :)

Karadeniz’in havasına da denizine de pek güvenilmez korkusuyla gitmiştik İnkumu’na. Yine şansımız yaver gitti de 5 günlük güzel bir tatil geçirdik ailemizle beraber. Keşke dedim; ya öğretmen olsaydım ya da ev hanımı da, 2-3 ay boyunca ailemin yanında çocuğumla geçirebilseydim tatilimi. Yok kendim için değil walla billa; Arda o kadar keyifliydi ki… Her sabah kahvaltı öncesi sahil yolunda bisiklet turu, sonra harika bir kahvaltı, sonrasında deniz-kum-güneş, uyku gelince püfür püfür esen rüzgar altında, şezlongda 1,5 saatlik uyku, sonrasında bir şeyler atıştırma ve yine deniz-kum-güneş. Akşam da yine bisiklet turu ve parka gidiş… Bunun yanında yediği içtiği her şey de Bartın köylerinden taze taze, katkısız olunca, her keyfin dibine vurduk… Ne güzel olurdu her sene 2-3 ayımız böyle geçse… Neyse, buna da şükür diyoruz tabii ki… Ve herkesin geçmiş bayramını kutluyoruz…

İstanbul'da Yaşamak...

2011-08-24T19:50:00.001+03:00

...Hiç bana göre değil!.. İlk defa İstanbul'da bu kadar uzun süre kaldım; tatilimin 2. haftasında. İstanbul'un dinamiği beni çok yordu. Koşturmaca, trafik.. Tamam çok güzel memleket, buna diyecek lafım yok ama, ben şahsen denize nazır bir çay içmesem de olur, o çayı içebilmek için trafikte stresli bir yarım saat geçireceksem eğer.

Ben düzen ve nizam insanıyım. Planı programı severim. Ankara'da evimle işyerim arası 4 km sadece, trafiğin çok yoğun olduğu zamanlarda bile eve ulaşmam 15 dakikamı alıyor maksimum, ki onda bile bıdı bıdı ediyorum çoğu zaman :)

Su sesiyse; Mogan var, Gölbaşı var... Huzursa Eymir var... Bir markete, terziye, kırtasiyeye gitmek için arabaya ihtiyacım yok, heryer en fazla 150 metre uzağımda. Tamam tamam sustum.. İstanbul aşıkları beni topa tutmaya başlayacak yoksa :) Ama şu da bir gerçek ki, gerçekten böyle kısa tatillere gidenler sanki daha çok gezebiliyor İstanbul'u... Zira İstanbulda 6-7 yıldır oturan ablamlar bile henüz hiç Kız Kulesi'ne çıkmamışlar!! İnanamadım duyunca... İstanbul'da yaşayanların %30'unun daha Boğaz'ı görmediğini de okumuştum gazetelerden. İyi tamam sustum sustum.. :)

İstanbul tatilimiz de çok güzeldi, güzelleştiren en önemli etken de sonunda Ankaracığıma döneceğimi bilmemdi belki de :) Arda kuzeni Borayla oynadı, büyüklerle daha iyi anlaşıyor bu oğlan. Küçük Nida'yı sevdi sonra, içim rahatladı biraz daha, çünkü ne kıskandı Nida'yı kucağımdayken, ne de zarar verecek en ufak birşey yaptı... Sevecen oğlum benim...

Belki de bu tatilin en güzel yanıydı Pazar günü, Ankara'ya dönmeden önce ilkokul, ortaokul ve liseden arkadaşlarımla yaptığımız brunch... Yıllardır görüşememiştik bazılarıyla, az buz değil hatta Banu'cumla en son 8-9 sene önce görüşmüştüm. Çok iyi geldi bana..

Yok yok güzel memleket İstanbul.. Kızmasın İstanbul aşıkları bana. Ama ben yine de Ankara'da kalıyım :)

Sözde 3, Özde 6 Kişilik Tatil...

2011-08-15T18:33:00.002+03:00

Tüm sene, tabir-i caizse eşşek gibi çalıştıktan sonra, tüm senenin yorgunluğunu atmak için iş yerlerimizin bize uygun gördüğü 1-2 haftacık tatil zamanlarını, deşarj olmak ve bir sonraki senede de yine eşşekler gibi çalışabilmek için iyi değerlendirmek, iyi planlamak gerektiğini düşündük hep eşimle. En iyi tatilin de- hele ki çocukluysan- yine çocuklu, kafa dengi arkadaşlarla yaparsan daha da güzel geçeceğini de önceki tatillerimizden tecrübe ettik.

Oğlu oğlumun, kendisi kendimin kankisi olan Sibellerle ayarladık bu seferki tatilimizi. Tatilin bitiminde eşim, Emrelerle uyumlu, ve eğlenceli tatil geçireceğimizi tahmin ederdim ama bu derece olabileceğini düşünmezdim bile dedi... Yaaa dedim, bir de anti-bloggersın. Bak ne güzel insanlar katmışım hayatımıza, aklımla bin yaşayayım :) Evet evet 15 yıllık arkadaşlarımızla bile tatile çıkmazken, son 2 yıldaki yaz tatillerimizi blogdan tanışıp kanki olduğumuz ailelerle geçirdik.

Alanya'daydık yine. Bizim mekanımızdır orası. Ankara'ya araba ile en yakın mesafede olması bu niteliği katmıştır ona. Hem hamilelikten ötürü, hem de tatilin tüm gününü yolda geçirmek istemediğimizden en yakın yerleri tercih ederiz hep. Uçak denen bir ulaşım aracının varlığını da biliriz de, bir türlü sığamayız o sayılı valizlere :)

Otelimiz, yemekler, havuzlar, çalışanlar, insanlar çok güzeldi. Tek güzel olmayan şey ise deniz ve çakıllı plajdı. Havuzdan o kadar korkan tipleriz ki, sonrasındaki olası hastalıklarla uğraşmak fikri ödümüzü koparır Sibelin de benim de.. Ama otel odamızı, bitişik daireler ve havuza tam 1,5 metre şeklinde bahçe katı olarak verince tur şirketi, gel de çocukları havuza girmekten alıkoy!! Öyle güzeldi ki otel odamızın konumu, benim haricimde herkes odaya girmek için balkonu kullanıyordu. Ayrıca çocukları gece uyuttuktan sonra mayolarımızı giyip güvenlik bizi kışkışlayana kadar havuz sefası bile yapabildik, tüm balkon kapılarını perdeleri açıp, çocuklar uyanırsa nasıl olsa seslerini duyarız diyerekten... Tabii ki uyanmadılar... Ve tabii ki güvenlik, 1 saatlik gece havuz keyfimizden sonra, bizi kışkışladı :)) Bunun tek iyi yanı, havuzların gece 12'den sonra gerçekten klorlanması ve asitle sterilize edilmesine tanıklık etmemiz oldu.

Oturduğumuz yerde kalmadık tatilde... Dim Çayı'na gittik beraber. Dolphin Park'a gittik sonra. Çocukları yunuslarla yüzdürmekti hayalimiz ama yaşları tutmadı maalesef... Gerçi Arda yunustan ziyade fok balıklarıyla yüzmeyi istedi ama o da olmadı!!

Hiç bitsin istemedim, istemedik. Evet, çocuklar uykusuz olduklarında özellikle, birazcık gürlediler birbirlerine ama onun haricinde paylaşarak, birbirlerinin diplerinden ayrılmadan, çok güzel bir şekilde oynadılar, eğlendiler.. Daha ilk günden de bir rutin oluşturduk ikisine de; saat 13:30-16:30 arası uyku halinde geçirerek, güneşten de koruduk. Yeme içme de hiç sorun olmadı, hadi Arda'nın zaten problemi yoktur, acıkınca acıktım diyip yer de, ciddi yeme sorunu olan Emre Alp'in bile iştahı açıldı orada. Havuzun, güneşin tadını çocuklar, onlara bakıyoruz ayağına da babalar çıkardılar :) Sibel yemeklerde hem Emre Alp'i hem Arda'yı doyurdu, ben hamilelik ayağına ooohhh keyif yaptım :)

Evet seneye bizimle birlikte tatile gelmek isteyen?? Ama hatırtlatırım 7-8 aylık bir de bebişimiz olacak.. Sütüm azalır, üzmeyin beni ayağına yine yan gelip yatma hedefindeyim!! Gelen bakar bana ne!!! :)))

Havuzumun Üstüne Cup Dedim Atladım...

2011-08-01T20:26:00.002+03:00

Normalde de sıcak olacak diyorlardı ama bu derece etkileneceğimi hiç düşünmezdim. Geceleri azap çekiyorum resmen, gün üstüne gün gece üstüne gece uykusuzluk çok zormuş. Hayır sebebin sıcaktan, hiç rüzgar esmemesinden kaynaklı olması ayrı bir trajedi. Güya evde klima var ama taşınırken evde taktıracak daha uygun bir yer bulamadığımız için salonu soğutuyor sadece. Sanırım bundan sonraki adımım, salonda yemek masasının üzerinde uykuya dalmak olacak!!!

İşyerindeki adı "soğutucu" olan ama kendini bile soğutmayı başaramayan alete ise hiçbirşey diyemiyorum. İşyerinde sandaleti ve kolsuz bodyleri yasaklayan yönetmeliklere de... En son ayaklarım babet şeklini alıp, açıkta kalan yerler, babet altında kalan yerlere göre 3'er cm yukarı doğru şiştiğinde, kurallara da karşı çıkıp gayet sandalet giymeye başladım. Buyursunlar beni şikayet etsinler...

Hamilelikte 24. Haftam bitti. Aylık baza vurursak 5,5-6 aylık sayılırım. Dışarıda görenler “Oooo doğum çok yakın herhalde!” diyorlar!! Doğumun çok yakın olduğu zamanlardaki karnımın büyüklüğünü tahmin etmekte ise zorlanıyorum.

Arda’nın bal kaymak halleri son hızla devam ediyor. Bizi yaşına göre beklenenden daha olgun davranışlarıyla, konuşmalarıyla, hareketleriyle her gün daha da şaşırtıyor kaymağım. Her sabah karnımı öpüyor. Çok sevecen şimdilik kardeşine karşı. Yine de tetikteyim... Zira 2-3 hafta önce bana sorduğu; "Annejim kardeşim senin karnından çıktıktan sonra bizimle yaşıycak ama annesiyle babası gelmiycek mi bize??" sorusundan sonra, anne ve babasını o gelecek kardeşle paylaşması gerektiği fikrinin henüz kendisinde oluşmadığını düşünmeye başladım. Sevimli bir şekilde anlattım onun da annesinin babasının bizim olacağımızı ama pek hoşuna gitmedi bu fikir ilk anlattığımda. Ben de -doğru mu yaptım bilmiyorum ama- "Ama biz en çok senin annenle baban olcaz" diyiverdim. Sevindi...

İnsanların arkadaşları olmaya görsün... Hafta sonunu bir apartman dairesinde yaşamalarına rağmen, koca balkon/teraslarında çocuklara havuz sefası yaptıran süper ailelerle geçirdik.. Cumartesi günü Arda'nın yeni kreş arkadaşı Ege ve Pazar günü de oyun grubu arkadaşı, kankisi Emre Alp ile beraber. Çok daha eğlenceli günler bizi bekliyor.... :)

P.S: Fotoların güzel çekilmiş olanları Emre Eldemir'den :)

Bal Kaymak!!

2011-07-22T00:28:00.002+03:00

Ne zamandır yeni kitap almıyordum Arda’ya. Bir de öyle alıştım ki oturduğum yerden, internetten alışveriş yapmaya, artık üşengeçlik midir neyse… Bir site buldum, ilk kitaplarım diye. Verdim siparişi, ilk deneme olduğu için de en ucuz kitapları seçtim, tanesi 2,5-3 TL civarı olanlardan. Hani belki baskıları kötüdür falan diye. Kitaplar geldi ve gerçekten muhteşem. İhtiyacınız varsa tavsiye ederim.

Arda’yı Temmuz ve Ağustos aylarında kreşe göndermiyorum. Evde zaten bakıcımız olduğu için, kreşte de yaz okulunda tek yaptıkları parklara bahçelere gitmek olduğu için gerek görmedim. Ha bir de Ağustos ayında bayram tatili, benim 2 hafta yıllık iznim derken zaten ayın 4’te 3’ünde evde olacağım, ya da tatilde. Kendi de gayet memnun bu durumdan. Eylül ayında da kreş konusunda yeni planlarımız var.

Arda son 3 haftada öyle değişti ki, gözlerimize inanamıyoruz ailecek. Yalnızca ailecekle kalsak iyi, çevremizdeki tüm herkes bu değişikliğin farkında. 3 hafta öncesinden başlamak üzere son 3 aydır baş gösteren garip davranışlardan birdenbire kurtulduk. Sürekli ağlamaları, birşeyi tutturması, su isterken bile ağlayarak istemesi, sert tavırları, kullandığı kötü kelimeler (pis, kaka…vb gibi), arkadaşlarıyla paylaşmaması, sözüm ona 2 yaş sendromumsu tavırlarına geri dönüş olmuştu çok. Üzülüyorduk. Hatta hamilelikten dolayı son 4 aydır çoğunlukla babası ilgilendiği için Ardayla, bu karakter değişiminde babasının Arda’nın her dediğini yapmasıyla, onu çok şımartmasıyla ilgili olduğuna dair ciddi şüphelerim vardı, hatta şüphe bile değildi, kesinlikle sebebin bu olduğuna emindim. Boşuna kocacığımın günahını almışım. Alakası yokmuş, sonradan anladık…

Neyse ki şu anda tam bir kaymaklı bal haline dönüştü. Maşallah demeliyim sanırım, zira ne zaman böyle şeyleri ağzıma alsam, ertesi güne kalmaz nazarım değer. Bu aralar öyle memnunum ki oğlumdan, sanırım 3 yaş 4-5 ay civarı bir çocuğun altın çağı :) Maşallah maşallah…

Ya Düşürürsem Nolcak???

2011-07-11T22:42:00.005+03:00

Tam hamilelikte 4,5 ayım bitmişti. Bir sabah işe gitmek için hazırlanırken, haftalardır Arda’nın giyinirken beni görmemesine özen göstermeme rağmen, dan diye odaya daldı. Baktı bana; ”anne neden göbeğin kocaman!!??!!” dedi!! Aslında bu anı videoya çekmek istemiştim hep, yani Arda’ya abi olacağını ilk söyleme anından bahsediyorum. Herşey çok spontane gelişti, olmadı…

Oturttum yanıma. “Oğlum, hani sana kardeş ister misin diye sorduğumuzda sen istiyorum demiştin yaa, biz de sana kardeş yapmak istedik, karnımın içinde de minicik bir bebek var ama henüz çok küçük. Biraz daha karnımda büyüyüp, sonra doktorlar onu oradan çıkaracak. Sen de benim karnımdaydın, sonra yeterince büyüyünce doktorlar seni oradan çıkardılar. Hani videoyu da izletiyorum ya sana, işte oradaki gibi olacak. Ama kardeşin doğduğunda çok küçük olacak, onu senin kucağına vericem tamam mı?” dedim. İlk tepkisini, ilk cümlesini çok merak ediyordum. “Ama ben onu kucağımda taşıyamam ki, düşürürsem nolcak???” dedi :) İçimden, oğlum dedim yuh yani, bu kadar konuştum, bu konuşmadan çıkardığın ana fikir bu mu!!! Hehehe :) “Yok düşürmezsin ben sana yardım ederim” dedim. Konuyu uzatmadan kapattım.

Şimdilerde ara ara yine soruyor Arda, kardeşim ne zaman çıkacak karnından diye. Daha çok var diyorum. Yalnız şöyle bir sorun var, Arda yeğenim Nida’yı çok seviyor. Ve kardeş olarak onu istiyor :) Yeni doğacak kardeşinin adını da Nida koymak istiyor. “Ama oğlum senin kardeşin erkek olacak, kız değil. Nida kız ismi” dedim geçen gün, “Hayıııvvvv kız olsun kardeşim böhüüüüüü” şeklinde tepki verdi. Bilmiyorum oğlum duruma bakarız diye cevapladım ama ne zaman konu açılsa benim Nida kardeşim ne zaman doğacak diye soruyor. Bu konuda ne yapabilirim bilmiyorum. Bunu da doğumdan önce gideceğim doktorumuz Alev Hanım’a danışacağım. En kötü, oğlumuzun göbek adını Nida koyarız!!! :))))

Bu arada bugün 21. hafta kontrolümüz vardı bebiş için. Detaylı ultrasona da bakıldı ve şimdilik herşey yolunda görünüyor. 450 gr olmuş eskinin fasulyesi!! Arda kadar hareketli değil dedim doktoruma. Ya Allah dualarımı duydu da gerçekten uslu bir çocuk verdi, ya ben çokça hissedemiyorum henüz, ya da Allah korusun başka birşey mi var dedim... Çok fazla hareket etmiyor diyince ben, doktorum hemen kordon dolanmasından şüphelendi. Baktık ultrasonda, aslında gayet de hareketli, ama ben hissetmiyorum çok güçlü tekmeler dışındakileri. Kordon sorunu da yok görünüyor neyse ki... Herkes 2. çocukta rahat olur, birincilerde pimpiriklenir, ben tam tersi...

Piknik, Mangal, Futbol ve Kum

2011-07-08T18:00:00.000+03:00

Geçen sene Eylül ayında gitmiştik Serminlerin hafta sonu evine. Bu seferki daha eğlenceliydi sanki. Yine bir avuç kum çocukların saatlerce bizi aramadan oynamalarına yetti. Kova, kürek, kamyon ve kepçelerle, kum taşıyıp durdular bir yerlere. Sonra bahçede çimler üzerinde futbol oynadılar, çimleri biçtiler, temiz havanın etkisiyle hiç yemedikleri kadar güzel yediler.

Emre Alp, Çınar, Arda... Bebeklik arkadaşları, hep beraber büyüyüp, hep böyle anlaşırlar umarım.. Umarım tek ve en büyük kavgaları, çiçekleri hortumla ilk kimin sulayacağı tarzı konularda olur!! :)

VZV

2011-07-01T15:20:00.001+03:00

Her çocuk da her hamilelik de birbirinden farklıdır derler yaa… Bu seferkinde, biraz da daha fazla biliyor olmak yüzünden sanırım, ki buna tecrübe mi derler orası da meçhul, biraz da yaşlandığımızdan dolayı mı bilinmez, ilki kadar rahat ve kolay geçmiyor hamileliğim. Yok yine şükrediyorum çözümsüz problemlerim yok en azından ama öncekiyle kıyas yapıyor insan ister istemez…

Bu seferkinde de ilk 3 ayım zor geçti. Şu anda 20 haftalık oldu bebiş ama halen daha mide hazımsızlığım geçmiş değil. Halen daha tatlı yiyemiyorum, tatlı deyince bile midem bulanıyor. Ama bazen de inadına vüut tatlı istiyor.. O zamanlarda da bir lokma yiyebiliyorum sadece... Yok öyle ağdalı tatlılardan da bahsetmiyorum, şekerli bisküviler bile yetiyor ağzımı sımsıkı kapatmama. Ha bu kilo bakımından iyi bir şey elbet, ama ben onun yerine ekmek ve hamur işine dadandığım için hiç de hedeflediğim 11 kiloyla hamileliği bitirecek gibi değilim. Bundan sonraki dönemde almaya hakkım olan sadece 5,5 kilom kaldı!!!! Peeeehhhhh….

Pimpirikliğimden midir, her konuda eşeğimi sağlam kazığa bağladığımdan mıdır, bir türlü hiçbirşeyi olacağına bırakamadığımdan mıdır, herşey benim kontrolümde olsun istediğimden midir bilinmez, çevremde çok suçiçeği hastası çocuk olunca geçen ay ve bir tanesiyle de sıkı fıkı görüştüğümden dolayı, annemin de küçükken sen suçiçeği geçirmedin demesinden sonra, kendi doktorumu değil de Arda’nın doktoru Alev Hanım’ı arayıp böyle durumda ne yapmam lazım, kontrol ettirmek istiyorum diyince, kanında suçiçeği (VZV) antikoruma baktırmam gerektiğini öğrendim. Soluğu Düzen Lab.’nda aldım.

Bağışıklığımın olup olmadığı kontrol edilen VZV IgG ve o anda kanımda bu virüsün olup olmadığı kontrol edilen VZV IgM testleri yapıldı. Normalde beklenen IgG pozitif çıkarsa IgM’nin negatif çıkması gerekirken benim her iki değerim de gayet pozitif çıktı!!! Pimpiriğim yaa, ee ben aşı olduğum için IgG pozitif çıktı ama aşı olan insanlar da suçiçeği geçirebiliyor hafif de olsa diye hemen doktorumu aradım. Kendi doktorumdan başka 156327 tane doktora daha danıştım tabi bu süre içinde!!! Hepsi de bu iki değerin de birden pozitif olamayacağı yönünde hemfikir oldular. Sonuçta tahlillerde yalancı pozitiflik olabileceği, bazı virüslerin diğerlerini taklit edebildiği ya da tahlile yanlış bakıldığı …vb gibi yorumlarda bulunuldu. Bir hafta sonra da tahlillerin tekrarlanmasını istediler.

O bir hafta bana nasıl geçti, ya da nasıl geçmedi tahmin edersiniz. İnternette okunmadık makale, yorum, yazı, bilgi hiçbirşey bırakmadım. Ağlamaktan gözpınarlarım kurudu, herkesi bıktırdım. O dönemde sağolsun doktorum sürekli beni rahatlatmaya çalıştı, ki bir problem görse beni rahatlatmak için bir şey yapmaz. Ama bebeğimde olabilecek o milyonda bir ihtimal bile benim canımı sıkıyor(du). Sonuçta doktoruma göre, evet suçiçeği geçiriyorsam bu ciddi bir problem teşkil eder ama o anda klinik bir vaka değildim. Ne ateş, ne döküntü hiçbirşeyim olmadığı gibi IgG değerim de pozitifti, yani bağışıklığım vardı. Her gün vücudumda döküntü aradık…

Herkes 2. tahlillerde IgM’nin negatif olmasını beklerken, o sonuçlar da çıktı!! İkisi de pozitif… Yine… IgM değeri düşmüş, IgG değeri de birazcık yükselmiş. Yine herkes şok!! Iıı ıııhhh ikisi aynı anda pozitif çıkamaz!!!! Yine 156327 tane doktorla yaptığım görüşmelerden sonra yine baktım herkes rahat.. Dedim problem bende galiba. Zaten içime kötü bir şey de doğmuyor, sağlıkla alacağım kucağıma bebişimi… Bu sefer annelik içgüdülerimi dinleyeceğim. İçim şu anda huzurlu.. Bu kadar doktor yanlış biliyor olamaz. O milyonda bir ihtimali olan kişi ben olamam??!!?? Herşeyin hayırlısı.. Doktorum internetten araştırma yapmamı yasakladı. Arda’ya hamileyken de doğum videosu izlememi yasaklamıştı da ben eve gider gitmez internetten normal doğum videosu izleyip korkmuştum. Ama artık netten araştırma yapmıyorum bu konuda, zaten okunacak daha başka bilgi de kalmamıştır herhalde hazreti googleda!!!

Ben Bir Minik Kelebeğim...

2011-06-20T22:00:00.002+03:00

Zor bir hafta geçirdim hamilelikle ilgili olarak. Tam çözülmüş değil hala ama daha iyiyim, önümüzdeki günlerde gerçekten bunun bir sorun olup olmadığını öğreneceğiz. Ve ben inanıyorum ki hiçbir problem olmadan, sağlıkla kucağıma alacağım bebişimi. Şimdilik detay yazmaya gerek görmüyorum zira güzel şeylerden bahsedeceğim...

Geçtiğimiz Pazar günü Arda’nın ilk yılsonu gösterisine gittik. Bir önceki postumda da yazdığım gibi giderken tedirgindim çok, acaba gerçekten bazı kişilerin söylediği gibi bu gösteriler çocuğun psikolojisini çok mu ters yönde etkileyip, onları strese sokuyor diye. Gördüm ki pek de öyle değilmiş. En azından benim o gösteride gördüğüm, yalnızca Arda’nın yaş grubu değil diğer büyük yaş gruplarındaki çocuklar da çok mutlu ve kendilerine güvenlilerdi.

Hatalar yapılmadı mı hiç?? Elbette yapıldı.. Ama sonrasında velilerden gelen alkışlarla gülünecek, eğlenilecek ortamlar yaratıldı. Küçük yaş grubunda ağlayan çocuklar oldu gösterinin ortasında, öğretmenleri hemen yanlarına gidip-gösterinin bozulacağını hiç önemsemeden- onları sakinleştirip, yanaklarına bir öpücük koyup, onları oyuna devam etmelerine zorlamadan ağlamalarını engellediler. Hiçbir zorlama yoktu, dalga geçme, rencide olma gibi hiçbir negatiflik yaşanmadı. Ardaların sınıfı tüm sene boyunca öğrendikleri şarkıları, dansları bize gösterdiler. Bunda da hiç de gösteri için bir zorlama fikri oluşmadı benim gözümde. Kreşten kreşe, öğretmenden öğretmene değişir tabii, zorlayan öğretmenler de vardır ama iş düzgün yapıldığı sürece ben yılsonu gösterilerine karşı değilim şimdilik. Tersine Arda gösteri sonrasında dedelerinin babalar gününü kutlamak için onları aradığında anlat anlat bitiremedi yaptıklarını, eve gelince çektiğim videoyu izleye izleye bir türlü bıkmadı. Hep yüzünde bir tebessümle…

Büyük yaş grupları olunca uzun sürdü gösteri. Miniklerin gösterileri bitince, kucaklarımıza verdiler çocuklarımızı. Yıl boyunca yaptıkları faaliyetlerin sergisini gezdik, kendimizinkileri aldık, evde sergi açtık… Toplamda 15 dakika kadarlık gösterilerinden 2 dakikalık bir kısım var aşağıda… Arda’nın ilkleri olarak, ilk yılsonu gösterimiz kayıtlarda bulunsun, özellikle de dedeler, anneanne ve babaanne izlesin diye…

Gösteriler...

2011-06-15T21:40:00.001+03:00

Kreşlerdeki yılsonu gösterileriyle ilgili kemikleşmiş bir fikrim yoktu açıkçası. Hala daha da olduğu söylenemez. Evet 3-4 yaşındaki çocukların, henüz olayın çok da farkında olmadıkları, bu gösterilerin çocuklardan ziyade ailelere yönelik olduğu herkesçe malum ama şu yazıyı okuyuncaya kadar da durumun bu derece kötü sonuçlara ulaşabileceği aklıma gelmemişti.

Açıkçası hala daha “yok yok kesinlikle böyle gösteriler yapılmamalı!” diyemiyorum. Çünkü çocukların topluca, el birliğiyle, bir düzen ve tertip içerisinde ve çok da sıkı olmayan kurallar çerçevesinde grup çalışması yapmalarının, o özel günde değişik kıyafetler giyip marifetlerini kalabalık bir ortamda paylaşmalarının onların gelişimleri ve özgüvenleri açısından kesinlikle faydalı olduğunu düşünüyorum. Hele ki, linkini verdiğim yazıda bahsi geçen tarzda kötü sonuçlanmamış gösterilerin, onların hayatında heyecanla anlatacakları güzel bir anı olacağı konusunda da hemfikirim.

Tek bir şartla… Bu gösteri olayını hem öğretmenlerin hem de ailelerin abartmaması koşuluyla… Sonuçta o gösteriye giden çoğu veli, başka çocukları değil sadece kendi çocuğunu izleyecek! Rezil olma, utanma gibi bir durum zaten olamaz, olmamalı veliler için. Ya da öğretmenler için de herhangi bir terslik durumunda bu bir başarısızlık sayılamaz, sayılmamalı.

Benim çocuğum daha 3 yaşında. Daha olayın farkında bile değil belki de. O sadece oyun oynamak, dans etmek, eğlenmek istiyor. Ben de onun için aynı şeyleri istiyorum zaten, beklentim sadece bu yönde. Hem ondan, hem kreşten. Bizim gösterimiz 19 Haziran’da. Bakalım bu gösteri sonrasında da aynı şekilde mi düşüneceğim… :)

Geçici Sinovit

2011-06-11T09:00:00.002+03:00

Tatilimizin bitiminden sonraki gün Arda’yı kreş için hazırlarken sağ ayağının topalladığını farkettim. O gece de ara ara uyanıp anne ayağım ağrıyor diyordu ama anlam verememiştim. Topallamasını farkettiğim anda ayağın mı acıyor diye sordum, hayır dedi. Koşmasını ve birkaç çeşit artistik hareket yapmasını istedim, gayet topallama olmadan seri bir şekilde yaptı ve ağrı hissetmediğini söyledi yine.

Ertesi sabah yine aynı şey oldu. Akşamları da mesela yolda yürürken topallama oluyordu ama hiçbir şekilde bir ağrı ya da acıdan şikâyet etmiyordu. 5. Gün sonunda ortopediden randevu alıp doktora götürdü babası. Ben film çekileceğinden çok emindim, zira dıştan hiçbirşey belli olmuyordu ve sorduğumuzda da ağrı/acı yok diyordu Arda.

Ortopedist “Geçici sinovit” diye bir hastalıktan bahsetti. Hastalığın nedeni bilinmiyormuş. İnternette yaptığım araştırma da doktorun söyledikleriyle örtüşüyor; “…Genellikle geçirilmiş üst solunum yolları enfeksiyonunun akabinde ortaya çıkması kalça eklem kapsülünü içten döşeyen sinovya dokusunun bakteri, ya da virüslere karşı hassaslaştığını düşündürmektedir….

…Ayrıca, 1-13 yaş grubundaki 100 çocuktan 3’ü bu dönem içerisinde bu hastalığı en az bir kere geçirmekte ve her yıl çeşitli nedenlerle hekime başvuran 1-13 yaşları arasındaki her 1000 çocuktan ikisine geçici sinovit tanısı konmaktadır...

Hastalığın öyküsünde genellikle 10-20 gün önce geçirilmiş bir üst solunum yolu enfeksiyonu, bademcik iltihabı, diş çıkarma, ya da hafif sistemik ateşin bulunduğu bir durum mevcuttur.

Hastalığın şiddetli dönemi 2-3 gün sürer. Daha sonra eklemdeki aşırı sıvının emilmeye başlamasıyla genellikle en geç 2 hafta içerisinde kaybolur. Bu süre geçtiği halde hala aksayan ve kalça eklem hareket açıklığında kısıtlılığı bulunan çocuklarda muhakkak ileri tetkik yapılmalıdır….” bilgisine ulaştım.

Şimdi bu bahsi geçen 2 haftalık sürenin geçmesini bekliyoruz. 2 hafta sonunda topallaması devam ederse işte o zaman film çekilip daha detaylı araştırılmaya başlanacak.

Ben böyle bir hastalık duymamıştım, çok şükür ağrısı sızısı yok da içim rahat bir şekilde sürenin geçmesini bekliyorum. Eğer bir gün başınıza gelirse aklınızda bulunsun…

Denizleri Aş da Gel Kurbanın Olam…

2011-06-07T19:00:00.001+03:00

Yıllardır plan olarak kalmış ama bir türlü hayata geçirilememiş bir şeyi yaptık bu sene. Tam Şubat ayında erken rezervasyonla annem babam, kayınvalidem ve kayınpederimle beraber geçirebileceğimiz, 3 ailelik tatil ayarladık. Riske atmadık yine, her sene gittiğimiz ve her seferinde yine bayıla bayıla döndüğümüz, yine gideceğimize söz verdiğimiz otele gittik.

Sanırım Alanya’nın en güzel döneminde gittik; klimaya gerek olmadan ama akşamları da gayet kısa kollularla gezilebilecek kıvamda ılıklıkta.. İncekum’um denizine zaten lafım yok.. İncecik kumları, git git derinleşmeyen ılık denizi önce Arda’nın sonra bizim keyfimize keyif kattı.. Öyle ki Arda geçen sene bir türlü ayrılmak istemediği kaydıraklardan sadece 10-15 sefer kaydı, geri kalan zamanlarda kovasıyla küreğiyle, büyük kürek ve tırmığıyla incecik kumlarda olmayı tercih etti. Bol bol kumdan kaleler yaptı…

Evet kabul ediyorum kendi açımdan da bir çıkar düşünerek tatile anneanne ve babaanneyle gitmeyi ekstradan istemiştim. Güya akşamları Arda’yı onlara teslim edip karı koca keyif yapacaktık!! Kıl kuyruğumuz bizi yalnız bırakır mı hiç??? Yine de çok uyumluydu, genellikle de üzmedi bizi…

En zoru da böyle bir tatilden sonra tekrar işe dönmek… Tamam kabul ediyorum bir süre sonra yemek ye denize gir sonra yine yemek ye ve uyu rutininden de sıkılıyor insan ama belki de hayatımda ilk kez çalışmayıp, evde olmayı istedim.

Artık klasikleşmiş fotoğrafımızdan bu sene de çektirmesek olmazdı.. Aynı yerde, 1'er sene arayla… Ömrümüz ve sağlığımız yeterse seneye ve sonraki senelerde de aynısı için söz verdik birbirimize.. “Ufak” bir eklenti daha olmak kaydıyla :)))

Sokak Çocuğu

2011-06-01T00:20:00.001+03:00

Tam bir sokak çocuğu oldu. Hafta içi akşamları babası işten eve benden yarım saat kadar önce geliyor mesaisi olmadığı zamanlarda. Öğle uykusundan uyanıp yemeğini yedikten sonra bakıcı teyzesiyle dışarı çıkan Arda, babasını sokakta karşılıyor. Yarım saat sonra da babasıyla Arda da beni... Ya bisikletiyle, ya akülüsüyle... Hayır evimizin önünde öyle arabaların geçmediği, oyun parkı olan bir alan da yok. Her seferinde türlü tembihler yapıyorum herkese, aman arabalara dikkat edin, aman teyzenin/babanın sözünden çıkma...vb gibisinden. Yine de içim bir türlü rahat etmiyor.

Mahallede herkesce tanınıyor Arda. Büyük küçük farketmeden herkes çok seviyor Arda'yı... Nasıl yaptı bilmiyorum ama büyük abileri bile Arda'yı görünce "Aaaa Arda gelmiş, hadi Arda futbol oynuyoruz sen bizim takımdan ol!!" diye oyuna katıyorlar cüceyi!! Kendimden biliyorum o yaşlardayken benden 1 yaş bile küçük olsalar sallamazdım kimseyi!! :) Markete gidiyoruz mesela, tüm market çalışanları, istisnasız hepsi, Ardayla muhabbet ediyor. Arda da herkese hatırlarını soruyor. Artık oradakiler de öğrenmiş çikolataya alerjisi olduğunu, her gidişimizde çikolata-şeker yerine Habertürk'ün her Pazar günü gazeteyle hediye ettiği Caillou CD'lerinden hediye ediyorlar. Tüm serimiz tamam!! 2'şer 3'er adet olmak üzere... :) Şeytan tüyü var bu oğlanda, babasında da vardır zaten. Genetik herhalde bu tüyler!! :))

Tabii her zaman herşey bu kadar laylaylom değil. 2 yaş sendromu bitti, kurtulduk derken, 3 yaş sendromu da arada yoklamıyor değil hani. Küçücük, saçma sapan şeyler o kadar büyük problemlere dönüşüyor ki bazen. Sebepsiz ya da (bizce) saçma sebepli ağlama krizleri çileden çıkarıyor bizi. Ki düşündüm de; son 3-4 aydır Arda'ya sadece böyle sabepsiz şeyler yüzünden ağladığı zaman bağırmışım, kızmışım. Artık konuşabilen, kendini ifade edebilen bir çocuğun, iletişim kurmak yerine ağlamasına çok bozuluyorum. Bunu kabullenemiyorum ve sonrasında da benim hemen sakinleşememem işi daha da büyütüyor ve işi inada bindiriyor. Bir de küsme konusunda ve küseceği zamanlarda söylenecek sözler konusunda öyle profesyonel oldu ki, artık cevap bile veremiyorum. Artık bizimle konuşmayacakmış, bizi sevmeyecekmiş, bizi çöpe atacakmış!! (Ne demekse çöpe atmak!!!), sadece bizi sevmemekle kalsa iyi; artık hiçbirşeyi, hiçkimseyi sevmeyecekmiş!!

Kardeşi olacağını henüz söylemedik. Doktorumuz en erken 5. ay bitince söyleyin demişti yaa zaten.. Geçen gün ise, Harvey Karp'ın Mahallenin En Mutlu Yumurcağı adlı kitabını okurken, Harvey Karp'ın şu cümlesini gördüm: "...Çocuğunuza "Anne'nin karnındaki bebekten" bahsetmek için doğuma iki ay kalana kadar bekleyin..." (Sayfa: 380) Ben bekleyebilirim, bu konuda sabırlıyımdır, keza eşim de... Lakin şu anda daha 4 aylık olmasına rağmen, karnımın büyüklüğü 6 aylık hamile bir kadınınki kadar!! Göbeğim nereye gidiyor bilmiyorum! Bu hızla büyüyeceğini düşünecek olursam, olursaaammmm, olurrrrsaaaaammmm... Yok yok o hesap kitap işine hiç giresim gelmiyor, zira sonucu beni çok korkutuyor! O yüzden şu anda bile karnımı Arda'dan zor saklarken, doğumdan 2 ay öncesine kadar saklayabilmek, benim beceri alanımda değil maalesef...

Müziğe olan ilgisi son raddesinde.. Her sabah uyanır uyanmaz gitar resitali veriyor bana. Bir de akşamları babası dümbeleği alıyor eline, bizimki de gitarını, getiriyorlar sandalyelerini, bildikleri tüm şarkıları söylüyorlar. İleride pop star falan olursa da; "Daha 3 yaşındayken müziğe adımımı attım, Aha bu da kanıtı!!!" diyebilsin diye, aşağıdaki videoyu da buraya koyuyorum!! :))

Martı Sesleriiii, Denizlere Karışıırrrrr....

2011-05-24T09:35:00.001+03:00

Geçen seneki planımızdı aslında evlilik yıldönümümüzü Büyükada’da geçirmek. Heveslendiğim ne varsa hep son dakika golüyle iptal olduğundan, tam da o dönemde Arda herpes olunca, rezervasyonunu yaptığımız her şey boşa gitmesin diye annemle babama yaramıştı Büyükada tatili :)

1 sene rötarlı olarak, yine aynı otelde, yine aynı tarihte rezervasyonumuzu yaptırdık, tek fark bu sefer çok heveslenmedik!! 19 Mayıs tatili de perşembeye gelip cumayı da yıllık iznimden alınca, önce İstanbul’a ablamlara, oradan da 21 Mayıs cumartesi sabahı Büyükada’ya gittik.

Cumartesiye kadar hava kapalıydı İstanbul’da, yine de bana mısın demedik gezdik. Giydik kalın montlarımızı, deniz kenarında da dolaştık, sahilde kahvaltımızı da yaptık, Arda’yı Bebek Parkı’nda da saatlerce oynattık.

Cumartesi sabahı güneşli havaya uyandık… Biliyordum zaten, saat başı takip ediyordum hava durumunu günler öncesinden :) Ben işimi riske atmam ne de olsa!.. Arda ilk kez vapura bindi, sevdi mi?? Kendisine sorsanız “sıkıldım çok” der :) Çocuk napsın, bizim gibi değil, binalara bakmaktan, deniz kokusunu içine çekmekten bir yere kadar zevk alıyor… Atraksiyon olmazsa da sıkılganlık artıyor…

Büyükada’ya bayıldı ama.. Biz de bayıldık da, keşke her dakika başı hadi atları sevmeye gidelim demeseydi Arda. Keşke orada bulunan 15974789 adet atın her birine ayrı ayrı dokunmak istemeseydi!! Sayesinde faytoncuların her biriyle ahbap olduk 1 günde!! Fayton turundan çok keyif aldı, hele ki fayton molasında 15 dakika kadar eşeğe de binince oooohhh değmeyin keyfine…

Öğle uykusunu pusetinde mışıl mışıl uyuyup, bize martılarla beraber güzel bir balık keyfi yaşatan oğluşum, uyanınca da kendi balığını hapur hupur yiyerek içim huzurlu bir şekilde günü geçirmemi sağladı sağolsun.. Analık yüreği işte, oğluşum uyurken ben de martıları doyurdum. İlla birilerini besleyecem yaa!!! :))

Mavinin, denizin, martı seslerinin bir insana bu derece enerji ve huzur vermesi inanılır gibi değil. Acaba her sabah böyle bir manzaraya uyananlar, bizim o gün aldığımız zevk kadarını alabiliyorlar mı???

Biz her evlilik yıldönümümüzü Büyükada’da kutlamaya karar verdik… Seneye “4” olarak… Ve mümkünse hep 4 kalarak... :)

Bisiklet

2011-05-16T19:25:00.002+03:00

Bahar gelemeyen memleketim, geçtiğimiz hafta sonu güneşle tanıştı… Daha doğrusu sabah ve öğle saatlerinde ce-e yapan güneş, ilerleyen saatlerde yerini yine bulutlara ve yağmura bıraktı ama o zamana kadar yakaladığımız fırsatı da nasıl güzel değerlendirdik… Öyle güzel bir gün için Arda’nın bize verebileceği en güzel hediye de sanırım, öğleden sonraki 4 saatlik uykusu olabilirdi ancak, oldu da!.. :)

Sibel’in gece geç yatmamız sebebiyle hepimiz daha 4. rüyalarımızı görürkenki telefonuyla-ki bu 08:20 oluyor :) (canımsın Sibelim, bu kadar erken saatlerde sadece gerçek dostlarım, en samimilerim arar beni) hadi Mogan’a kahvaltıya gidelim diyen sesiyle uyandım. Evden çıktığımızda saat 09:20 idi :) Ailecek pek uyumluyuzdur. :)

Mogan’ı biz açtık resmen. Öyle nezih, öyle sakindi ki sabah saatlerinde.. Amasra’daki “Canlı Balık” misali bir mekanda yapılan kahvaltı sonrası, Emre Alp ile Arda atladı bisikletlerine, tam 4 saat bisiklete bindiler.. Yoldan geçenler, bisikletleri ve hatta kaskları bile, renkleri dışında, aynı olan bu ikizimsi yakışıklılara bakarak, gülerek, severek, birbirlerine göstererek eğlendiler.

Geçen sene her hafta sonu İncek ve çevresindeki yerler olan mekânımız, bu sene Gölbaşı ve Haymana taraflarına kaydı… Daha doğrusu artık tercihimiz kesinlikle Arda’nın güvenle bisiklet kullanabileceği yerler… Hiçbir alet/oyuncak bu bisikletler kadar rahat ettirmiyordur herhalde ailelere… Olmayanlara şiddetle tavsiye ederim. Biz Decathlon’dan 3 yaş üstü olandan aldık, kısa zamanda profesyonel olarak kullanabiliyorlar. En son Ardayı ayakta pedal çevirirken gördüm!!! O derece…

(Bu harika fotolar Emre Eldemir'den...)

Kraliçe

2011-05-11T22:46:00.003+03:00

Arda'ya hamileyken tam 12. haftada 2'li test için doktora gittiğimizde cinsiyetini öğreneceğimizi hiç düşünmemiştik. Hep 16. haftada kesin görülür diyorlardı. Arda gayet rahat ve teşhirci bir biçimde bacaklarını açıp pi-pisini göstermişti. Doktor her ne kadar cinsiyeti söylemek istemese de, orada görünen uzvun bir pi-pi olduğunu anlamak için çok da zeki olmaya gerek yoktu. O derece barizdi yani…

Bugün yine 2'li test için aynı doktoruma gittiğimde, bu sefer de bu kadar şanslı olabilecek miyim acaba diye gitmiştim. Zira, 18 haftalık hamile bir arkadaşımın bebeği öyle utangaç ki halen daha annesiyle babasını merakta bırakırken, 2.de de bu derece beklemeden sonucu öğrenebilecek miyim diye meraklanıyordum.

Bir oğlumun daha olacağını öğrendiğimde çok da şaşırmadım aslında. İçimden hep erkek olacağı geçiyordu. Öyle hissediyordum. Sağlıklı olması, aktif olması, ölçümlerde ense kalınlığının normal olması...vb ekstra sevindirdi beni. Bir de içim çok huzurlu artık. Planlar yapabilirim, evdeki düzenlemelerimi buna göre yapabilirim. En çok da Arda'ya iyi bir oyun arkadaşı olacağı için seviniyorum. Ha bir de ekstra oyuncak ve kıyafet almamıza gerek kalmayacağına :) Sağlıkla doğsun, aramıza katılsın da, başka bir şey istemem...

Haberi duyan Özlem aradı, çok güldürdü beni :) Sen 5 tane de doğursan oğlan olur, sende bu gen baskın dedi. Ne yani dedim ben de mi Y kromozomu taşıyorum!!! :)) Güya bende Haseki Sultan geni varmış eheheh :))

2. oğlumuz da geliyor. Ben hunimi hazırladım, 2. si de yaramazlık konusunda ilkine benzerse, kafama takıp gezerim artık!! :P

(Blogger sapıttığı için, son postum (yani bu) yayınlanmamış görünüyordu. taslaklardan tekrar yayınladım ama yorumlar uçtu gitti... :( )

ÖNEMLİ-Yeni Mail Adresim

2011-05-07T11:08:00.000+03:00

Nedenini bilmediğim bir şekilde son zamanlarda, hotmail hesabımdaki adres defterimde kayıtlı tüm kisilere benden spam ve virüslü mailler gidiyordu(muş) benim bilgim haricinde. Sanirim benim mail hesabıma da ayni yolla bulaşmıştı. Sonuç olarak windows benim hesabımı bugunden itibaren engellemis. Saatlerdir uğraşıyorum hesabımı geri alabilmek için ama maalesef başarıya ulaşamadım. Ben de işin kolayına kaçıp yeni bir mail adresi aldım. Çok üzüldüm, özellikle de adres rehberime ulaşamadığım için. Yeni mail adresimi buraya yazacağım ve sizden ricam bu adresime mail atin ki, adreslerini kaydediyim.

Bir yandan herseye sifirdan baslamak guzel olsa da biraz is yukumu artirdi :) Hadi bekliyorum...

Yeni e-mail adresim: burcu_akalin@hotmail.com

(burcu ile akalin arasinda "_" alt cizgi var ;)

Dom Dom Kurşunu

2011-04-27T09:30:00.001+03:00

Çocuk bayramının akşamında eşimin işyerinden yakın bir arkadaşının düğününe gittik. Ben yine ayakta zor duracak moddaydım tabii… Bir de hormonlarım iyice dengesizleşti, normalde hiç kızmayacağım şeylere ani tepkiler verirken, kızacağım şeyleri anlayışla karşılıyorum bu aralar.. Sağım solum belli değil yani!!

İşte yine böyle bir anda, tam evden çıkarken Arda tutturdu son zamanlarda gözde oyuncağı gitarını yanında götürcem diye. Oğlum kocaman gitarı taşıyamam dedim, taşırım dedi getiremezsin dedim getircem dedi!!! Hayır ben niye inat ettim anlamadım, getirsin çocuk ne var, babası taşır!! :) Meğer planı varmış oğlumun… Strateji hazır, kafada planlar belirlenmiş… Takım elbiseli minik adam, düğünde orkestra ve solist sahneye çıkıp, ışıklar sönüp disko ortamı yaratıldığı anda, zaten piste yakın olan masamızdan, elinde gitarıyla pıııırrrrrrr uçtu sahneye… Pistin ortasında, sanırsınız ki 40 yıllık sanatçı.. Yürüyerek, dans ederek, oturarak, gülümseyerek, öyle özgüvenli, öyle profesyonel eşlik etti ki arkasındaki orkestraya gitarını çalarak… Öyle halsizdim ki videoya çekemedim, foto bile çekmeye gücüm yoktu da bir tanecik babasının telefonuna çekilmiş bir foto buldum kayıtlarda.. Gerçi hiç tanımadığımız insanlar bir sürü fotoğrafını çektiler oğlumun, bana verirler mi ki istesem???

Benim halsizliğimi ve ilgilenemememi fırsat bilerek, babası bir erkek için kızları tavlamada ilk yol dediği bir şey öğretmiş. Elinde gitarıyla, “Akdeniiiiiiz akşamlarııııı, bir başkaaaaaa oluyooooorrrrr…”u söylemeye başlayınca ben koptum…Kızlaaaarrrr… Savulun….. Bu yaz kumsallarda Arda rüzgarı esecek…

Ha bu arada yine aynı düğünde ilk kalp kırıklığını yaşadı oğlum. Orada tanıştığı muhtemelen 4 yaşında bir kızla öyle güzel anlaştılar ki, çok güzel oynadılar. Sonra bir ara Arda ağlayarak geldi yanıma, noldu dedim, meğerse kız arkadaşı başka bir çocukla oynamaya başlamış :) 5 dakika sonra kız geldi, “Gel Arda ben artık o çocukla oynamıyorum seninle oynayalım!!” Bizim saf aşık da yine pııırrrr koştu gitti kızın peşinden… Hayır kaynanalık yapmayım diyorum ama, bizimki öyle hop gel hop git diyenlere kanacaksa yedik ayvayı… Ergenliğimiz nasıl olur düşünmek bile istemiyorum… :))

Geçenlerde Ayça blogunda ilk sinema deneyimlerinden bahsetmişti… Telefonda yaptığımız konuşmalarla da bana iyice gaz vermişti, zira ben Arda’nın 2 saat boyunca bir koltukta hiç kımıldamadan, sessizce oturabileceğine ihtimal vermiyordum. Dolayısıyla bu fikri öncelikle benim hazmetmem gerekiyordu. Babası geçtiğimiz hafta sonu ben yine malum sebepten evde yatakla bütünleşmişken, Arda’yı alıp Winnie The Pooh’a götürdü. Tam 2,5 saat sonra evin kapısı açıldı, aha dedim daha erken gelmediklerine göre, filmi sonuna kadar izlediler... Arda beni utandırdı demek bitanecik uslu oğlum benim diye içimden geçirirken, babası tak cevabı yapıştırdı: Filmin ilk yarısı çok güzeldi, pop cornunu yedi, meyve suyunu içti… Sonra da aşağıdaki parka gitmek istedi :) Eee iyi dedim, ilk yarı 1 saattir, 1 saat bile totosunun üstünde oturabildiyse bu büyük bir gelişme :) Ne iyi niyetliyim… Benim oğlum öyle uzun süre oturmazzzz… Diyorum inanmıyor kimse… Ben bu kiloları rejimle vermedim :)

Yine Yeşillendi Fındık Dalları...

2011-04-23T14:03:00.001+03:00

Tamam, “bu kadının da gribi ne uzun sürdü, bu kadar da uzun sürer mi bir hastalık!!” diyen insanlara itiraf ediyorum… Kaynımın düğününde “ne suratsızmış eski gelin de, bir lütfedip de kalkıp oynamadı” diyen eşe dosta ve kız tarafına da itiraf ediyorum. İş yerinden arkadaşımın kınasına tüm kurum bayanları giderken bir tek ben “başka planım vardı da, hede hödö…” şeklinde yalan söylediğim için de özür diliyorum. Hatta dışarıda oturduğum yerden halsiz olduğumdan kalk(a)madığım için ve dolayısıyla anne totosunun üstüne oturmuş keyif yaparken (gibi görünen) ve çocuğun her türlü ihtiyacıyla babası ilgilenirken, ters ters “anneye bak, bir de kadın olacak!!” bakışları fırlatan sevgili halkıma da itiraf ediyorum.

Walla billa ters, burnu havada, şımarık, kıskanç bir kadın değilimdir. Evet hasta değildim, yalan söyledim ama en beyazındandı bu yalanım. Ve arkadaşımın kına gecesi saatlerinde de yapmayı planladığım tek şey yatıp uyumaktı! İlgisiz bir anne ise hiç değilim, en azından kendi çapımda…

Hamileyim dostlar. Hastalık değil ama ilk başlarda “hasta hissettiren” gibi bir şey… Suratsızlık da yorgunluğun ve 24 saat bulantı halinde olmanın verdiği bonus! Arda’daki kadar zor geçmiyor dememin ertesi günü pik yaptı tüm belirtiler. Hay ağzıma dedim yine.. Ne şom ağızlı kadınsın! Hep öyle olur bende… “Ay ne zamandır ateşlenmedi oğlum lay lay laaaayyy” derim, o günün akşamına bronşiolit olur çocuk! “Ay bu hamilelik çok rahat geçecek galiba” dedim, ertesi sabah tuvaletten kazıdılar beni.. Konuşma be kadın, konuşma işte!...

Abi oluyor oğlum… Henüz bilmiyor kendisi… Hamileliğimin 3,5-4. ayına kadar da bilmeyecek çevremdekiler bir izin verirlerse… Hayır neden bir kardeşi olacağını öğrendiklerinde insanlar, hep aynı tepkiyi verir ki?? “Aman da aman Arda abi mi oluyormuş!!!” Ya bir söylemeyin, bana sordunuz mu bilip bilmediğini??? Niye sizden duysun, niye sizden öğrensin ki bu özel haberi??? Kaç sefer böyle oldu, her seferinde afalladı çocuk. Lafı zor çevirdim her seferinde.. Şimdiden bilmesinin ne anlamı var ki?? Ben 38-39 hafta sabredemezken, 3 yaşındaki bir çocuktan nasıl sabretmesini beklerim?? Annesinin henüz dümdüz olan karnının içinde bir bebek olduğuna nasıl inandırabilirim onu?? “Kardeşin olsun ister misin Arda?” diye sorulduğunda, “Ben kedi isterim, hadi gidip hemen bir kedi alalım!!” diyen bir çocuğa “Hmmm kedi alamayız. Ama bir kardeşin olabilir, 6-7 ay daha beklemen gerek”i nasıl açıklayabilirim?? Akşamları eve sürekli yorgun gelip hemen yatıp uyuyan ve sabaha yine işe gitmek için uyanan bir annenin bu yorgunluğunun sebebinin ona bir kardeş geleceği sebebiyle olduğunu öğrenince, kızmaz mı o kardeşe, annemi ne hale getirdi istemem ben böyle kardeş demez mi?? Biraz daha sükunet…

Zaten araştırdığım neredeyse bütün makaleler de, bu yönde bir davranışın doğru olduğu yönünde bilgiler veriyor. Doktorumuz Alev Hanım’a 17 Mayıs tarihi için randevu almıştım. O tarihlerde de 3,5 aylık hamile olacağım için ne şekilde söyleyeceğimi, ne zaman söyleyeceğimi ve detayları, kendisine danışarak öğreneceğim ve burada da paylaşacağım. Ama bu süreç içinde ve kardeşi olacağını öğrendikten sonraki süreçte de hiçbir zaman Arda bizimle hastaneye gelmeyecek (çünkü hastane çocuklarda hastalığı çağrıştırır, kardeşinin gelişiyle annesinin hasta olacağı fikrini bağdaştırmasını istemiyorum), hiç ultrasonda kardeşini görmeyecek (Okuduğum tüm bilimsel kaynaklarda kardeş fikrinin bir ultrason fotoğrafı ya da görüntüsüyle sınırlanmaması gerektiği yönünde) ve hatta doğum zamanında o curcuna içerisinde benim fikrim kaale alınırsa, hastaneye de hiç gelmeyip, kardeşiyle ilk tanışması evimizde olacak (Yüzüm gözüm anesteziden şiş, karnımda bir kesik ve dikiş iziyle beni görmemeli…)

Bu hamilelikte kendimden hatta minik fasulyemden çok oğluşumu düşünüyorum. Onun en az stresle, en az kıskançlıkla, en az hasarı alarak bu fikirle tanışmasını, bu olaya adapte olmasını istiyorum ve tüm çabalarım, tüm araştırmalarım, kafamdaki tüm sorulara cevaplarım bu yönde…

Fasulye tanesi 2,5 aylık şu anda.. Tehlikeli kısmı atlattık çok şükür.. Tabii ne olacağı hiç belli olmaz… Son doktor kontrolünde kendisi, annesini alt etmenin verdiği gururla, taklalar atıp, halay çekiyordu!! Doktorum da çok hareketli bu bebiş dedi. Eyvah dedim içimden, galiba Arda-2 geliyor…Sağlıklı olsun da başka bir şey istemiyorum derim hep. Ama aslında istediğim ufacık küçücük bir şey daha var, şımarıklık olacak diye kendime bile itiraf etmekten kaçındığım… Allahım ne olursun artık totosu üzerinde oturmayı bilen bir çocuk ver bana diyesim var.. Ama şımarıklık olur diyorum yaa... Demiyorum o yüzden bu cümleyi, geri alıyorum... Sağlıklı olsun yeter... Ben bir 3-5 sene daha koşarım onun peşinden de ne yazar..

Pembe

2011-04-06T23:00:00.002+03:00

Ne zamandır bu kadar yakınımın düğününe gitmemiştim… Oysa severim hazırlıkları, en ince ayrıntısına kadar düşünüp bunları hayata geçirmeyi.

Eşimin abisinin düğünündeydik geçtiğimiz hafta sonu… Eskişehir’i güneşliyken çok seviyorum ben, ama inadına mı düğün zamanlarında puslu ve yağmurlu olur hava??? Olsun… Biz keyfimizi bozmadık, yağmur da bizim saçlarımızı!!! :)

Gecenin en yakışıklı ismi Arda’ydı… Elbiseme uysun diye bulmak için yırtındığım, nihayetinde Bige’nin hızır acil gibi yetişip bulduğu çingene pembesi papyonuyla, Arda bir numaraydı o gece. Ahhh bir de babasını ikna edebilseydim pembe kravat takması konusunda tam hayalimdeki gibi olacaktı ama, “ben abimin düğününde pembe panter gibi mi dolaşacam, takmam işte, ağır abi olacam ben!!” söyleminden sonra, en azından bordo üzerine pembe desenli kravat takması konusunda ikna edebildim :) Nedir bu erkeklerdeki pembe karşıtlığı anlamış değilim, oysa çok güzel bir renk.. :))

Ohhh Mustafa Abimizi de evlendirdik sonunda… Bir şeye çok özenirsen, eninde sonunda kesin ters bir şey olur yaa. O misal, halsizliğin, yorgunluğun, hastalığın dibine vurdum o gece. Beni bilmeyenler, tanımayanlar “Bak bak eski geline bak seeennn, tüm gece kasıntı kasıntı oturdu sandalyesine, yeni gelini kıskandı galiba!!!” diye düşünmüşlerdir kesin :)

Arda da benim aksime öyle hareketliydi ki… Zaten kuzeni Duru ile birlikte olunca iki kuduruk tam kuduruyorlar. Üstüne müzik, ortada şıkıdım şıkıdım oynayan insanlar da olunca, ohoooo….. En son hatırladığım koca pistin etrafında Duru önde bizimki arkada koşup koşup kendilerini yere attıktan sonra komando misali yerde sürünmeleri.. Düğün sonrası salonda temizlik yapmamışlar zaten, gerek görmemişler!!! Eve gelince uyuyakalmasaydı çamaşır suyuyla çitileyecektim bizim pembe papyonluyu!! Doğru dürüst foto bile çekemedim… Ha zaten blog yazmak ve okumaktan soğumuş biri olarak, şu anda bile kendimi zorlaya zorlaya yazıyorum, o ayrı…

Fal

2011-03-18T08:30:00.003+02:00

Evlendiğimizden beri 2. kez bu kadar uzun süre ayrı kaldık. İlki ben 3 aylık hamileyken askere gittiği zamandı.. Arda ise, 3 küsur yıllık hayatında ilk kez 2 hafta göremedi aşık olduğu babasını… Allah daha uzun ayrılıklar vermesin… Ben bir şekilde tolere edebiliyorum da, her gün defalarca “ben babamı çok seviyorum ama o hiç gelmiyor” diyen 3 yaşındaki bir çocuğu teselli etmek zor. Hadi ilk haftayı çok kar yağdı oğlum bak, biz de evden dışarı çıkamıyoruz, babanın uçağı kalkamamış o yüzden gelemedi diyerek atlattık da, havalar güneşliyken anlam veremiyor neden gelmediğine. Bir de öyle gururlu ki, küsme huyuyla gösteriyor bu gururunu.. Dün hiç babasını sormadı, akşam babası aradığında konuşmak istemiyorum dedi, konuşmadı mesela!!.. Babası ise her telefonda bizi nasıl özlediğini, bu seferki görevin ona çok zor geldiğini söyleyip duruyor.. Gün sayıyoruz ailecek.. En çok da ben sanırım, bulabildiğim beyaz yalanlar tükenmek üzere zira…

Kreşte sürekli faaliyet yapıyorlarmış. Önceleri her gün elinde yaptığı faaliyetle gelirdi eve, son zamanlarda neden hiç getirmediğini sordum, “seygi için onlay kıyeşte kalıyo, izin veymiyolay” dedi. Sene sonu için sergi hazırlıkları var galiba, düşündükçe ağlayasım geliyor, orada ne halde olurum bilmem!! :)

İşyerindeki servis elemanı ablanın çok güzel kahve falı baktığını öğrendim bugün. Hemen içtim bir tane orta şekerli, kapattım fincanı. Bıktım artık her seferinde daha ilk cümlelerinin; “senin üzerinde çok nazar var” olmasından!! Ne nazarmış yafuu.. Okuyorum, okutuyorum geçmiyor, bitmiyor.. Haneyle ilgisi olmayan ama fiziken bana çok yakın olan bir bayanın, yılan gibi olduğunu, bana çok kin beslediğini o kadar net gördüğünü söyledi ki.. Sen de bu durumun farkındasın, kim olduğunu da biliyorsun ama umursamıyorsun diye de ekledi. Biliyorum tabii… Vallahi de umursamıyorum, billahi de umursamıyorum, ama sürekli üzerimde çıkan bu nazardan onun da payı varsa çok pis nazar saçarım!!! :)

Artık Arda’ya puzzle sevdirmeye çalışmaktan usandım. Sevmiyor işte be kadın, neden hala kasıyorsun dedi içimdeki aklıselim Burcu! Ben bile 25’lik puzzle’ı geçen gün yarım saatte tamamlayabildim ya, sen nesin ki oğlundan ne yapmasını bekliyorsun!... Genetik olarak ailecek sevmiyoruz öyle oturarak yapılacak şeyleri, illa totomuz hareket halinde olacak...

Foto yok bu sefer, çekemedim ne zamandır...

Kurabiye Güzeli

2011-03-08T22:30:00.005+02:00

Babamız yine yurt dışında.. Hem de öyle böyle değil 2 hafta burada olamayacak.. Hayır benim anlamadığım; ne anne, ne kayınvalide, ne uzaktan bile olsa bir akrabamız yaşadığımız yerde yokken ve eşim ayda en az 1 kez yurt dışındayken, ben neyime ya da neye güvenerek 2. çocuğu istiyorum ki??? Sanırım deli cesaretim var…

Arda mutfak işlerine bayılıyor. Ben de şahsen oyun oynamak yerine beraber yapabileceğimiz ve de sonuçta ortaya işe yarayacak bir çıktı çıkarabileceğimiz faaliyetler yapmayı, oyuncaklarla oynamaya tercih ediyorum.

3 yaş doktor kontrolünde doktorumuz Alev Hanım’ın da dediği şeyi yaptık pazartesi akşamı. Gelince babamıza gösterelim diye de kameraya çektik yaptıklarımızı. Ben sadece malzemeleri hazırladım ve Arda’ya neyi nasıl yapılacağını söyledim. Gerisini o yaptı.. Ki zaten kurabiye, kek yapımı konusunda, daha önceden de defalarca yaptığımız için, gayet tecrübeli…

Ertesi sabah da yaptığı kurabiyeleri kreşe götürüp arkadaşlarına ve öğretmenlerine ikram etti. Fazla yoğrulmaktan ve biraz fazla fırında kalmaktan dolayı birazcık sert olsa da, tadı bal gibiydi tuzlu kurabiyelerimizin.. Ne de olsa bal parmaklar değmişti…

3'te 3

2011-03-01T12:50:00.001+02:00

3 gün 3 gece kutlama yaptık bu sene. Geçen sene herhangi bir parti yapmamamıza inat, bu sene gözünü çıkarttık resmen!!

Öncelikle tam da doğum günü gününde kreşte kutlandı doğum günümüz. İlk kez onları yemek yerken, oyun oynarken, rutin faaliyetlerini yaparken izledim. İlk defa hep bana bahsettiği kreş arkadaşlarıyla tanıştım, arkadaşlık ilişkilerini gözlemledim, gururlandım, çaktırmadan gözyaşlarımı silmeye çalıştım. Yine, seçtiğim kreşin ne kadar doğru bir tercih olduğunu anladım. Müdürün öğretmenlerin, biz ordayız diye değil de her zamanki gibi çocuklarla nasıl tek tek ilgilendiklerine şahit oldum. Her ne kadar kreş müdürü, bir doğum gününde, doğum günü sahibi çocuk hariç herkes eğlenir, çünkü doğum günü çocuğu annesinin kucağından hiç inmez demiş olsa da, öğretmenlerin şaşkın bakışları altında Arda ben hiç orada değilmişim gibi eğlencenin dibine vurdu! :) Bağımsızlığına ve özgürlüğüne ne kadar düşkün bir çocuk olduğunu bir kez daha gösterdi hepimize… Evdeyken hiç duymadığım şarkıları söyleyişine tanıklık ettim, öğretmeninin sorduğu kelimelerin İngilizcelerine pat pat nasıl cevap verdiğini duydum, arkadaşlarıyla nasıl uyumlu oynadığını, paylaştığını gördüm, fotoğraf çekiyorum ayağına göz yaşlarımı sakladım!

Ertesi gün, bu sefer hem büyükler hem küçüklerle kutladık doğum günümüzü, evde. El işlerinde pek de becerikli olmayan ben, haddim olmayarak Elif’in Parti Tükkanı’nda yaptığı doğum günü temalarının ucundan bucağından bile geçemeyecek, kıyaslanması bile Elif’e hakaret olacak basitlikte bir temalı parti hazırladım. Aslında son dakika satışına gelmeseydik, partiye bir de palyaço abi eşlik edecekti ama… Aile dostlarımızdan oluşan kalabalık bir grupla bol sohbetli, bol eğlenceli, bol kahkahalı bir kutlama oldu… Arda zevkten dört köşe :)

Aslında en güzelini sona saklamıştım. Eve Sığamadık Parti Evi’nde, Arda’nın arkadaşları ve benim arkadaşlarımdan oluşan kocaman kalabalık bir eğlence. Top havuzu ve Palyaço Çilek Abla sayesinde oğlumu 2 saat boyunca pek göremesem de, fırsattan istifade bol bol sohbet ettim arkadaşlarımla. Anneanne, dede, babaanne, dede dörtlüsü de eşlik edince kutlamalarımıza, Arda sevinçten çıldırdı. Ne güzel bir şeymiş akrabaların yanınızda olması... Ne rahat büyüyormuş çocuklar o şekilde..

Nasıl güzel bir hafta sonuydu… Nasıl bitmesin istedim…

Bloglar yine kapanacakmış.. Ben yine wordpresse aktardım.. Nasıl olsa yine açılır, açılıncaya kadar şuradayız...

3 Yıl.. Tam 3 Dakikada...

2011-02-24T00:01:00.017+02:00

İlginç bir deneyim bu annelik dedikleri şey. Son 3 yılım, 3 yıl öncesindeki hayatımdan öyle farklı ki…

Sanki daha büyümüşüm.. Sanki artık anlatacak daha çok şeyim var… Sanki daha iyi bir insan olmuşum… Sanki daha düşünceli, daha empatik… Sanki daha çok arkadaşım/dostum olmuş oğlumdan sonra… Sanki daha net tavırlar koymuşum hazzetmediklerime karşı… Sanki kendimi daha çok sorgular olmuşum… Hatalarımı düzeltmek için daha çabalı… Sanki daha çok okumaya, araştırmaya başlamışım, ama bu okuduklarım araştırdıklarım sanki daha fazla çocuklarla ilgili… :) Zaten hep planlı, programlıydım da, sanki anne olduktan sonra bunu biraz daha abartmışım!! Sanki daha ince düşünür olmuşum, daha sakin, daha huzurlu… İnsanların karakterlerini çözmeye çalışırken, sanki daha fazla aile yapılarını sorgular olmuşum, onların da bir zamanlar çocuk olduklarını düşünerekten… Sanki daha affedici olmuşum, daha olgun… Hayatımda ulaşabileceğim en yüksek noktaya ulaşmışım sanki manen… Bundan daha fazlasını istemek sanki yüzsüzlük olacakmış… Sanki bencillik… Sanki bundan daha fazla bir sevgi olamazmış gibi… Sanki bunu anlatabilecek kelimeler yetersiz… Sanki daha dün gibi hayatının ilk yarım dakikasında koynuma koyduklarında birden susması… Sanki o ilk “hmmm 9 aydır o sesini duyduğum kadın sensin demek” bakışını hiç unutmayacakmışım gibi… Sanki hiç 3 yıl geçmemiş gibi aradan… Sanki o hiç büyümeyecekmiş gibi…

İyi ki doğurmuşum seni... Aklımla bin yaşayayım!!! :) Babana da bunu yapabilmemdeki emeklerine sonsuz teşekkür elbet!.. :))

(Videoyu yapmam için beni gaza getiren Yass'a teşekkür ederim...)

Tıraş

2011-02-15T21:30:00.001+02:00

Kıyafetlerimi düzeltmek için sadece 1,5 dakika arkamı dönmüştüm ona. O sırada, daha yeni aldığım el ve vücut kremini yerinden alıp, kendince tıraş olmuş. Arkamı dönüp o hali görmemle, 3-5 saniye afalladım. Ama ne 3-5 saniyeydi o!! Beynimde 40 kez gel git yaşadım… Kızsam mı… Gülsem mi… Ağlasam mı… O 5 saniye sonunda öyle bir gülümsedi ki bana afacan çocuklar gibi… Hani vardır yaa dizilerde, böyle sarışın-kızıl saçlı, yuvarlak gözlüklü, sevimli ama bir o kadar yaramaz çocuk figürü… Sanırsın o başrol oyuncusu… Güldüm… İş çıktı başıma elbet 1 saat yağlı yağlı kremi saçından, kulağından, burnunun içinden temizliycem diye. Silmekle de çıkmıyor ki meret!! Sakın dokunma dedim bir yere… Güldüğüme bakma, bir daha yaparsan kızarım ona göre…Dudaklarım Jokerinki gibi.. Tatlı sert olmak isteyip de sadece tatlı-yumuşak olabilen, ama asla inandırıcı olamayan! :) Boyu cüce yaa, göremedi banyonun aynasında o halini, gardırobun aynasına geldi baktı… “Aaaa tıraş olurken dede olmuşum!!” dedi…

Alışveriş sonrasında elimdeki fişi gördü bir gün. Bu ne diye sordu. Oğlum fiş bu dedim. Her alışverişten sonra biz para veririz, onlar da bize bunun karşılığında fiş verirler. “Hayııııvvv fişler (fish=balık) havuzda yüzeyley…” Bir dönem bir gazla başladığım İngilizce eğitimine üşengeçliğimden dolayı ara vermeseymişim, demek ki kelime haznemiz nasıl da gelişirmiş…

Oyun grubu arkadaşlarının doğum günü dönemine girdik artık… Bol bol kutlamalar yapılıyor.. Kreşte benim katılamadıklarım, hafta sonları benim götürdüklerim… İple çekiyor kendi doğum gününü. Hatta en son kankisi Demir’in doğum gününde, Demir’den sonra kendisine de özel mum yakıldı… Öyle güzel zaman geçirdi ki Demir’in partisinde, eve dönüş yolunda, “anicim ben seni çok seviyoyum”, “bugün çok keyifliydi!” “ben çok mutlu oldum”, “buraya hep gelelim” diyip durdu…

Çarpışma...

2011-02-08T00:30:00.004+02:00

Dedim ne zamandır video eklemiyorum bloga. Buraya da eklemesem çektiklerimi, kaydettiğim folderlardan arayıp bulana kadar izleyeceğim yok..

Erkek olmasından mıdır bilinmez, arabalara hep ilgisi vardır. İlla ki kendisi kullanacak ama.. "Ayağın gaz pedalına yetişmez", "küçükler arabanın önüne oturmaz yoksa polis amcalar ceza yazar"...vb diye diye vazgeçirmeye çalışırken, boyu boyuna huyu huyuna uygun bir araba bulunca, hadi dedik kullan bakalım.. Artık bir numaralı eğlencesi... Bebekli gezmeler bloguna da yazdığım Via Life'taki çarpışan otolar...

Harvey Dediyse İnanırım!...

2011-02-04T00:10:00.003+02:00

Bu kitabı dönem dönem okuyorum, yaşımız geldikçe… Geçenlerde yine elime aldım ve okuyunca birden kendimi öyle zinde, öyle mutlu hissettim ki, hem de kendime yine özeleştiri yaptım (ki bunu zaten sürekli ve hatta çoğu zaman da yapmamam gerekecek kadar çok yapıyorum).

Mahalle’nin En Mutlu Yumurcağı - Harvey Karp

Sayfa 124:

“Tüm anne-babaların işi aynı zorlukta değil. Çocuk doktoru olur olmaz anladığım ilk şey bazı çocuklara bakmanın çok daha kolay olduğuydu. Sizin göreviniz bir çocuk yetiştirmek değil, kendi çocuğunuzu yetiştirmek. Bunu iyi yapabilmek için “Çocuğunuzun huyu nasıl?” sorusuna iyi yanıt verebilmeniz büyük önem taşıyor.”

Çocuğumuzun huyunu keşfetmek için de, dokuz ana davranış kalıbını anlatmış Harvey Karp kitabında. Uyumlu, temkinli ve hareketli çocukların davranışlarını, aşağıdaki tabloya göre de şu şekilde açıklamış. “Uyumlu çocuklar başta sıralanan özelliklere daha çok sahiptir. Temkinli ve hareketli çocuklar ise daha çok ikinci sıradaki özelliklere sahiptir.” diye de ekleyerek:

Kitabın bu bölümünün geri kalan kısmında ise bu çocuklara nasıl davranılması gerektiği, çok net bir şekilde örnekler verilerek anlatılmış.

Kendimi mutlu hissettiren, evet yaa ben bu yönden hiç düşünmemiştim dedirten bazı bölümlerin de, tekrar karamsarlığa düştüğüm, benim çocuğum neden diğer çoğu çocuk gibi değil diye sızlandığım zamanlarda okuyup, silkinip, kendime gelmem için altını keçeliyle de çizdim… :)

Sayfa: 134;

“Uyumlu çocukların anne babaları, diğer çocuklarda gördükleri huysuzluk nöbetlerini genelde kötü ebeveynliğe bağlar. Ancak genelde tam tersi doğrudur. Ekseriyetle en iyi ebeveynler hareketli çocukların anne babalarıdır. Ancak işleri çok çok zordur.”

İçim dışımda biri olduğum için ve maalesef ki sızlanmayı ve sızlananları da sevmediğim halde şahsım adına bazen buna engel olamadığım için, hep bunu sorgulardım: Ben kötü bir ebeveyn miyim de oğlum böyle her ortamda illa kendini belli eden, dediğim dedik oldu!! Hatta bir yere gittiğimde, oyun grubu toplanmalarımızda, misafirlikte…vb, çocuğumun hareketli olmasından, ağlama nöbetlerinden, inatla tutturmalarından fena halde sıkılıp, ben galiba bu çocuğu yetiştiremiyorum, benim oğlum neden böyle, neden şöyle diye de arkadaşlarıma dert yandığım çok olmuştur. Ve elbette yakındığım... İnsanlara, çocuğunuzun bir tek bu huylarını söyleyip de iyi taraflarından bahsetmeyince, ona haksızlık etmiş oluyorsunuz.

Çoğu anne kendi çocuğunu mükemmel, harika, zeki, akıllı olarak gördüğü için, az kısmı ise sürekli sadece çocuğun yetersizliklerinden bahsedince, sanıyorlar ki “yahu bu çocuğun annesi bile böyle diyorsa geçekten kötü huylu bir çocuk!!!” Ki bu “kötü” diye adlandırdığım davranışlar da aslında dönemsel ve normal olduğu halde..Yine sızlanmış gibi olacağım ama, şimdi de bunun pişmanlığını yaşıyorum ben.

Sayfa 139: “O Etiketi Bir Daha Düşünün” başlıklı Tablo:

Yukarıdaki tabloya göre, Harvey Karp'ın Polyanna ile bir akrabalığının olup olmadığı konusunda ciddi şüphelerim oluştu aslında ama özellikle yanımızda çocuklarımız varken onları tanımlarken ASLA olumsuz etiketler kullanmamamız gerektiğini tekrardan hatırlamış bulundum kitabı okuduktan sonra.

Ne kadar mantıklı değil mi yukarıdaki tablonun sağ tarafında yer alan etiketler? Aslında her davranışlarının altında, onların karakterleri gizli. Onların doğrusu bizimkiyle aynı olmayabilir ve bu onlar henüz 2-3 yaşındayken de olmayabilir. Kendi doğrularımızı onlara dikte ettirmek yerine, onları anlamaya çalışmak gerekli..

Evet kabul ediyorum uslu-uyumlu çocukları olan anne babaları kıskanıyorum elimde olmadan, gerçi eminim ki herkes kıskanır da, çoğu kişi bunu kendi içinde bile kabul edebilecek kadar cesur değildir. Artık silkinip kendime geldim… Geri dönüş yaşarsam uyarsın beni tanıyanlar… :) Benim oğlum çok özel, nasıl ki herkesin çocuğu kendine en özelse… Bundan sonra bardağın dolu kısmını da göreceğim… Söz oğlum…

Zaytung

2011-02-01T13:58:00.000+02:00

Zaytung sitesinden alınma bir haber... Hem güldüm, hem düşündüm... Asıl için başlığa tık tık...

Tamamen Modern Çocuk Eğitimi Usullerine Uygun Olarak Yetiştirilen Genç, Bankacı Olabilmek İçin Gün Sayıyor

Doğumundan ergenliğine kadar tamamen modern çocuk eğitimi yöntemleri ile yetiştirilen ve "Türkiye'nin çocuk gelişimi kitaplarına göre büyütülen ilk çocuğu" unvanına sahip olan Zirve Doruk Kesican (25), geçtiğimiz günlerde askerden gelmesinin ardından bankacı olabilmek için gün sayıyor. Anne karnında klasik müzik dinleyerek başladığı yolculuğunun ardından, dünyaya adımını annesinin suda yaptığı doğumla atan Kesican'ın bankacılık yolunda ilerlemesi aileyi bir miktar hayal kırıklığına uğratsa da, kendisi bu durumdan pek şikayetçi değil.

Türkiye'nin suda doğumla dünyaya gelen ilk bebeği

Zirve Doruk Kesican, Türkiye'nin modern usüllere göre yetiştirilen ilk çocuğu... Daha annesinin karnındayken klasik müzik dinletilerek hayata hazırlanan Zirve Doruk, 1985 yılının haziran ayında Türkiye'de bir ilki gerçekleştiren annesi Ebru hanım tarafından suda dünyaya getirildi. Çocuklarının gelişimine verdikleri önemi "Oğlumuzun içine doğduğu evrene saygılı, özgüvenli ve bizim başaramadıklarımızı gerçekleştirebilecek bir çocuk olması için her şeyi yaptık" sözleriyle özetleyen anne Ebru Kesican, biricik yavruları Zirve Doruk hakkında şu bilgileri verdi:

Aktivite içinde kalan bir çocukluk dönemi

"Eşim ve ben, Zirve Doruk için o zamanın en modern usulleri neyse hepsini birer birer uyguladık inanın. Oturmasını, kalkmasını, tuvalet adabını, kaç yaşında hangi arkadaşları ile ne oynayacağını falan hepsini kitabına uygun yaptık. Koca insanlarız, şu yaşa kadar daha bir kere psikoloğa gitmedik; Zirve Doruk belki 2 yaş sendromuna girer diye pedagog'a koştuk zamanında. Henüz 5 yaşında baleye başladı, sonra piyanoya yazdırdık, ilkokuldayken tenis oynardı, satranç deseniz o da var, yemedik içmedik özel okullara da gönderdik ama gelin görün ki yaş biraz ilerledikçe bizim oğlanın da diğerlerinden pek bi farkı kalmadı. O kadar tenis dersi alan çocuk yine halı saha maçına gitti, yine bütün gün oturup televizyon izledi. İşte şimdi de bankacı oluyor... Tamam oğlumuzdur, bir yaramazlığını da görmedik çok şükür ama suda dünyaya gelen bir çocuğun, şimdi elinde iddaa kuponlarıyla gezip, bankacılık sınavlarına hazırlanması da ağrıma gidiyor açıkçası."

"Çocuk maalesef kendini amorti etmedi"

Sözlerine oğlunun hiç değilse it kopuk serseri olmadığı için memnun olduğunu söyleyerek başlayan baba Serhat Kesican ise yine de yaptıkları yatırımların çok da karşılığını alamadıklarını itiraf etti. Kendisinin de bir devlet bankasından emekli olduğunu dile getiren baba Kesican, "Zirve Doruk ne olursa olsun bizim canımız ama yine de bir kendi çocukluğuma bakıyorum, bir bizim Zirve Doruk'un çocukluğa bakıyorum, aklım almıyor... Ben köy yerinde, saldım çayıra mevlam kayıra anlayışıyla yetişip bankacı oldum, bizim oğlan aman hangi yaşta hangi oyun kişisel gelişimine katkıda bulunacak, aman organik gıdalarla beslensin falan derken yine sonunda benimle aynı noktaya vardı. Kabaca bir hesap yaptım, bankadan emekli olana kadar kazanacağı parayla bu yaşa gelene kadar onun için yaptığımız masrafı ucu ucuna ancak çıkartabiliyor. Neyse, canı sağolsun tabii. Evlattır neticede..." diyerek, yaşadığı hayal kırıklığını gözler önüne serdi.

"Bazı şeyler zorla olmuyor"

Anne ve babasının açıklamalarının ardından söz alan Zirve Doruk Kesican ise bazı şeylerin de fıtrat meselesini olduğunu ve ailesinin daha en başta klasik müzikle olsun, suda doğumla olsun beklentileri gereksiz yere yükselttiğini belirtti. Sadece isminin ağırlığının bile kendisi için yük olduğunu vurgulayan Zirve Doruk Kesican, "Valla benim kimseden baleydi, gitar kursuydu bilmmneydi gibi bir talebim olmadı. Zaten sonra arkadaşlar arasında da epey zorluk yaşadım, sıkıntılar oldu. Baleyi filan zaten kimseye anlatamazsın da, suda doğum hikayesi yüzünden bile lise bitene kadar lakabım lepistes olarak kaldı. Sağolsunlar uğraşmışlar etmişler ama keşke hiç girmeselerdi böyle işlere" dedi.

Hayatının bundan sonraki dönemi için sınavları geçebilirse bankacı olmak ve Fizik öğretmeni olarak atama bekleyen kız arkadaşıyla evlenip birlikte 10 sene ev kredisi ödemek gibi planları olduğunu belirten Zirve Doruk Kesican, açıklamalarına şöyle son verdi: "Bizden geçti artık ama çocuk sahibi olunca yine elimiz mahkum deniycez bu klasik müziğiydi, suda doğumuydu, zeka geliştiren oyuncaklarıydı falan. Bu şekilde 3-5 jenerasyon sonra belki aileden dahi bir bilimadamı ya da bir gol kralı falan çıkarabilirsek ne mutlu bize..."

Apachi

2011-01-27T23:50:00.002+02:00

Geçenlerde iş yerinden bir arkadaşım, Arda’nın bir önceki postumda yazdığım kedi Minişle sarmaş dolaş fotosunu görünce bana “çok takdir ediyorum seni, genellikle anneler çocuklarını kedilerden köpeklerden uzak tutarak yetiştirirler sen öyle yapmıyorsun” dedi. Birden aklıma bunun tam da tersini düşünebilecek insanların da olabileceği geldi. Şöyle ki; Arda’nın alerjik astım olduğunu yazdıktan neredeyse 1 hafta sonra kıllı tüylü bir kediyle sarmaş dolaş fotosunu koyunca bloga, ister istemez insanların aklına “ne düşüncesiz ne istikrarsız bir kadın, zaten alerjik çocuğu kediyle oynatıyor” diye düşünen önyargılılar da olmuş olabilir.

Kediciğe gitmeden önce doktorumuza sordum gidebilir miyiz diye, “gidin ve bir bakın bakalım sonrasında alerjik reaksiyon oluşturacak mı, çünkü bu yaşlardaki çocuklarda, alerjenin ne olduğunu en iyi gözlemleyerek anlarsınız” dedi. Sonuç: Arda’nın kedi tüyüne alerjisi yok. Ama Miniş’in Arda’ya alerjisinin olup olmadığını Yass’a sormak lazım, zira Arda’nın aklı hala kedinin kuyruğunu yeterince iyi çekemediğinde kaldı :))

Sonunda Arda’nın odasına alacağım halıyı buldum. İvi Halı. Bana gereken boyutu Şubat başında stoklara gireceğinden beklemedeyim şu anda ama kullananlar varsa iyi-kötü yorumlarını yazarlarsa da sevinirim.

Yıldızların uyumuna çok inanırım. Yıldızın düşük veya yüksek olmasına da... Mesela benim yıldızım çok düşüktür. Tüm nazarı üstüme çekerim, bununla da kalmam dışarıdan çok soğuk çok burnu havada görünürüm. Tüm bunların suçu düşük olan yıldızımda :) Arda'da ise tam tersi, aynı babasındaki gibi.. Çok seviniyorum buna, benim yaşadığım zorlukları çekmezler hayatları boyunca diye. İşte biri var ki Arda ile yıldızları her zaman, inanılmaz bir şekilde uyumluydu. Arda hiç kimseye yapmadığı kadar şefkat dolu ve sabırlı Nilsu'ya karşı, ama bazı arkadaşlarına da tersine adlarını bile duyunca "hayıvvv gelmesinler/gitmeyelim!!" diyor!!..

Başlığın konuyla hiç bir alakası yok, televizyonda o çalıyor, ben de başlık bulamadım kopya çektim.. :)

Aslında geçen haftadan beri taslaklarımda kayıtlı bir yazım var ama bir türlü karar veremiyorum yayınlasam mı diye. Bilgi verici bir yazı, yazmaktaki amacım da bu zaten ama bazı kesimlerce de yanlış anlaşılır mı acaba diye de çekincem var. Ben şahsen çok faydalandım bazı bölümlerini yazdığım bu kitaptan halen daha da faydalanıyorum, kırpa kırpa biraz daha az yanlış anlaşılır bir hale getirince yayınlayacağım sanırım..

"Abi"

2011-01-19T00:30:00.002+02:00

Tamam renk kavramının öğrenilmesi teorik olarak 3 yaşından sonra oluyor bunu biliyorum ama sonuçta çoğu çocuğun da teorikte yapması beklenen şeyleri, pratikte daha erken yaptıkları herkesin malumu… En azından Arda’da çoğu durum bu şekilde işliyordu… Renk konusu hariç…

O kadar uğraştık kitaplarla, oyunlarla Ardaya renkleri öğretmeye çalışmak için. Sadece ben değil bakıcı teyzemiz de Ardayla beraber, özellikle renklerin öğretilmesi ile ilgili kitabı sürekli çalışıyordu. Ama Arda bıyık altından pis pis gülerek her sorduğumuz eşyanın rengine “mavi” diyordu :) Gözlerinde bir sorun olduğuna dair ciddi şüphelerim artmıştı, o derece…

Sonra bir gün yine şansımızı denedik, tam da evden çıkarken, ayaklarımızda ayakkabılarımız varken… Pembesine, turuncusuna, sarısına kadar tüm sorduklarımızı hatasız tek seferde yanıtladı. Eşimle göz göze geldik şaşkınlık içinde.

- Nereden öğrendin oğlum sen bunları?

- Kıyeşten, Safiye öytmenin öyetti.

Benim aylardır öğretemediğim bir şeyi, kreşte, kalabalık ortamda, belki de 1 gün içinde öğrenmiş. Ben mi beceriksizim, yoksa bu kreşler gerçekten mi muhteşem yerler…

Geçtiğimiz hafta Arda ilk kez bir kediyle bu kadar samimi oldu. Halen daha dilinde Miniş… Öyle sahiplendi ki arkadaşımın kedisini. Öyle sevdi ki… Kaçan kediyi yakalamak için bacağından çekiştiren Arda, arkadaşım tarafından; “Miniş’in bacağını öyle çekme, o ayağını köpekler ısırmıştı ameliyat oldu, acır” diye ikaz edildikten sonra, yine kaşlarını Küçük Emrah moduna sokup “Neden acımış? Acımasın, anne acımasın böhüüüüü” şeklinde 15 dakika ağladı ve kendisini, kedinin bacağına kendi elleriyle “sözde” ilaç sürdükten sonra, bak artık iyileşti hiç acımıyor diye ikna edip, ancak susturabildik. Öyle de içlidir benim oğlum!!

Ha tüy toplayıcı aletin de ne işe yaradığını arkadaşımdan öğrenen cingözü, elinde tüy toplayıcı aleti Miniş’in tüylerine tam yapıştıracakken de yakalayarak, kediciğin tüylerini dahası hayatını da kurtarmayı başardığımızı da atlamıyım!! Eeee napsın her işi hakkını vererek yapar kendileri, baktı hayvan tüylü, elindeki alet en çok onun üzerinde işe yarardı!! :)

Bir ara da babasıyla ben kendisine “abi” lakabı kullanmazsak bizimle muhatap olmuyordu. “Bana abi diyin” diyordu ve mesela bir cümleyi; “Arda Abi, oyuncaklarını toplayabilir misin lütfen?” şeklinde söylediğimizde yapıyordu sadece.

Yine geçenlerde oyuncak bowlingiyle oynamak istedi, babasına gelip; “haydi bowling oynayalim oytak!!” dedi. Düşün düşün, bu “ortak” kelimesini nereden öğrendi bu çocuk derken, Callio’nun bir bölümünde babasının Callio’ya “ortak” diye hitap ettiğini duyduk :)

Callio demişken, ben de bu Callio’dan çok şey öğreniyorum açıkçası. Mesela Pinata’nın ne demek olduğunu bilmezdim, ya da Akçaağaç öz suyundan akça şekerinin nasıl yapıldığını :) Birkaç bölümüne “keşke böyle bir bölüm çekilmeseymiş hiç” demiş olsam da, seviyorum bu çizgi filmi ben.

ÇOCUKLARDA ALLERJİK ASTIM KISA BİLGİ NOTU

2011-01-12T13:20:00.001+02:00

Ev içi allerjenlerin bronşlarda yarattığı allerjik iltihabi durum, soğuk hava, egzersiz, viral solunum yolu enfeksiyonları, kimyasal buharlar, hava kirliliği ve sigara dumanı gibi nonspesifik uyaranlarla temas sonucu astım belirtilerinin ortaya çıkmasına neden olur.
Astım tanısı, çocukların çoğunun hayatlarının ilk 2 yılında belirti verir.
Genel olarak çocukluk çağında astım tanısı almış hastaların yaklaşık %50-60′ı ergenlik döneminde iyileşirler.
Yattıktan sonra veya sabaha karşı yaklaşık 30 dakika süreyle devam eden ve bronş genişletici ilaçlara olumlu yanıt veren öksürük, aksi ispat edilene kadar astım kabul edilmelidir.
Allerjinin hangi maddeye karşı geliştiğinin saptanmasında deri testleri kullanılır. 3 yaş altı çocuklarda deri testi uygulaması yapılmaz, bu durumda kanda spesifik immünoglobulin E düzeyi saptanması yöntemiyle allerjen tespiti yapılır. (Oğluma 8,5 aylıkken Hacettepe’de gayet de deri testi yapılmıştı aslında. İnek sütüne, fındık ve fıstığa karşı alerjik duyarlılık çıkmıştı).
İlk tedavi; allerjen maddeden uzak durmaktır. Uygun öneriler doğrultusunda alınacak çevre önlemleri ile hastalık belirtilerinin ve bronşlardaki aşırı duyarlılığın belirgin derecede azalması mümkündür.
İlaç tedavisinin uygun görüldüğü hastalarda, havayolu ile akciğerlere çekilip bronşları tedavi eden sprey ilaçlar kullanılmaktadır.
Kana karışma oranı en aza indirilmiş, kortizonlu ilaçlara özgü yan etkileri ağızdan alınanlara kıyasla çok çok az olan yeni jenerasyon kortizon bazlı sprey ilaçlar geliştirilmiştir.

(Bilgiler http://www.saglikmerkez.com/ sitesinden alınmıştır.)

Şimdi de benim birkaç doktor ve çocuk allerji uzmanından öğrendiğim bilgileri paylaşıyım:

§ Çocuklarda görülen allerjik astımın %50’si 6 yaşına kadar kendiliğinden geçer (önlem alındığı takdirde). Kalan %50’nin %25’i, yine önlem alındığı takdirde, ergenlik dönemine kadar kendiliğinden geçer. Sona kalan %25’lik gruptakiler ise dona kalır (!!!) ve hayatlarının geri kalan kısmını ilaçlara bağımlı bir şekilde devam ettirirler.

§ 6 yaşına kadar yapılan deri testleri, kan testi..vb, çocuğun neye alerjisi olduğu konusunda kesin ve net doğruyu vermez. Örnek olarak, deri testinde kedi tüyüne alerjisi çıkmayan bir çocuğun aslında kedi tüyüne alerjisi olabilir. Allerjik etkinin saptanmasında ana rol, çocuğa bakan/büyüten/ilgilenen kişilerindir ve gözleme dayalıdır.

Bu konuda kendimden bir örnek verecek olursam, Arda’nın bir dönem en sevdiği içecek Milupa’nın elma suyu idi. O dönemlerde de deri testinde ve gözleme dayalı testlerde inek sütüne de duyarlılığı olduğunu biliyorduk. Zaman geçtikçe, oğlumun bacağında ve kollarında çıkan kırmızı döküntülerin sadece inek sütünden olmadığını, tersine asıl hazır elma suyundan kaynaklandığını anladım. Mesela hazır vişne/şeftali/kayısı suyu içtiğinde bacaklardaki kızarıklıklar 12-24 saat içinde çıkarsa, hazır elma suyunda bu süre 1-2 saat oluyordu. Takriben 1,5 yıldır hazır elma suyunu hayatımızdan çıkardık, son 1 ay öncesine kadar da, %70 su, %30 meyve suyu şeklinde seyrelterek verdiğim diğer meyve sularını da kestik. Son 1 aydır hiç hazır meyve suyu vermiyoruz ve artık kızarıklıklarımız da yok. Elmanın kendisini yediğimizde de alerjik bir durum söz konusu olmadığına göre, demek ki neymiş; hazır meyve sularının içindeki katkı maddelerinden/kimyasallardan birine oğlumun alerjisi varmış!...

§ Çocuğunuza allerjik astım teşhisi kondu ama önlem almaya nereden başlayacağınızı mı bilmiyorsunuz? Küçük yaştaki çocuklarda en sık rastlanan allerjen, ev tozu imiş. Bu durumda, ev her gün süpürülüp silinmeli ve havalandırılmalı. Elektrikli süpürge, tozu dışarı verenlerden olmamalı.

§ Sigara konusuna hiç girmeye bile gerek yok aslında. Yanında içilmesine bile gerek yok, diğer odada camın kenarından bile içiyorsanız bu direk broşları dolduruyor. (O yüzden kendiniz için değilse de, çocuğunuz için bırakın sigarayı lütfen...)

§ Çocuğun uyuduğu/en çok zamanını geçirdiği odasında halı fleks olmayacak. Halı fleks tozu tuttuğu ve sık sık yıkanma imkanı olmadığı için sorun yaratır. Ayrıca hav (tüy) yapacak yün halılar da olmaması gerekenler arasında.

§ Çamaşır suyu yasak. En sevdiğim temizlik malzemesiydi oysa :(( Artık bitkisel bazlı kullanıyorum.

§ Aynı şekilde Arda’nın çamaşırlarını Hacı Şakir’in anti alerjik deterjanı ile yıkıyorum.

§ Market ürünlerini minimuma indirmek gerek. Örneğin patates cipsi, gofret, çikolata...vb.

Bunlar şu an için aklıma gelenler. Aslında zor önlemler değil bunlar, sonuçta sağlıklı olacaklarsa çocuklarımız, her şey feda...

Neredeyse 3 Olacakken...

2011-01-09T12:30:00.002+02:00

Son 2 haftadır kreşe gidemiyor Arda.. Evde bir sıkıldı ki anlatamam. Kreşe ilk başlatırken içimdeki alışabilecek mi, gerçekten iyi bir kreş mi, oğlumla yeterince ilgilenecekler mi... vb gibisinden huzursuzluklarım tamamen yok oldu artık... Öyle ilgililer ki, 2 günde bir mutlaka ya müdür ya öğretmen telefonla arayıp Arda'yı soruyor ve neler kaçırdığımıza dair havadisleri veriyorlar bu gidemediğimiz süre içinde.. Bu beni çok memnun ediyor açıkçası, insanın gönül rahatlığıyla, "canını" bir yere göndermesi ve orada yalnız bırakması çok zorken, böyle güvenilir ve ilgili ellere teslim etmek bir o kadar rahatlatıcı.

Ayça da Sermin de yazdı bloglarında, geçen hafta sonu Calliou gösterisine gittik Sanatolia Sahnesi'nde.. Ankamall'e gitmeyeli 1 yıldan uzun bir zaman olmuştu sanırım, ve son gittiğimde de "asla bir daha buraya gelmem" demiştim, kalabalıktan bunalıp! Bu sefer de aynı cümleyi kurdum. Ama bu sefer gerçekten bir daha asla gitmeyeceğim!!! :)

Tamam Callio gösterisinde eğlendi çocuklar, amaç zaten onların eğlenmesiydi ama o havasızlık, o kalabalık bunalttı beni. Bir de beklentim yüksek gitmişim demek ki, ki hayal kırıklığım büyük oldu. Koca kafalı, ağzı oynamayıp sadece el hareketleri yapan, arkadan çizgi filmin o sahnesinin konuşmaları ve müziği gelen bir gösteriydi işte. Ha bir de babamız da gelir belki diye bonkör davranıp 3 kişilik yer alınca, ve gittiğimde çoğu kişinin tek bilet alıp çocuklarını kucaklarına oturttuklarını görünce ve babamız da "benim ne işim olur Callio'yla!!" diyince, aldığım 3. koltuktan paltolarımız da rahat rahat izledi gösteriyi!!..

3 yaşına 1,5 ay kala, oğluşumun boyu 100 cm, kilosu da 15,2 kg'mış. Aylardır ne boyunu ne de kilosunu ölçüyor ya da ölçtürüyordum. Bebekliğinden beri asla hayır demediği şey meyveler... Tam anlamıyla ba-yı-lı-yor. Son 3 haftadır ise (alerjik astım teşhisi konalıdan beri) hiç, bir kez bile çikolata yemedi ve hazır meyve sularından içmedi. Önceden de meyve sularını hep %30 meyve suyunu %70 suyla seyrelterek veriyordum ama artık tamamen kestik. Onun yerine sıkma mandalina ve portakal suyu içiyor Arda. Günde 2-3 kilo mandalina tüketimimiz mevcut ailecek, yaz gelip mandalinaların kökü kuruyunca ne yaparız bilmem...

Bu alerjik astım mevzuundan sonra evdeki yün halıları da kaldırdım.Ama halen daha Arda'nın odasındaki halı fleksi, oraya alacak hem güzel hem de anti alerjik bir halı bulamadığım için kaldıramadım. Neden düz renk, anti alerjik bir halı bulamıyorum ki ben?? Eee dolayısıyla haftalardır yatak odasında uyuyoruz beraber, bana da iyi oluyor hani, geceleri öyle çok üstünü açıyor ki, hemen yanı başında örtüveriyorum...

Arda'nın Ankara'da gitmekten en çok zevk aldığı yer Kuğulu Park. Günlerdir evden çıkamamamıza inat, önceki gün akşam dr kontrolünde doktorumuzun artık kreşe de gidebilir, dışarı da çıkabilir izninden sonra, pazar sabahı kendimizi Kuğulu Park'a attık. Bebekliğinden beri, Kuğulu Park'taki kuşları, ayakkabısının uç kısmına simit parçacıkları koyarak besler benim oğlum. Onlar yemeklerini yiyinceye kadar da kıpırdamadan bekler, büyük bir görev bilinciyle.

Hayvanları çok seviyor bir de. Alerjik bünyesinden dolayı kediye köpeğe el sürdürtmek, yaklaştırmak istemesem de, bir arkadaşımın kedisi olduğunu öğrenince ve kediyi sevmek için eve davet edilince Arda, kaşlarını Küçük Emrah şekline sokup "benim aleycim bitti anne, kedi sevebiliy miyim lütfeennn" diyerek benden sözü kopardı...

Eğlen Güzelim Gününü Gün Et...

2011-01-01T15:10:00.002+02:00

Yeni yılda Noel Babacık geldi evimize... Ne istersin diye sordu... Sahip olduklarım puff diye elimden kayıp gitmesin yeter dedim. 2010'dakinden daha fazla istediğim, beklediğim birşey de yok 2011'de. Yeter ki sahip olduklarımı kaybetmiyim. Bana zaten hayatımın en büyük ikramiyesi vurmuş, bundan daha büyük zenginlik mi, mutluluk mu var... Bir kere ben dünyanın en şanslı insanıyım ki, kimsede olmayan, sadece bana ait olan üç şeye sahibim; Eşim, oğlum, ailem...

- "Sen benden bir dilek dilesene Noel Babacık? Asıl ben senin için ne yapabilirim??"

- "Benim canım pilav istiyo!! Bi de Doyuklaya gidelim hadi, ona sakalımı gösteycem!"
....
....
....
....
... Doruklara gittik, Doruk'un annesinin yaptığı pilavı da yedik...

Şapkasız Noel Anne her daim burda, öyle "yılda bir"lik cimriliği de olmadan. :)

410

2010-12-26T10:00:00.002+02:00

1,5 yıl sonra tekrar Medicana 410 nolu oda… Hastanenin çocuk bölümünde sadece bir adet boş oda olup, bu odanın da 1,5 sene önce 10 gün konakladığımız odanın olması şans mı, şanssızlık mı, kader mi, kadersizlik mi bilemedim.

Tüm kış boyunca bir türlü kurtulamadığımız, bir artıp bir azalan öksürüğümüz ve en son artık bronşlara inmeye başladığını anladığım bir hırlama sebebiyle, Ayça’nın çok memnun olduğu ve Medicana’da göreve başlayan Demir’in doktoruna götürmeye karar verdim Arda’yı. Zira başka iki tane özel hastanenin tüm doktorlarını deneyip bir türlü içime sinen bir tanesini bulamadığım için, başka da çarem yoktu. Aslında Alev Hanım özel muayenehane değil de bir hastanede olsaydı hiç böyle arayışlarım olmazdı, çünkü hala kendisini tek geçerim, ama tahliller için bir hastane doktoru olması şu an için daha ihtiyaç duyduğum bir şeydi.

Doktor Arda’ya ilk baktığında, hemen bana kızdı, dün geceden getirmeliydiniz ihmal etmişsiniz çocuğu diye. Bir anne için, özellikle de benim gibi pimpirik bir anne için, hazmetmesi güç bir kelime; ihmalkarlık. Yedim lafı, oturdum yerime!! Astım hastası bu çocuk dedi. Solunum yetmezliği var şu anda, ciğerlere inmiş, hastaneye yatıralım isterseniz...

İsterim dedim, daha çabuk iyileşecekse, 24 saat gözetimde olması benim de işime gelir. Arda’nın alerjik geçmişini anlattım, en son, Türkiye’nin “sözde” en iyi çocuk alerjistinin, Arda için “bu çocuk alerjik değil, sadece duyarlılığı var ama önemli değil” sözlerine güvenip düzenli bir şekilde önlem almadığımı anlattım. Tüm ihmalkarlık bende mi yani?? Prof.luk unvanına aldanıp, yaptığı nama aldanıp da, oğlumun hastalığını bu şekilde geçiştiren ve daha da kötüsü beni buna inandıran bir doktorun hiç mi ihmalkarlığı yok bu konuda?? Neyse ki, Ayça’nın sayesinde içime sinen, sözüne inandığım, beni ikna eden bir doktor buldum ve alerjik astım tedavimize başladık. Bunun için daha detaylı araştırmalara başlamam gerek, doktorumun dediği her şeyi harfiyen yerine getirmem gerek, ve işin en önemli kısmı bunları sadece benim değil Ardayla irtibat halinde olan herkesin yapması gerek. (Evet evet fındık fıstığa karşı alerjik duyarlılığı olan oğlumun ağzına, amaaannn bir tanecikten bir şey olmaz diyerek, sanki çok faydalıymış gibi, çikolatalar sıkıştıran insanlar… Bu lafım size… )

2 gece geçirdik hastanede… Çok acil bir durum değildi şükür, “solunum yetersizliği” kelimesi beni tedirgin etti çok, o kelime yatıralım hastaneye dedirtti. Pişman değilim, zira 2 saat sonra bile gözle görülür bir iyileşme oldu Arda’da. Sadece zaten mevcutta duvara tırmanan bir tip olan Arda’yı, bir oda içerisinde 2 gün tutmak zordu. Hele ki 2. gün akşamında hareketliliği, örümcek adam misali el değmedik duvar, tavan, yer bırakmayınca, doktora da bundan bahsedince hemen ventolin buharı kesti doktor. Meğer aldığı ventolin buhar, yan etki olarak ekstra hiperaktiflik katarmış bünyeye!! Ama nasıl bir hiperaktiflik anlatamam, ki ben Arda gibi bir oğlanın düz duvara tırmanışlarına alışkınım, bende bile şok etkisi yarattı!!

Bundan bir hafta önce de ben gıda zehirlenmesinden hastanelere düşmüştüm. Serumla kendime geldiğimde, beni baygın halimde hastaneye getiren ve sonrasında da hastanede başımda bekleyen 2 melek gördüm karşımda. İnsanın yalnız olması çok zormuş. Ailesinden uzakta, yaşadığı yerde hiçbir akrabasının olmaması, üstüne kocasının da yine bir türlü bitmek bilmeyen yurt dışı görevlerinden birinde olması. Kendimden korktum bayılacağımı hissettiğim o anda... Hafta sonu, Arda ile yalnız başıma, çıkarmaktan mideme kramplar girerken, vücut susuz kalmışken, gözlerim kararırken, sırtımdan terler boşalırken ve ben bunların sonucunun baygınlık olacağını daha önceki tecrübelerimden edinmişken, Arda’nın yalnız başına kalacağı fikri... Hemen telefonuma sarılıp ilk aklıma gelen iki ismi aradım; Birincisi bakıcı teyzemiz; “Nuriye hanım, çok kötüyüm bayılıcam sanırım nolur gelin Ardaya bakın hastaneye gitmem lazım..”, ve ikincisi “Ayça, çok kötüyüm…” Haberler hızla yayılmış, ve benim bu en kötü gün dostlarım, telefonla bile hep yanımda olduklarını hissettiklerimle beraber, nasıl da hayatımın birer parçası, nasıl da ailem olmuşlar…

Hayatta sağlıktan daha önemli hiçbir şey yok. Hırslar, çekememezlikler, gereksiz laf cambazlıkları, kötü niyetler ve niyetliler… Ben, ailem, sevdiklerim sağlıklı olsunlar da ben başka bir şey istemem…

Bundan sonraki ilk işim, alerjik astımla ilgili detaylı bilgi toplamak ve yapılması gerekenleri bir bir hayatımıza geçirmek.

Duble Teyze

2010-12-17T22:13:00.001+02:00

Ama bunda da yanında olamadım ablamın. Hadi ilkinde tee Amerikaya gidemezdim istesem de ama bu sefer İstanbul'a bile gidemedim. Zaten gece 1'de sancılanınca haber de vermemiş bizimkiler, doğduğunda öğrendim Nida'nın geldiğini...

Eşim yine yurt dışında iş için, Arda'yı kimseye bırakamadım, gidemedim dolayısıyla yine. Öyle telefondan aldım haberlerini, gözümde canlandırmaya çalıştım neye benzediğini.. Güzelliği hastanede dillere destan olmuş yavru yarımın. Sonra ablamın anlaştığı bebek fotoğrafçısı Zerin Kültüral, bloğunda yayınlamış fotolardan bazılarını... O da olmasa bu buruk sevincimin %60'ı buruk %40'ı sevinç olarak kalacaktı ki, neyse ki fifty fifty'e yükselttik derecemizi!!

Ben yine teyze oldum ey ahali.... Bundan daha güzeli anne olmak mı acaba??? Yoksa farkı yok mu?? Bence yok.. Nasıl burnumda tütüyor o mis koku... Nasıl orada olmak isterdim şimdi... Hoşgeldin Nida bebek, bebeğim...

(Fotolar için Zerin Hanım'dan izin almadım, lakin adını verdim sorun olmaz herhalde :) )

Kardanadam Yapalım, Burnuna Biber Takalım!!!

2010-12-11T13:00:00.001+02:00

Günlerden haftaiçi perşembe... Bir gün öncesinde Sibel; çok bunaldım işlerden, yarın yıllık iznimden kullanıcam, sen de al, diğer kızlara da söyleyelim, buluşalım, tüm günü çocuklar olmadan beraber gezerek tozarak, kafa dağıtarak geçirelim dedi. Pıııırrrrr uçtum müdürümün yanına, 6 gün kalan yıllık iznimden bir gününü aldım. Sabahın daha mesailerin başlamadığı saatinde Liva'da buluştuk.. Sermin hastaydı oysa, gözler sulanmış gripten, ses kısılmış haldeydi ama yine de geldi.. Ayça da Demir'i o gün kreşe göndermek istemiyordu ama eksik kalmak istemedi bizden...

Yedik de yedik... Nefis ve uzun süren bir kahvaltının ardından CEPA'ya geçtik, orada da yedik de yedik... Biraz alışveriş, bol muhabbet, akşam her akşam eve geldiğim saatte geldim... İzinli olduğumuz bir günde, vaktimizi onlarsız dışarıda geçirdiğimiz için vicdan azabı duymamız gerekir mi acaba diye konuştuk bir süre... Onlarsızdık ama konumuz çoğunlukla yine onlardı, onların konumuz olmadığı zamanlarda da ucundan bucağından yine giriveriyorlardı konuya :) Yok dedik, vicdan azabına gerek yok, insanın buna da ihtiyacı oluyor sonuçta... Nolcak ki, yıllık iznimi almamış olsam zaten işyerinde olacak, yine oğlumla beraber olamayacaktım..

Ha bir de yılbaşı çekilişi yaptık aramızda. Güya sürpriz olacaktı, kim kime çıktı kimse bilmeyecekti ama benim minik potipotum yine kaçırdı ağzından :)

Çok iyi geldi bana bu gün. Deşarj oldum resmen. Önyargısı olmayan, hiçbir kıskançlığı, kompleksi, hırsı olmayan insanlarla beraber olmak ne huzur verici birşey.

Cuma akşamı, bir önceki yazımda yaptığımız kes yapıştır, boyama tarzı aktivitede öyle eğlenmiştik ki Ardayla beraber, aklıma elimizde kalan malzemelerle anneanne-dedeye ve babaanne-dedeye yılbaşı kartı yapma fikri geldi. Hemen hazırladım malzemeleri, anlattım Ardaya... "Şok seviyncekleeeyyy" dedi :)

...Ve ertesi sabah... Cumartesi... Bembeyaz uyandık güne... Burnu akıyordu Arda'nın, zaten hiç geçmedi ki dedim.. Boşveeerrr, çıkalım kardanadam yapalım, olur mu?? "Oluy!! Hadi gidelim.." Ama ama havuç kalmamış evde??? Amaaaannn koyver gitsin... Biberden de burun yaparız. Onun yerine geliştirip danino yoğurt kaplarından kulak bile yaparız. Callio'nun yaptığı kardanadamın daha da büyüğünü yaparız biz.. Yapar mıyız?? Yaparız.. Yaptık!..

Sonra sıkıldı Arda; "Susadım ben, hadi eve gidelim" dedi. O da benim gibi, bahar ve yaz insanı.. Sıcak insanı. Soğuk sevmeyiz biz pek ana oğul, babamızın aksine...

İlk Ev Ödevim(iz)

2010-12-06T06:30:00.002+02:00

Geçtiğimiz Cuma akşamı eve geldiğimde, kreşten gönderilen bir notla karşılaştım. Arda'nın 6 Aralık'tan itibaren 1 hafta süreyle "Haftanın Çocuğu" seçildiğini ve 1 hafta süreyle, Arda ile beraber hazırlayacağımız "Küçüklüğüm ve Ben" konulu fotoğraflı, yazılı..vb tanıtım panosunun kreşin duvarında asılı kalacağını yazan. Ayrıca o haftada haftanın çocuğu sınıf başkanlığı görevini yürütecekmiş. Bu, çocukların grup sorumluluklarının artması, kendilerine daha güvenli, daha emin olmalarını sağlamak için bir uygulamaymış. Bu fikri öyle beğendim ki, bir yandan böyle bir hazırlıkla uğraşmak için hemen girişimde bulunmak istedim, diğer yandan da haftasonu E.şehir'den Arda'nın halası, eniştesi ve kuzenleri geleceği için zaman bulamayacağımızdan istediğim güzellikte bir tanıtım panosu hazırlayamayacağımız için üzüldüm.

Arda'nın kuzenleri geldiler ve öylesine dolu dolu, öylesine eğlenceli, öylesine harika bir hafta sonu geçirdik ki, resmen geçen haftalardaki yoğunluktan sonra deşarj oldum... Önce, Aralık ayına rağmen havanın güzelliğini fırsat bilerek hayvanat bahçesine gittik... Yine çok güzeldi, yine tavşanlara havuç verdik, yine ata bindik, hem de 6 tur!!!

Arda'nın üzerindeki kıyafetlerin neden farklı olduğuna gelince... Size bir problem sorayım; 15,5 kg ağırlığındaki bir çocuk, kaydırağın iniş kısmında birikmiş olan 1564 kg yağmur suyunu farketmeyip, 30 derecelik açıya sahip olan kaydırağın üstünden, 40 km/h hızla aşağıya doğru kayarsa, suyla karşılaşmasında kaç kg suyu, kaç metre öteye fışkırtır??? Neyse ki yanımda halen daha yedek kıyafetlerle geziyorum da, donuna kadar ıslanan oğlumu Aralık ayında dondurmadım!!!

Büyük bir görev bilinciyle ve oğlumun öğretmenlerinden aldığım ilk ödev heyecanıyla cumartesi günü çocukların uyku saatinde olmalarını fırsat bilerek Office Store'a gidip renkli kartonlar, cicili bicili süsler ve bilimum gerekli eşyalar aldık. Bilgisayar çağında olmamız sebebiyle elimde hiç baskı fotoğraf olmadığından cuma akşamı gece 1'e kadar fotoğraf seçip ayıklayarak, onları da acele şekilde tab ettirdim. Tabii bu süre içinde aklımda 40 tilki, kısa sürede ilginç ve güzel fikirler geçti. Ah bir zamanımız olsaydı neler neler yapardık oğlumla... Amaç onun da katılımını sağlamak olduğu için, ilk iş malzemeleri aldıktan sonra evde, parmak boyasıyla karton üzerine Arda'nın el izlerini yapmak oldu... El izlerimizi kurumaya bıraktıktan sonra da Arda kuzenleriyle beraber uzunca bir süre parmak boyasına devam etti tabii...

Günün yorgunluğunu Kesman Ciğer'de attık.. Çocuklar öyle eğlendiler ki yine, hem orada hem de pazar günü Bilkent Ankuva'da palyaçolardan yana çok şanslılardı. Çocukların yüzünü unuttuk, çünkü bir gün kedi kılığında boyanan oğlum, ertesi gün biraz daha büyüyüp aslan şeklini aldı :)

Pazar günü ise Arda'nın yapmasına izin veremeyeceğim makasla fotoğrafları kesme ve kartona yapıştırma işini hallettikten sonra, iş panoyu süsleme malzemeleriyle süslemeye gelince, Arda'yı yeniden olaya dahil ettim. Sonuç, bizce, bu kadar kısa zaman ayırabildiğimiz bir işlem için güzel...

Bir Dönüm Bostan, Yan Gel Osman...

2010-12-02T23:00:00.003+02:00

Çok yoruluyorum haftalardır. Suçu kaybettiğim hevesime bulmuştum ama yazmaya, fotoları ayırmaya gerekli olan zamanı bulabilmek kafamda öyle bir yer etmiş, bu zevk alınacak birşeyden ziyade bir soruna dönmüş ki yapamadım işte ne zamandır. İşyeri ayrı yorucu, bayram tatiliydi, kaynımın nişanıydı derken hayatım valiz toplamakla ve işyerinde deli gibi çalışmakla geçti.

Ne mi silkinip kendime gelmemi sağladı?? 1 haftadır iş nedeniyle yurtdışında olan babasını deliler gibi özleyen oğlum, bu akşam ben Ayça ile telefonda konuşurken "Fransa'da çok kar varmış, uçuşlar iptal olabilirmiş" cümlesini hangi ara duyduysa, telefonu kapatır kapatmaz; "benim babam kardanadam yaptığı için mi buraya gelmiyor???" dedi. İlginç ama titredim ve kendime geldim bu cümleyle. Ne zaman büyüdü benim oğlum bu kadar? Yorumlar mı yapabiliyor artık? Kafasında birşeyler mi kuruyor?? 2,5 yaşındaki bir çocuğu ikna etmenin bu kadar zor olması normal mi? Yoksa benim mi ikna kabiliyetim yerlerde sürünüyor??

Zaman geçiyor... Bizce 1 ayda çok da değişmeyen şeyler, bu bücürler için çok şey farkettiriyor. Zaman boşa geçirilmemeli.

Kreş hayatımız süper gidiyor (maşallah). Öğretmenlerinden de gayet güzel ve iç açan şeyler duyuyorum oğlumla ilgili; ilgileri, becerileri, davranışları, arkadaşlarıyla uyumu, paylaşımları...vb hakkında. Son 1 haftadır evdeki terrible 2'larda da gözle görülür şekilde azalma var. Gerçi bu, eşimin burda olmamasından da kaynaklanıyor olabilir. Zira onu ne zaman görse bir naz, bir feryat figan kopuyor. O, çekiyor nazını çünkü, ben ise hiç ödün vermiyorum. Kime ne şekilde davranmaları gerektiğini çok çok iyi biliyor bu cüceler.

Bayramdan beri bir türlü geçmeyen burun tıkanıklığımız ve öksürüğümüz için doktora gittik geçenlerde. Alerjik bir bünyeye sahip olan ama bu alerjik duyarlılığın sadece duyarlılık olarak kaldığını düşündüğümüz Arda'nın, bu tıkanıklıklarının sebebinin hiç de viral ya da bakteriyel olmadığını öğrendik. Arda gayet de alerjik astıma doğru ilerleyen bir çocuk(muş)! 1 haftaya kadar mevcut öksürük ve tıkanıklığımız geçince, ilk ve son olarak 8,5 aylıkken yaptırdığımız alerji testlerini tekrarlayacağız. Ayrıca KBB'ye gidip geniz etine de baktıracağız. Umarım alerjisi ileri boyutlarda değildir...

Hevesimi Kaybettim; Hükümsüzdür...

2010-11-25T23:03:00.001+02:00

Yazacak çok şey var lakin, istek yok...

Güzel şeyler oldu/oluyor hayatımızda, birikti güzellikler ama biriktiği yerde de boğuluyor insan. Başından başlasa sonu gelmiyor, ortasından dahil olsa baştakiler gönül koyuyor! Biriktikçe de, heves, uçaraktan kaçıyor... Sanıyor ki, başlarsa bitmeyecek!! En iyisi hiç başlamamak diyor o sefer de... Yine de boynu bükük kalıyor...

Ben hiç başlamıyım şimdilik... Belki sondan başa doğru giderim, bir yerlerde hevesimi bulursam... :)

Kreş Mimi!

2010-11-10T17:30:00.001+02:00

Kitubi kreşlerle ilgili bir konuda beni mimlemiş. Konu oğlumla ilgili olduğu ve mevcut durumumuzu da ilgilendirdiği için en kısa zamanda cevaplamaya çalıştım...

1.Çocuğunuzu kaç yaşında kreşe gönderdiniz/göndermeyi düşünüyorsunuz? Kreşe göndermek için beklediğiniz yaş dışında bir şey var mı?

Oğlumu tam 2,5 yaşındayken yarım gün olarak kreşe gönderdim. 1,5 aydır kreşe devam ediyor. Normalde 3 yaşından önce göndermeyi pek düşünmüyordum ama önümüz kış olduğu için ve evde kışın zaman geçirmek zor olacağı için yarım gün olarak başlatmayı uygun gördüm.

2.Çocuğunuza kreş seçerken sizin için en önemli kriter nedir? Olmazsa olmaz, bu sağlanmazsa evde bakılsın daha iyi diyeceğiniz.

Hijyen, güven, ilgi, şefkat, eğlence, huzur, eğitim. Mevcutta evimizde çok da memnun olduğumuz bir bakıcımız var aslında.İşe giderken evde hiç aklım kalmıyor, ki bir anne için en önemlisi de bu sanırım. Çocuğunuzun güvenli ellerde olduğunu bilmek, buna inanmak. Bir yerden, bir yaştan sonra ise tek bakıcı ile zaman geçirmek yetersiz kalıyor çocuk için. İşte bu yüzden 2,5 yaşında kreşe gönderdim oğlumu. Eğer kreşe gittiğinde aklım onda kalacaksa, kreş yönetimi bende yeterince güven sağlayamazsa ve bu güven dönemsel olup zaman geçtikçe azalıyorsa o zaman kreşe gönderme tercihim sona erer. Aynı şekilde bir kreşin belki de evimizden çok daha hijyenik olması gerekmekte, çünkü orayı çok daha fazla kişi kullanıyor. 2,5 yaşındaki bir çocuk için ise oyun oynayarak eğitilmesi gerektiğini savunanlardanım. Asker yetiştirmiyoruz sonuçta, daha şimdiden okuma yazmanın, matematiğin...vb öğretilmeye çalışılmasını da şahsen kendi çocuğum için istemiyorum. Sadece eğlensin, güzel vakit geçirsin, arkadaşlarıyla nasıl geçinilmesi gerektiğini öğrenirken eğlenceli faaliyetlerle de gününü güzelleştirsin istiyorum.

3.Türkiye’deki kreşlerde rastlamadığınız, keşke olsa dediğiniz bir uygulama var mı?

Annesi, babası, kayınvalidesi, kayınpederi, bir tane bile akrabası yanında olmayan biri olarak bazı gecelerde ve/veya hafta sonlarında kreşlerde bakım hizmetinin olmasını isterdim.

4.Türkiye’deki kreşlerde yaygın olarak rastladığınız ve saçma bulduğunuz bir uygulama var mı?

Karne! Yalnızca kreşlerde değil eğitim hayatının her döneminde bu uygulamayı saçma bulmuşumdur. Artık bazı kreşlerde bu uygulanmıyor sanırım ama uygulananlar da var.

5.Çocuğunuz kreşe gidiyorsa, kreşe başladıktan sonra en çok zorlandığınız konu ne oldu? Henüz gitmiyorsa zorlanacağınızı düşündüğünüz?

3. gün ile 7. gün arasında geçen günler kreşe gitmemek için direndi. 7. günden sonra ise o inadı kırıldı, kabullendi. Bunun bu şekilde olacağını zaten biliyordum. Sonuçta değişik bir çevre, eski düzenin değişmesi çocuklarca çok da sevilen durumlar değil. İşte en çok bu alıştırma sürecinde zorluk yaşadım, o ağlarken arkamı dönüp gitmek bana çok zor geldi. 1,5 ay sonunda yani şu anda ise, pazartesi günleri ben okulu özledim, hadi gidelim diyor. :)

Ayrıca özellikle servisle dışarı geziye gidileceği zaman çok aklım kalıyor. Serviste oturdu mu, o kadar bıcır bıcır çocuğu öğretmenler zaptedebilecek mi, yolda başlarına bir şey gelir mi…vb gibi sorular aklımı çok kurcalıyor.

6.Çocuğunuz kreşe gidiyorsa, kreşe başladıktan sonra çocuğunuzda gözlemlediğiniz en olumlu gelişme ne oldu? Henüz gitmiyorsa kreşin gelişimine en büyük katkısı ne olur sizce?

Konsantrasyon. Hem de tek kelimeyle. Arda, herhangi bir oyuncağıyla ya da herhangi bir aktviteyle 2 dakikadan fazla ilgilenmezken, kreş sonrasında gözle görür derecede konsantrasyon artışı gözlemledik eşimle. Oyunlar kuruyor, zevk alarak oynuyor, bizi yönetiyor.

Arkadaşlarıyla beraber paylaşmayı, sırayla oyun oynamayı, sırasını beklemeyi dolayısıyla sabretmeyi öğreniyor.

Dil gelişimi zaten kreşe başladığında da çok iyi düzeyde idi. Ama dil konusunda da kreşin etkisi mutlaka vardır diye düşünüyorum. Bunun yanında orada öğrendiği oyunları, şarkıları, tekerlemeleri akşam eve geldiğimizde bize söylediğinde çok hoşumuza gidiyor.

Sonuç olarak şunu söyleyebilirim ki; iyi ki oğlumu kreşe göndermek için 3 yaşını beklememişim. Bundan sonraki süreçte de, özellikle de bahara doğru tam gün olarak değiştirmeyi düşünüyorum.

Yaparım Bilirsin...

2010-11-05T08:55:00.003+02:00

Babasıyla odasında oyun oynarken, "Haydi yemek hazıııırrr, ikiniz de buraya gelin bakalıııımmm..." demiştim sadece...

10 dakika geçti geçmedi hala gelmeyince ise, "çabuk buraya geliyorsunuz, hemen!!"

Kızdı bana... Oyunlarını yarıda kesip mutfağa gelmelerini isteyince ve ısrar edince...

Evet biraz fazla kızmış galiba??!!!??!?

Boğa burcunun tüm özelliklerini dibine kadar taşıyan bir anne ile Balık burcunun özelliklerinden kırıntı bile almamış bir yavrunun hikayesi bizimki...

Tavan yapmış sinirlerimi, karakterimin en önemli özelliği olan sabırımla ve hatta bünyemin en ücra köşelerinde bile saklı kalmış sabır parçacıklarımla beraber bastırdıktan sonra, güzel güzel olmaya çalışan bir konuşmayla, altüst ettiği herşeyi toplaması gerektiğini anlatmaya çalıştığında insan, yine bir inat silsilesiyle karşılaşınca ne yapar???

İş bölümü!

Kitapları anne, dağılmış tamir setini baba ve bu kadar fırlatılmaya hala daha sağlam kalmayı başarmış "amma da iyi malmış" dedirten masa-sandalye takımını ise terrible two'su uzun aradan sonra yine kendisini yoklayan bir cüce toplar. Aslında biraz daha inat edip hepsini ona toplatmak vardı ama... Kıyamadım...

Arkayı Dörtleyin Abi!!!

2010-11-02T01:15:00.002+02:00

Bir hızlı tren yolculuğu daha yaptık ailecek.. Bu sefer Arda'nın büyümüş olduğunu da göz önünde bulundurarak business'dan economy'e geçtik. (herkes gider mersine, biz gideriz tersine!!) Durur benim akıllı oğlum uslu uslu diye düşünerekten. Gidişimiz rahatken, dönüşümüz Arda'nın yol boyunca kucağımızda uyumasıyla extra rahat bir hal aldı. Hep içimden dedim ki, doğduklarından beri uslu, hareketsiz çocukları olanlar böyleymiş demek... Ben şimdiye kadarki halime rağmen 2. çocuğu düşünüyorsam, her daim uslu bir çocuğum olsaydı arkayı dörtlerdim sanırım!! :)

29 Ekimde ne kadar yağmurlu ve ayazsa Eskişehir, 30'unda o kadar ılık ve güneşliydi... Arda kuzenleriyle beraber, evde oynadıkları oyunları, bahçeye taşıdı, üstüne bisiklet ve topu da ekleyerek. Sonra alamadık gazımızı, Sazova Park'a gittik. Arda, Korsan Gemisi'nin yüzmediğini ve yüzmeyeceğini öğrenince biraz cazgırlık yapsa da, oyun parkında ıslak kaydıraktan kaydırarak gönlünü alabildik!!

Önceki yazımda bahsettiğim kule yapmaca oyunu son gaz devam ediyor. Ahşap küplerden çiftlik yapma oyunumuz da keza... Bunlara ek olarak, geçtiğimiz hafta sonu yapışkanlı kaplık almak için gittiğimiz mahallemizin kırtasiyesinde, mutfak tabak-çanak setini görünce yapıştı Arda oyuncağa! Hiç de sevmem öyle çok minik parçalı oyuncakları, anında kaybolur parçaları, işe yaramaz. Ha bir de bizimki erkek çocuğu yaa, her görenin "aaa erkek çocuğuna alınır mıymış böyle oyuncak!!!" diyeceklerini bildiğim halde, yine de aldım. Zaten köşe mutfak seti almamak için halen daha kendimi zor tutuyorum. Çocuğun ilgisi var ayol, erkekmiş kızmış ne fark eder?? Çoğu aşçılar (aşçı mı yazılıyor ahçı mı??) erkek değil mi sanki?? Neyse işte bu konu başka bir yazı konusu. Ana fikre dönersek; oyunlarımıza aşçılık da eklendi. Oyun hamuruyla bana yemekler yapıyor ve beraber yemek yiyoruz onunla karşılıklı.

Biz Eskişehirdeyken, Ankara'da büyük bir Nurturia buluşması oldu. Nasıl istemiştim katılmayı ama bu seferlik ol(a)madı. Çok fazla online olamasam da, güncellemeler yapamayıp, yorumlar yazamasam da, geceden geceye takip edebiliyorum ve iş yoğunluğundan ve zamansızlıktan kaynaklı bu kadar az dahil olabilsem de, kısa zamanda güzel insanlar tanımama vesile oldu bu kocaman aile. Hala katılmamış olanlar varsa tekrar düşünmeliler bence...

Yine darmadağın bir yazı oldu.. Daldan dala şeklinde. Olsun idare edin gariii... Ha bu arada yakında nişan-düğün haberleri alacak gibiyiz.. "Yeni gelin"likten "Eski gelin"liğe terfi edicem inşallah... ;)

Öksürük için...

2010-10-22T23:50:00.004+03:00

Kreşe başladığımızdan beri hafif şekilde süregelen öksürüğümüz son günlerde kendini artan şiddetiyle gösterdi. Neyse ki ateşimiz çıkmadı hiç ama kullandığımız ilaçlar da öksürüğümüzü kesmeye yetmedi işte.

Özellikle geceleri oğlumu bir türlü uyutmayan geniz akıntısı ve öksürükle mücadelede kaldığım çaresizlik, beni tabir-i caizse "kocakarı" ilaçlarına yönlendirdi. Yok yok öyle ıhlamur, deniz kadayıfı falan değil.. Mert'in annesi Ayça'nın önerisiyle, aslında hiç tasvip etmediğim, işe yarayacağına bir dakika bile inanmadığım bir şeyi, gecenin 2'sinde hala öksürmekten uyuyamayan oğlumda denedim. 2 tatlı kaşığı balın içine az miktarda kara biber döküp, oğlumun sırtına sürdüm. (Bu arada uygulamak isteyenler, aynı anda sırta ve göğüse ASLA sürmeyin) Evet kulağa vıcık vıcık, yapış yapış geliyor değil mi? Çaresizlik insana neler yaptırıyor işte... Bu uygulamayı bulan "kocakarı"nın alnından öpüyorum, zira günlerce kesemediğimiz gece öksürükleri, sırtına karışımı sürdükten 5 dakika sonra bıçak gibi kesildi. İnanılmayacak birşey ama evet, kesildi. Üstelik, atleti balın tüm vıcıklığını emmiş, yapışık hiçbirşey de kalmamıştı sabaha.. Sadece sırtındaki karabiberleri silkelemek düştü bize... Bal cildi güzelleştirirmiş ya zaten, öptüm öptüm bitirdim o sırtı :)

Kreşe başladığından beri oyun kurma, konsantre biçimde oyun oynama konularındaki ilerlememizden her fırsatta bahsediyorum zaten. Artık kusturacak kadar sanırım hatta :) Ama napıyım, bu, Arda gibi kıpır kıpır bir çocuk için beklentimin çok ötesinde birşeydi. İşte son zamanlarda evde en çok ve en uzun süre oynadığımız oyun da, renkli ahşap küplerden çiftlik yapmak ve oyuncak hayvanlarımıza o çiftliğin içinde yeni hayatlar kurmak. Her akşam en az 3 sefer çiftlikçilik (!!) oynuyoruz. Sonrasında dev gibi bir kule kuruyor ve uyuyoruz. Ve bu ahşap oyuncakları yerden toplamamıza hiç izin vermiyor Arda, ki bu duruma alışmak da benim gibi düzen hastası biri için öyle zor ki...

(Fotoğraf makinasının pilini yeni değiştirdiğimden tarih yanlış..)

Ayrıca oyun hamuruyla oynayışımız da en son seferde tam 70 dakika oldu. Şok şok şok... Artık Arda kesinlikle 2 dakika bile yerinde duramayan bir çocuk değil... Tam 2,5 sene sonra olması gerektiği gibi normal bir çocuk kıvamına geldi. Bu zamana kadar da bizi çok yordu ama sayesinde sabır yetimiz de tavan yaptı. Biz onu eğitirken, o da bizi eğitti çaktırmadan...

Cam Fanus

2010-10-13T08:30:00.002+03:00

Kreşteki öğretmeni aradı: Arda ve arkadaşları top havuzunda oynarken, çocuklardan birisi "Ben köpeğim, ben köpeğim!!!" diyerek Arda'nın bacağını ısırmış. Çok ağladı mı diye sordum, hayır "hiç acımadı" dediğini söyledi öğretmeni, krem de sürmüşler... Olabilir böyle şeyler dedim, kreşte de olur, evde de, misafirlikte de, dışarıda da. Haber verdikleri için teşekkür ettim.

Pimpirikli bir anne olmama rağmen, bir çocuğun hiçbir zaman cam fanusta yetiştirilmesine onay vermedim, vermem de. Elbette ısıracaklar bacağını, elbette kavga edecekler birbirleriyle, elbette oyuncakları paylaşamayıp bağıracaklar, yeri geldiğinde oyuncak kavgası, benim-senin kavgası yapacaklar. Kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenecekler hayatta, daha 1,5-3,5-5,5 yaşında da olsalar.

Nereden geldim bu konuya?? Çocukların cam fanusta yetiştirilmesinden. Elbette bu konuda tek bir doğru yoktur ama eğer bir ebeveyn kendi çocuğunun hiçbir şekilde bu tür davranışlarla karşılaşmasını istemiyorsa, bünyesi bunu kaldıramıyorsa, çocuğunun kendisini nasıl savunması gerektiğini öğrenmesini istemiyorsa, her dakika onu kollayabileceğini, koruyabileceğini sanıyorsa, bu tür kalabalık ortamlara sokmaması gerektiğini düşünüyorum. İşte bu yüzden hiçbir zaman "aaa ne kadar kötü yetiştirmişler çocuklarını, hiç ısırılır mıymış başka bir çocuk!!!" şeklinde düşünmem.

Evet, benim oğlumun bacağında şu anda kırmızı ve kocaman diş izleri var. Ben orada değildim, bundan sonraki dönemlerinde de her saniye yanında olamayacağım. Bunu büyük bir olay haline mi getirmeliyim peki kreşte?? O zaman demezler mi bana, madem gerçek hayatla karşılaşmasını istemiyordunuz, ortama sokmayın çocuğunuzu diye?? Elbette bir anne olarak en doğal hakkım; bir daha daha dikkatli olmalarını ve zamanında müdahale ederek olası daha kötü sonuçları önlemelerini istemek.

Elbette yukarıda yazdığım şekilde telefon alıp da, "siz nasıl benim çocuğumu koruyamazsınız, nasıl bunu engelleyemesiniz...vb" şeklinde tepki verenler de olabilir. Hatta çok yakın bir arkadaşımın kreş değiştirmesine sebep olan bir olaydır bu. Evet belki daha dikkatli olsalardı böyle bir olay olmazdı, ama bu, benim şiddetle, bağıra çağıra, olay kreşte olduysa kreş yönetimine, misafirlikte ya da parkta olduysa zarar veren çocuğun annesine/babasına sert, ters, laf çarptırarark ya da laf çarptırmadan direk kafa göz girmemi doğru mu kılar?? Maalesef ki bir de şu tipte insanlar var; 1,5-2 yaşındaki bir çocuk kendi çocuğuna bu şekilde davrandığında, kocaman yaşına rağmen çocuğun ebeveyniyle değil de direk 2 yaşındaki o çocukla muhatap olup ona avazı çıktığı kadar bağıran ve hatta ittirip kaktıran.. Evet evet bu tarz insanları da bizzat gördüm ben :)

Daha büyük kazalarla karşılaştırmasın Allah... Elbette herkesin kendi çocuğu daha özeldir, daha korunulası, daha emek verilesidir. Kirpi bile yavrusunu pamuğum diye severken...

Çocuklarımız hepimizin gözbebeği, içinde sevgi dolu olan bir anneye/babaya, sadece kendi çocuğu değil her çocuk pamuk gibidir...

"ZOO"

2010-10-06T13:29:00.002+03:00

Geçtiğimiz haftasonu uyandı, kahvaltısını daha önce bahsettiğim CD’yi izleyerek yaptı. Sonra da “Zoo”ya gidelim diye tutturdu. Baktık hava ne çok sıcak ne de yağmur yağacak, daha önce, Ankara Hayvanat Bahçesi hakkında duyduğum tüm olumsuz cümlelere rağmen, hadi dedik gidelim.

İyi ki de gitmişiz. Uzun zamandır Arda’yı hiç bu kadar çok eğlenirken görmemiştim. CD’de gördüğü çoğu hayvanı canlı olarak gördü, İngilizce anlamlarını söyleyerek bizi şaşırttı, pony ata bindi hiç korkmadı, tavşanlara elleriyle havuç yedirdi, onları sevdi, kuğuları yakalamaya çalıştı, gorilleri ve maymunları şaşkınlıkla izledi, zürafa onunla konuşmadı diye kızdı, oyun parkında oynadı, özenip elma şekeri aldırdı ama ilk yalamada çöpe fırlattı...

Gözlemleyerek öğrenmenin, pratikte görerek akılda tutmanın, teoriğe göre ne kadar kolay olduğunu öğrenmiş bulunduk biz de yeniden. Belki de hayvanat bahçesine gidilebilecek en güzel mevsimde gittik.

Bu arada, kreşte 8. günümüz tamamlandı. Son 6 gün çok zordu benim için, onu kreşe bırakırken. Malum, yine sağ gösterip sol vurdu Arda. Kendimden emin; "oooohhh işte hemencecik alıştı kreşe oğlum" derken, inatlaşmalar, kreş kapısında benden ayrılamamalar baş gösterdi. Beklenen buydu aslında, kreş müdürümüz en başından söylemişti, 3. gün ağlayacak maksimum 2-3 haftada ancak alışır diye. Biz de istatistiklere güvenip bekliyoruz o sürenin dolmasını. Yalnız şunu 1 hafta içinde bariz bir şekilde fark ettik ki; 2 yıldır hep kendi kendine oynamıyor, konsantre olamıyor, 2 dakika içinde sıkılıyor vesveselerimde bir azalma var. Böyle olunca da akşamları evde beraber oynamak daha zevkli hale geliyor.

Sanırım bir çocukla beraber olunabilecek en zevkli döneme girdik... Söylenenleri anlıyor, istemediklerinde itiraz ediyor, kendi karakterinden ipuçları veriyor, seni yönlendirebiliyor, konsantre şekilde oynayabiliyor, hayal gücünü kullanarak yeni oyunlar üretebiliyor, sizi her an yeni cümleleriyle, eşleştirmeleriyle dumura uğratıyor.

Kreş 1-2-3

2010-09-30T00:00:00.000+03:00

Kreşteki 4. günümüzdeyiz. Bir önceki yazımda da dediğim gibi; Arda beni şaşırtmadı uyum konusunda. Hele ki kreşe başladığının ilk günü, benden ayrıldıktan hemen sonra uçurtma şenliğine gitmeleri, orayı daha da çok sevmesine, ertesi günü iple çekmesine vesile oldu.

İlk gün, uçurtma şenliğine gidecek olmaları açıkçası beni biraz tedirgin etmişti. Dahası şenliğe gidecek olmaları değil de kreş sınırları dışına biryere servisle gidecek olmaları diken üstünde bıraktı beni. Ben ki; her konuda bir A, B, C ve hatta Z planı olan bir insanım, servis şoförünün cep telefonunu bile almadan, o kreşe çocuğunu gönderen başka bir aileyle tanışıp onlara ulaşılabilecek bilgileri edinmeden çocuğumu gönderdim yaa, o 2 saatin nasıl geçtiğini tahmin etmek hiç zor değil. Eşim hep der zaten; herşeyi kontrol edemezsin diye. İşte o anlardan biriydi.

Şenlikten dönüş haberi gelince, yemeğinin bir kısmını güzelce yediğini öğrenince, öğlen onu almaya gittiğimde şenlikte neler yaptıklarını heyecanla anlata anlata bitiremeyince, o gün hiç ağlamadığını duyunca kuş oldum uçtum sanki.

Aynı gün eve geldiğimizde hemen Arda’yı çapraz sorguya aldım. Didik didik anlattırdım her şeyi, o da zaten dünden razı bıcır bıcır döküldü!! Serviste ayakta gitmek isteyen yaramaz bir çocuğun olduğuna kadar her şey anlattı.. (Allahım hayatının her döneminde her saniyesini bana böyle anlatsa, çok mu gıcık bir anne ve kaynana olurum???)

Dün öğlen de kreş müdürünün beni cepten araması ve o günkü hal ve vaziyet hakkında beni bilgilendirmesi öyle hoşuma gitti ki. Daha bir güven duydum, daha bir özel hissettim.

Ufak, 3-5 dakikalık ağlayışlar elbette oluyormuş ara sıra... Gerek beni, babasını, bakıcı teyzesini özlediğinden, gerekse yeni bir ortamda kendini yalnız hissedebilecek olmasından kaynaklı.. Ama en azından sabahları istekli gidiyor ve ayrılık sendromumuz olmuyor şimdilik. Hayırlısı…

Bir de uykumuz aylardır o derece kötü ki, zombi şeklinde geziniyorum her gün. Bünyem kuvvetliymiş benim de maşallah. Geceleri defalarca uyanıyor ve beni odasına çağırıyor. O uyuyuncaya kadar yanında yatmazsam tüm ipler kopuyor gecenin bir vakti. Nereye kadar böyle sürecek? Ne zaman bitecek? “Oda-Ayırma-Son” yazısını ne zaman yazabileceğim? Onun yerine pılımı pırtımı toplayıp Arda’nın odasına mı taşınsam diyorum?? En azından uykumu alabilirim. Tükürdüğümü yalamış mı olurum? Oooofff iyi tamam, biraz daha sabır o zaman…

Yarım saatte okullu olmaya karar verdik!

2010-09-25T14:13:00.001+03:00

Aslında istediğim sadece oyun grubu şeklinde katılabileceği, haftanın 2-3 günü 2-3 saatlik, sırf enerjisini atsın diye, kışın parka bahçeye çıkamayacağı için tüm gün evde sıkılmasın diye göndermek istediğim bir yerdi.

Kreş müdürünün; "oyun grubu şeklinde tavsiye etmiyoruz, hem Arda için hem de benim buradaki çocuklarım için iyi olmaz. Her şey yarım kalır, bir gün gel 2 gün gelme sonra tekrar gel durumu adaptasyon sürecinde ters tepkiler yaratabilir…vb." gibi sözler sarfedecek olmasını daha giderken biliyordum, zira tüm bunları çok mantıklı buluyorum. Yine de şansımı denemek istemiştim. :)

Sonuç olarak… Arda artık yarım gün okullu. Ben şaşkınım. En çok da, hayatımın hiçbir döneminde yapmadığım bir şekilde, en ufak ayrıntıyı didik didik incelemeden aniden karar vermem şaşırtıyor beni. İşin diğer garip yanı da; içim şurada 2 gün kalmış olmasına rağmen gayet müsterih, sanki daha önce 10 tane çocuğumu kreşe vermişim gibi bir rehavet, bir rahatlık… Şimdiye kadar gezmiş olduğum kreşlerdekine inat, içimde buraya ve buradakilere karşı hissettiğim güven mi buna sebep acaba?

Arda’nın tepkisini merak ediyorum çok, aslında tahmin de ediyorum. Zira, bugün kreşe verilmek üzere sağlık raporu almak için gittiğimiz hastanede doktora; "Ben kıyeşe gidebiliiiiiiiyyyy miyim lüyyyyfffteeeenn??" şeklinde kaşlarını Küçük Emrahınkinden daha acınası pozisyona sokarak resmen sağlık raporu dilendi!! Hastaneye giderken korkmasın diye, "Sen hasta değilsin Ardacım, sadece doktor abladan bir kağıt istiycez, seni muayene edecek ve izin verirse kreşe gidebileceksin!" dememin, o kaşların duruşunu bu derece etkileyebileceğini hiç düşünmemiştim!!

Aktif, sosyal bir çocuk Arda. Şimdiye kadar bir yere giderken hiç ondan kaçarcasına evden çıkmadığımdan, hep belli bir saatte geri döneceğimi bilmesinden, ona oyuncak ve mama alabilmek için (!!??!!) işe gitmek zorunda olduğumu bilip bunu kabullenmesinden olsa gerek, gidişlerim problem çıkarmıyor artık. Kreşte de çıkaracağını sanmıyorum. Ona güveniyorum. Orada eğleneceğine, eğlenirken öğreneceğine, zevkle ertesi günü bekleyeceğine, herkese kendini sevdireceğine adım gibi eminim.

Göndermek zorunda değilim aslında, bakıcımız hala tüm gün evde olacak. Peki neden duygulandım şimdi ben?? Okula gidecek kadar büyümüş olması mı, artık çevresinin her koşulda benim kontrol edeMEyeceğim şekilde genişlemesinden dolayı mı kalbimde bir çarpıntı, gözlerimde aksam mı akmasam mı karaktersizliği yaşayan göz yaşları???

Umarım seçmiş olduğum bu kreş de bizi hayal kırıklığına uğratmaz. Umarım birbirlerini çok severler de ilköğretime kadar beraber olurlar... Umarım oğlumun bu hayatın tam da merkezine atacağı ilk adım herkese hayırlı olur.

Çakma Hırsız!!

2010-09-22T15:00:00.002+03:00

Geçen hafta cep telefonumun hattını kapattırmak zorunda kaldım. Sorumlusu meğer Ardaymış!! CEPA’daki lunaparka gitmek için evden çıkarken cep telefonumu her zaman yaptığım gibi çantamın gözüne koydum. Lunaparkta fotoğraf çekmek için çantamı açtığımda, fotoğraf çekerken çantayı kapatmamışım, bunu fark eder fark etmez hemen cüzdana baktım, malum lunapark çok kalabalık. Baktım cüzdan yerinde içimden bir oh çektim. Sonra babamı aramam gerekti çantadan telefonumu alırken, orada olmadığını fark ettim. Eyvah dedim, cüzdana ulaşamadılar ama telefon gitti!!

Hemen eşimin telefondan aradık, daha yeni şarj etmiş olmama rağmen telefon kapalı!! Eşim, çalan adam teli kapattı demek ki dedi. Bir yandan karttaki tüm bilgiler, rehberim gitti diye üzülüyorum, bir yandan da amaaannn zaten yeni bir telefon istiyordum bu da bahanem oldu diye seviniyorum. Hatta eşime ben de madem geçen sene sana doğum gününde aldığım cep telefonunun aynısından alıyım dedim; o da aldığım cep telefonunu aslında beğenmediğini, en iyisi kendisininkini bana verip ona yeni bir cep telefonu almayı teklif etti. Eee haliyle bozuldum tabii… Aldığım hediyeyi beğenmemiş ve 1 senedir içinde bunu besliyormuş!!!

(Foto hafta sonu oyun grubu olarak gittiğimiz Çınar'ların hafta sonu evinde. Demir, Emre Jr, Çınar ve Arda)

Eve geldik. Bir 5-10 dakika Arda'nın hiç sesi çıkmadı. Kıllandım, bu çocuktan 5 dakika ses çıkmaması hayra alamet değil bir bakayım içeriye dedim. Bizim odada, hiç kullanmadığım bir çekmecenin önünde, ona verdiğim eski cüzdanımın içine babasının telefonunu sokmaya çalışıyor. Yanına gittim bir baktım babasının telefonunun yanında benim emektar telefon!!! Koleksiyon yapıyormuş meğersem. Lunaparka gitmek için evden çıkmaya saniyeler kala çantamdan alıp zulaya attı demek ki... Hayır üzüldüğüm o aradaki sürede 1 saat telefonda müşteri temsilcisini bekleyip hattımı kapattırmış bulunmam. Birinin çantasına bakmak için hep benden izin isteyen oğlum, benim çantamı karıştırmak için kafadan izin veriyor kendine!!

Bu Arda'nın ilk vukuatı değil. Sonuncu da olmayacak. Zira dün gece net bookumuz en son kendisinin elinde görüldü. O yattıktan sonra eşim internete girmek istedi ama tüm evi aradık taradık, tüm izbe yerlere baktık yok yok yok. En son bir de yatak odasındaki çamaşır çekmecelerine bakıyım dedim. Özenle oraya konup üzerine de 1-2 çamaşır serilerek saklanmaya çalışılmış. Lakin bu sefer de şarj aleti yok. İşte onu dün gece bulamadık. Onu bulmak için Arda'nın sabah uyanmasını bekledim, yerini o söyledi. Salondaki büfenin altında..

(Sağdaki foto Emre'den...)

Kreşlere Devam - 3

2010-09-21T13:10:00.003+03:00

BALARISI KIDS YUVA

Daha önceki kreşlerle ilgili yazımda da yazmıştım (Kreş adına tık!) lakin o zamanlarda gidip görmemiş, bana aktarılan bilgilere dayanarak ve yapılan yorumlardan derleyip toparladığım bilgileri vermiştim. Bugün bizzat gittim, gezdim, gördüm.

Öncelikle kreş sahibi Sema Hanım çok tatlı, bilgili, güven ve huzur verici bir bayan. Kreşteki çocuklarından bahsederken bile gözleri parlıyor, belli ki onlarla en az aileleri kadar gurur duyuyor.

Kreş Çiğdem Mah.'nde Gökkuşağı Sitesinin içerisinde yer aldığından, oyun parkı yeşillikler içinde, çok güzel. Zaten Sema Hanım tüm yazı kreşte değil de değişik yerleri (Eymir, Mogan, Harikalar Diyarı...vb) gezerek geçirdiklerini söyledi. Kreşte çoklu zeka ve montessori harmanı bir eğitim programı uygulanıyor. 2 yaş, 3-4 yaş, 5-6 yaş sınıfları var. Sınıflar ortalama 11-12 kişiden oluşuyor.

Özellikle kullandıkları eğitici-öğretici-eğlendirici kitapların dev boyutlarda olması dikkatimi çekti. Çocukları olayın/masalın içine sokabilmek için, renkli renkli cıvıl cıvıl kitaplar var. Bunu da karşılıklı soru-cevap şeklinde, sadece kitabı tek kişinin anlatmasına bağlı kalmayarak, çocukları da aktive ederek, olayı yaşamalarını sağlayarak yapıyorlar. Bu çocukların özgüven oluşturması bakımından çok iyi bence.

Uyku için kampetler yerine ahşaptan ama yine yere yakın yataklar kullanılıyor (montessori tarzı). Bu en çok hoşuma giden özellikti, ki çoğu kreşte kampetler var. Yemekhanesi alt katta, oldukça temiz ve en önemlisi hiç koku yok. Yemekleri pişiren bayanın başında bonesi de mevcuttu.

Oyun ablaları çok güleryüzlüydü. Tam öğle arasında gittiğim için çoğu çocuk uyuyor ya da uykuya hazırlanıyordu, öğle uykusu uyumayan çocuklar ise gayet mutlu mesut oyun oynuyorlardı.

Sonuç olarak daha önceki yazımda belirtilen bilgilerin çoğunu gözümle gördüm ve beğendiğim kreşler listesine Balarısını da ekledim.

ROTA ÇOCUKLAR ANAOKULU

3,5 yaşında Nihan’ın ve 18 aylık Elif’in annesi olan Ülkü, Rota Çocuklar Anaokulu’nu gezmiş ve Nurturia’da bu anaokulu hakkında uzunca bilgi vermiş. Kendisinin de iznini alarak yazdıklarını buraya aktarıyorum.

“….Açık sınıf uygulaması çok yerinde olmuş. 3-4 yaş katını gezdik. Her 10 çocuğa bir sınıf açacaklarmış. "atölye" fikri yine kafamdakiydi. Yaşa özel sınıftansa aktiviteye özel oda fikri çok iyi. Her kreşte 3 yaş grubu sınıf, 4 yaş grubu sınıf diye gezdiriliyorum çünkü. Bir de ayrıca oyun salonları, sinema salonları falan oluyor. Ama burada her konsept için ayrı bir oda oluşturulmuş: Kukla atölyesi, günlük hayatı canlandırma atölyesi, resim atölyesi, vücudumuz-sağlık atölyesi, lego atölyesi, vs. oyuncak çeşitliliği çok fazla ve hem oyuncak hem çocuk mobilyalarının malzemesi çok iyi. Zaten odalar baştan aşağı ahşap, mobilyalar da öyle. Hayalimde olup da alamadığım bütün oyuncaklar ve fazlası ordaydı. çocukların bir de gerçek küçük bir mutfakları vardı, beraber kek falan pişirmek için.

Yemekhaneyi gezdik, sanayi tipi ocaklar, bulaşık makineleri, sterilizayon makineleri. kirliler ayrı yere geliyor, yemekler başka yerde pişiyor, birbirine karışmıyor. yemekler tabak asansörüyle çocukların yemek yiyeceği yere çıkıyor.

Doktor odası ve reviri de gördüm. Malik bey gerçek bir muayene odasına cevirmiş. Revir odasında da fazla sayıda oyuncak var, hasta çocukların günlük eğitimlerine devam etmeleri için gereken herşey var.

Bahçede ise iki şeye bayıldım: 1) Kum havuzu, kumları döküp aktararak oynayacakları "parlak" düzenekler yapmışlar. 2) Toprağın dışarıdan göründüğü bölmeler yapmışlar. Çocuklar sebze yetişirken ne şekilde toprağa tutunduğunu, toprağın içinde nasıl büyüdüğünü göreceklermiş.. Bir de en son bahçede "çamaşır yıkama" aktivitesi yapmışlar, leğenlerde çamaşır yıkayıp mandalla asmışlar.

Ayda ortalama 6 tane gezileri olacakmış, bunların hepsi ücretsiz. Doktor beyin muayeneleri de ücretsiz.

Bir de minyatür cadde var. Minyatür banka, terzi, kuaför, market, .., bir sokakta olan dükkanların minyatürü. Bunları ayrıntılarıyla yapmışlar. Opsiyonel ders yok, görecekleri bütün özel dersler de ücrete dahil (ingilizce, fotoğrafçılık, müzik, vs. ). Psikolog her gün her sınıfa yarımşar saat girip (ne kadar uygulanabilir bilmiyorum gerçi) çocukları gözlemleyecekmiş.

Rota Çocuklar'ın eksileri: Dik merdivenleri ve bahçesinin küçüklüğü...."

Bayram

2010-09-14T22:56:00.002+03:00

Hep derim; bayramların amacı uzun zamandır göremediğimiz akrabalarımızla, arkadaşlarımızla buluşmak içindir, böylelikle aradaki bağların kopmaması sağlanır diye. İşte bu sefer de öyle yaptık. Hatta bu sefer Eskişehir'den Arda'nın babaannesi ve dedesi bize gelip, hep beraber Karabük'e anneannesi ve dedesine gittik..

Eee bizim gibi gurbette yaşayanlar için, hem anneanne hem babaannenin aynı an ve mekanda bulunması, bayram öncesinde beni ve eşimi sinema, cafe, bar, arkadaşlar, gezme, tozma...vb gibi hayallere itmiş olsa da, dedeler ve anneanne-babaanne dörtlüsü bizim bücürün hakkından gelemedi! Bazılarını 13 yıldır görmediğim lise arkadaşlarımla, muhteşem bir Safranbolu havasında, arkadan gümbür gümbür çalan müzikli bir cafe-barda, sadece 1 saat kadar görüşebildik. Sonrası.. Arda'nın uyanması ve biz eve dönene kadar susturulamaması... İnatçıdır benim oğlum.. Üstüne eve geldiğimizde de papara yedik bizim bücürden! Neden onu bırakıp gitmişiz??? Gelmiycez sanmış, çok üzülmüş...

Hayallerim ve ben bir yana, bayramların güzelliği diğer yana.. Kalabalık ailemizle görüştük, özlem giderdik, Arda el öperek ilk harçlıklarını aldı. 12 Dev Adam'a sevindik, Arda sandığa giderek benim adıma ilk oyunu kullandı. Güzeldi işte.. Bir de bayram sonrasında ben grip olmasaydım..

Bir de hep derim ya, bu yaramazlar sağ gösterip sol vururlar diye…Kendi kendime nazar ettim biliyorum. 4 gündür Arda uykusunda birer kez kaçırmaya başladı çişini. Hiç geri dönüş yaşamayız sanmıştım. Dahası o derece kolay öğrenmişti ki.. Çok yoruluyor son zamanlarda ve önceden olduğu gibi uyanamıyor tuvaleti geldiğinde. Sorun da buradan kaynaklanıyor galiba. Başka bir tezim de geceleri üşümesi, çünkü havaların soğumasına ikimiz de alışamadık, hala incecik atlet şortlarla ve üzerimizde birşey olmadan yatıyoruz. Geceleri problem değil, son 1 aydır hiç gece uyandırmıyordum, tutabiliyordu ama tekrar geceleri ben yatarken uyandırıp tuvaletini yaptırıyorum ve sonrasında yine kuru kalkıyoruz ama sorun öğle uykularında. Ki öğle uykusunda zaten sadece 1,5-2 saat uyuyor, bunda da 45. dakikada uyandırıp çişe mi tutmalıyım bilemedim. Uyandığında sorduğumuzda da; "ben farketmedim yapmış mıyım diyor!" Ailemizin çocuk gelişim uzmanı Sermin, erkek çocuklarda geri dönüşün çok daha fazla olduğunu, bu süreçte görmezden gelmemiz gerektiğini söyledi. İçimden oflaya puflaya görmezden geliyorum ben de..

(Foto, bayramdan önce Nilsu ve annesi Özlemle gittiğimiz ODTÜ Vişnelik'ten...)
Oda ayırma mevzuumuz da aşırı sıcaklar ve Arda'nın odasında bu sıcaklar nedeniyle asla durulamayacak olmasından dolayı bir müddet sekteye uğramıştı. Bayramdan hemen sonra, yani 3 gündür, havaların serinlemesiyle odamızı tekrar ayırdık. Geceleri 3-4 kez uyanıyor ve beni yanına çağırıyor, o uyuyana kadar odasında bekliyorum. Kendi kendine uyuma konusunda da evet artık ayakta sallamıyorum. Ayakta sallarken maksimum 10 dakikada uyuyan çocuk, artık sallanmadan ama beni de odadan göndermeyerek 45 dakikada uyuyor!! Aklımı seveyim... Bazı zamanlarda "Oğlum bu gece sallıyım seni hadi, öyle daha güzel rüya görürsün", "Ardacım bu gece sallanarak uyur musun, deden öyle uyumanı istedi!!!"... vb gibi saçma sapan cümlelerle iknaya çalışıyorum ama çoğunda da başarılı olamıyorum maalesef. Durduk yere, kendi kendine uyuma konusunda kendime iş çıkardım ona kızıyorum, salla işte ne var??!!??

(Foto: Emre'den... Bayramdan önce iftara gittiğimiz Emre Jr'lerde.. Kimler mi vardı? Demir, Çınar, Emre Jr ve Arda..)

2. Dil

2010-09-03T23:10:00.003+03:00

Anadolu lisesinin hazırlığında İngilizce öğrenmeye başladım.Üniversite mezuniyetine kadar da aldığım tüm dersler sadece İngilizce verildi. İş hayatımda çok sık ihtiyacım olmadı İngilizceye ama o kadar işlemiş ki artık unutulmuyor, sadece telaffuz biraz tarzanca oluyor o kadar.

3-5 yıl yurt dışında yaşamış olsaydık kesinlikle doğumdan itibaren Türkçe ve İngilizce konuşur, iki dili de öğretirdim oğluma, ama daha küçükken yanlış yapılan telaffuzları ileride düzeltmenin ne kadar zor olacağını tahmin ettiğimden cesaret edemedim. Bunun yanında eşimle beraber, Arda’dan gizli saklı yapmamız gereken konuşmaları da, Arda’nın kulaklarını dikip bizi çaktırmadan dinlemesinden ve bu duyduklarını ileride aleyhimize delil olarak kullanmasından dolayı, İngilizce olarak yapmamız işimize geliyordu.

Ne zamandır aklımdaydı 2,5 yaş gibi ufak ufak ingilizceye girmek. En azından kulak dolgunluğu olması açısından önemli bence. Ufak bir araştırmadan sonra Action English’in 3-7 yaş arası VCD/DVD lerini buldum. Set halinde de satılıyor ama ben öncelikle deneme amaçlı 2 adet VCD aldım. Action English Tatilde ve Action English Hayvanat Bahçesinde.

2 gündür sabah ve akşamları, artık Caillou yerine yarım saat ya da 40 dakika kadar Action English Tatilde’yi izliyoruz. İlk 1-2 ay sadece Tatilde CD sini izleyeceğiz. Hepsinde beraber izliyoruz elbette, aralarda kelimeleri ve cümleleri tekrar ediyoruz çünkü. 2 günde bile 2 kelime öğrendi Arda. Tahminimizden çok çabuk kapıyorlar her şeyi. Ayrıca VCD içeriği de hoşuma gitti. Eğlenceli ve öğretici. Başta çizgi film tarzında başlıyor, sonra aynı çizgi filmi gerçek çocuklarla ve büyük çizgi film kostümlü oyuncularla canlandırıyorlar. Ses kalitesi çok çok hoşuma gitmese de, cümleleri tane tane ve 2-3'er kez söylemeleri, olayı pekiştiriyor.

Belki bu yaptığım çok amatörce. Daha profesyonelini seneye başlayacağı kreşe bırakıyorum ama o zamana kadar ne öğrense kârdır. Hayır arada ben de pratik yapıyorum ya, bir taşla iki kuş... :)